Kormoran szorstkodzioby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kormoran szorstkodzioby
Phalacrocorax carunculatus[1]
(J. F. Gmelin, 1789)
kormoran szorstkodzioby (po prawej) - ilustracja zA History of the Birds of New Zealand (1888)
kormoran szorstkodzioby (po prawej) - ilustracja z
A History of the Birds of New Zealand (1888)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd pelikanowe
Rodzina kormorany
Rodzaj Phalacrocorax
Gatunek kormoran szorstkodzioby
Synonimy
  • Phalacrocorax imperialis King, 1831[2]
  • Phalacrocorax cirrhatus Sclater & Salv., 1868[3]
  • Graculus carunculatus Finsch, 1870[4]
  • Phalacrocorax carunculatus Sclater & Salv., 1870[5]
  • Pelecanus carunculatus Gmelin, 1789[6]
  • Leucocarbo carunculatus (Gmelin, 1789)
Podgatunki
  • P. c. carunculatus (J. F. Gmelin, 1789)
  • P. c. chalconotus (G. R. Gray, 1845)
  • P. c. onslowi H. O. Forbes, 1893
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[7]
Status iucn3.1 VU pl.svg

Kormoran szorstkodzioby (Phalacrocorax carunculatus) – gatunek ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Zamieszkuje obszar Nowej Zelandii.

Systematyka[edytuj]

Taksony te czasami podnoszone są do rangi odrębnych gatunków[8][9]. Wyróżniono trzy podgatunki P. carunculatus[10]:

Dla Europejczyków kormoran szorstkodzioby został odkryty w maju 1773, kiedy Johann Reinhold Forster odłowił jeden okaz w Queen Charlotte Sound podczas wyprawy Jamesa Cooka[11].

Charakterystyka[edytuj]

Długość ciała do 76 cm, masa ciała – około 2,5 kg[6]. Podgardle, pierś i brzuch białe. Głowa, szyja i grzbiet czarne, skóra głowy (maska) pomarańczowoczerwona. Niebieska obwódka pod oczami, na dziobie łata z żółtawych brodawek.

Ekologia[edytuj]

Kormorany szorstkodziobe gnieżdżą się na skałach. Żywią się rybami żyjącymi w okolicy dna; trzon ich diety stanowią flądry Arnoglossus scapha. Prawdopodobnie ptaki tego gatunku nie wyprowadzają lęgów regularnie co roku. U kormorana szorstkodziobego okres lęgowy trwa przeważnie w maju i czerwcu. Gniazdo to platforma z gałęzi i wodorostów spojonych guanem. Zniesienie liczy 1–3 jasnoniebieskie jaja. Brak informacji na temat inkubacji czy czasu do opierzenia się młodych[11].

Ochrona[edytuj]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii VU (zagrożony wyginięciem) pod nazwą Phalacrocorax carunculatus[7].

Przypisy

  1. Phalacrocorax carunculatus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Proc. Z. S., 1831, p. 30.
  3. Ibis, 1868, p. 189.
  4. J. f. O. 1870, p. 375.
  5. Ibis, 1870, p. 500.
  6. a b Orta, J., Jutglar, F., Garcia, E.F.J., Kirwan, G.M. & Boesman, P.: Rough-faced Shag (Phalacrocorax carunculatus).. W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2014. [dostęp 10 grudnia 2015].
  7. a b Phalacrocorax carunculatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  8. Frank Gill, David Donsker: Family Phalacrocoracidae (ang.). IOC World Bird List: Version 5.4. [dostęp 2015-12-10].
  9. John H. Boyd III: Phalacrocoracidae: Cormorants Reichenbach, 1849-50 (1836) (ang.). W: Aves—A Taxonomy in Flux 2.89 Introduction [on-line]. John Boyd's Home Page. [dostęp 2015-12-10].
  10. Systematyka i nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Rodzina: Phalacrocoracidae Reichenbach, 1849-50 - kormorany - Cormorants. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2015-12-10].
  11. a b New Zealand king shag.

Linki zewnętrzne[edytuj]