Kędziornik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kędziornik
Prosthemadera novaeseelandiae[1]
(J. F. Gmelin, 1788)
Ilustracja
Osobnik dorosły; żółty kolor na czole to pyłek kwiatowy
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

śpiewające

Rodzina

miodojady

Rodzaj

Prosthemadera
G. R. Gray, 1840

Gatunek

kędziornik

Synonimy
  • Merops novaeSeelandiae J. F. Gmelin, 1788[2]
Podgatunki
  • P. n. novaeseelandiae (J. F. Gmelin, 1788)
  • P. n. chathamensis E. Hartert, 1928
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Kędziornik[4] (Prosthemadera novaeseelandiae) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny miodojadów (Meliphagidae). Endemit Nowej Zelandii, najliczniej występuje na Wyspie Północnej. Nie jest zagrożony.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Jest to jedyny przedstawiciel rodzaju Prosthemadera[4][5]. Wyróżnia się dwa podgatunki P. novaeseelandiae[5][2]:

Podgatunek kermadecensis, opisany z wysp Kermadec, uznany za nieodróżnialny od nominatywnego[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała około 30 cm. Masa ciała: samce około 125 g, samice około 90 g[6].

Na pierwszy rzut oka ptak wydaje się całkowicie czarny poza małą kępką białych piór na podgardlu i delikatnych białych pasków na szyi. Bliższe przyjrzenie się pozwala dostrzec brązowe pióra na wierzchu skrzydeł oraz kolorowy połysk czarnych piór.

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Biotop
Lasy liściaste położone poniżej 1500 m n.p.m. Spotykany również w gęstszych zaroślach w pobliżu osad ludzkich.
Zachowanie
Samce agresywnie bronią swoich terytoriów. Początkowo próbują przegonić intruza naśladując ludzką mowę, gdy to nie pomoże, atakują swoim ostrym dziobem.
Głos
Podobnie jak papugi potrafią naśladować ludzki głos. Ponadto charakterystyczne dla kędziornika są głośne dźwięki przypominające odgłosy dzwonka.
Rozród
Okres składania jaj przypada od września do stycznia. Gniazdo, zbudowane przez samicę wysoko na drzewie, to nieporęczna konstrukcja z gałązek i patyków, wyłożona drobnymi trawami. W zniesieniu 2–4 białe lub jasnoróżowe jaja z czerwono-brązowym plamkowaniem. Inkubacją zajmuje się wyłącznie samica przez około 2 tygodnie. Pisklęta są początkowo karmione tylko przez samicę, ale później pomaga jej samiec. Młode są w pełni opierzone i opuszczają gniazdo w wieku około 21 dni[6].
Pożywienie
Ich ulubionym pokarmem jest nektar i spadź. W sezonie lęgowym w skład diety wchodzą też bezkręgowce (zwłaszcza owady), a jesienią owoce. Korzystają też z ustawionych w ogrodach poidełek z posłodzoną wodą[6].

Status[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje kędziornika za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji szacuje się na 2500–9999 dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prosthemadera novaeseelandiae, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c Tui (Prosthemadera novaeseelandiae) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2021-01-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)].
  3. a b Prosthemadera novaeseelandiae, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. a b Nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Meliphagidae Vigors, 1825 - miodojady - Honeyeaters (wersja: 2021-01-15). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-01-29].
  5. a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Honeyeaters (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-01-29].
  6. a b c Robertson, H.A.: Tui (ang.). W: New Zealand Birds Online [on-line]. 2013. [dostęp 2021-01-29].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]