Jerzy Dziewulski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Dziewulski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1943
Warszawa
Poseł IV kadencji Sejmu
Okres od 19 października 2001
do 18 października 2005
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal za Ofiarność i Odwagę (trzykrotnie)

Jerzy Dziewulski (ur. 15 grudnia 1943 w Warszawie) – polski polityk, milicjant i antyterrorysta, poseł na Sejm I, II, III i IV kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po odbyciu służby wojskowej (ukończył ją jako sierżant podchorąży[1]) podjął pracę zawodową w Milicji Obywatelskiej, początkowo służył w wydziale kryminalnym na Żoliborzu. Od 1966 pracował w Komendzie Stołecznej (pałac Mostowskich)[2], pełniąc m.in. funkcję dowódcy jednostki antyterrorystycznej na lotnisku Okęcie w Warszawie. Odbył szkolenie w siłach specjalnych Izraela. W 1980 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Ze stanowiska głównego specjalisty w Komendzie Głównej Policji odszedł w roku 1997, w związku z konstytucyjnym zakazem łączenia mandatu parlamentarnego ze służbą w Policji.

Kierował likwidacją 13 zamachów terrorystycznych, także na pokładach samolotów, wyprowadzając 765 pasażerów z zagrożenia życia. Był ze strony polskiej dowódcą jednej z największych operacji (o kryptonimie „Most”) przerzutu osób pochodzenia żydowskiego z krajów byłego ZSRR do Izraela. Jako konsultant brał też udział w kręceniu odcinków polskiego serialu kryminalnego 07 zgłoś się. Wystąpił w nim jako komandos i szef brygady antyterrorystycznej w czterech odcinkach 18–21 z 1987[3].

W czasie kampanii prezydenckiej w 1995 był szefem ochrony osobistej Aleksandra Kwaśniewskiego, następnie od grudnia 1995 do maja 1996 nieetatowym sekretarzem osobistym Prezydenta RP, a później do 1997 roku jego doradcą ds. bezpieczeństwa.

Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[4]. W 1991 został posłem I kadencji z listy Polskiej Partii Przyjaciół Piwa. W 1993 i 1997 był ponownie wybierany do Sejmu z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W 2001 po raz czwarty uzyskał mandat poselski z listy SLD-UP w okręgu olsztyńskim. Zasiadał m.in. w Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych i Komisji Łączności z Polakami za Granicą.

W 2005 jako kandydat niezależny bez powodzenia startował w wyborach do Senatu. Po wyborczej porażce wycofał się z polityki i zajął prowadzeniem działalności gospodarczej.

Został odznaczony Krzyżami Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz trzykrotnie Medalem za Ofiarność i Odwagę.

Współautor książek, w formie wywiadów rzek przeprowadzonych z nim przez Krzysztofa Pyzię, zatytułowanych Jerzy Dziewulski o polskiej policji (Prószyński i S-ka, Warszawa 2017)[5] oraz Jerzy Dziewulski o terrorystach w Polsce (Prószyński i S-ka, Warszawa 2018)[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. O sobie. jerzydziewulski.pl. [dostęp 2018-09-16].
  2. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. IV kadencja. Przewodnik, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2002, s. 48.
  3. Jerzy Dziewulski w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2017-03-04].
  4. Dziewulski, Jerzy (ur. 1943). interia.pl. [dostęp 2017-03-04].
  5. Jerzy Dziewulski o polskiej policji. wp.pl. [dostęp 2017-03-04].
  6. Jerzy Dziewulski o terrorystach w Polsce. lubimyczytac.pl. [dostęp 2018-01-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]