Jerzy II Wsiewołodowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy II
Юрий Всеволодович
Wielki książę Włodzimierza
ilustracja
wielki książę włodzimierski
Okres panowania od 1212
do 1216
Poprzednik Wsiewołod III
Następca Konstantyn I
wielki książę włodzimierski
Okres panowania od 1218
do 1238
Poprzednik Konstantyn I
Następca Jarosław II
Dane biograficzne
Dynastia Rurykowicze
Data i miejsce urodzenia 26 listopad 1188
Suzdal
Data i miejsce śmierci 4 marzec 1238
rzeka Sit
Przyczyna śmierci śmierć odniesiona podczas bitwy Rusi i Mongołów (Podbój Rusi przez Mongołów)
Miejsce spoczynku Sobór Zaśnięcia Matki Bożej we Włodzimierzu
Ojciec Wsiewołod III
Matka Maria
Rodzeństwo Zbysława
Wierusława
Konstanty
Wsiesław
Borys
Gleb
Elena
Jarosław II
Włodzimierz
Światosław III
Iwan
Małżeństwo Agafia
Dzieci Wsiewołod
Mścisław
Włodzimierz
Dobrawa
Fiodora
Jerzy II Wsiewołodowicz (Fresk w Soborze Archangielskim)

Jerzy II Wsiewołodowicz, ros. Ю́рий (Гео́ргий) II Все́володович (ur. 26 listopada 1189, zm. 4 marca 1238) – wielki książę włodzimierski z dynastii Rurykowiczów. Syn Wsiewołoda III Wielkie Gniazdo. Święty Kościoła prawosławnego

Hagiografia[edytuj]

Od młodości przejawiał gorliwość w wierze, rygorystycznie przestrzegając przykazania i działając dobroczynnie. Jeszcze będąc młodzieńcem, przyczynił się do rozbudowy włodzimierskiego monasteru Narodzenia Pańskiego.

W 1212 r. Jerzy został wielkim księciem włodzimierskim. W czasie swych rządów dokładał starań, aby wiara prawosławna umacniała się wśród poddanych, a także docierała do pogan poza granicami księstwa. W tym celu założył miasto Niżny Nowogród, gdzie wzniósł dwie cerkwie oraz monaster Zwiastowania[1]. Gorliwy w głoszeniu chrześcijaństwa książę otrzymał przydomek „Ojca i Pana”.

Podczas najazdu Tatarów na ziemie ruskie Jerzy stanął na czele obrońców księstwa. W 1238 r. Batu-chan pojawił się pod murami Włodzimierza. Zdobył miasto, a większość mieszkańców, w tym rodzinę książęcą, wymordował. 4 marca doszło do decydującego starcia nad rzeką Sitą, w którym wojska ruskie zostały pokonane. Podczas bitwy zginął sam książę. Jego ciało odnalazł na pobojowisku biskup rostowski Cyprian, po czym przewiózł do Rostowa. Rok później przeniesiono je do Włodzimierza. W 1645 r. otwarto książęcy grób, ciało przełożono do srebrnego grobowca i na stałe umieszczono w soborze Zaśnięcia Matki Bożej we Włodzimierzu.

Cerkiew prawosławna wspomina świętego 4 lutego i 23 czerwca (Sobór świętych włodzimierskich) według kalendarza juliańskiego.

W ikonografii Jerzy przedstawiany jest w dwóch odmiennych typach: jako mężczyzna w książęcej zbroi, z koroną na głowie, mieczem (a niekiedy również tarczą) u nogi i wysoko uniesionym krzyżem w dłoni, bądź odziany w książęcy płaszcz z rękoma modlitewnie skierowanymi ku "Chrystusowi w obłoku". Ma zazwyczaj krótką brodę, której kolor różni się zależnie od wyobrażenia, poczynając od blondu, kończąc na brunatnej.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]