Kormoran szorstkodzioby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kormoran szorstkodzioby
Phalacrocorax carunculatus[1]
(J. F. Gmelin, 1789)
Ilustracja
kormoran szorstkodzioby (po prawej) –
ilustracja z
A History of the Birds of New Zealand (1888)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd głuptakowe
Podrząd głuptakowce
Rodzina kormorany
Rodzaj Phalacrocorax
Gatunek kormoran szorstkodzioby
Synonimy
  • Phalacrocorax imperialis King, 1831[2]
  • Phalacrocorax cirrhatus Sclater & Salv., 1868[3]
  • Graculus carunculatus Finsch, 1870[4]
  • Phalacrocorax carunculatus Sclater & Salv., 1870[5]
  • Pelecanus carunculatus Gmelin, 1789[6]
  • Leucocarbo carunculatus (Gmelin, 1789)
Podgatunki
  • P. c. carunculatus (J. F. Gmelin, 1789)
  • P. c. chalconotus (G. R. Gray, 1845)
  • P. c. onslowi H. O. Forbes, 1893
  • P. c. stewarti Ogilvie-Grant, 1898
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[7]
Status iucn3.1 VU pl.svg

Kormoran szorstkodzioby (Phalacrocorax carunculatus) – gatunek dużego ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Zamieszkuje obszar Nowej Zelandii.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono cztery podgatunki P. carunculatus[8]:

Taksony te często podnoszone są do rangi odrębnych gatunków[9][10].

Dla Europejczyków kormoran szorstkodzioby został odkryty w maju 1773, kiedy Johann Reinhold Forster odłowił jeden okaz w Queen Charlotte Sound podczas wyprawy Jamesa Cooka[11].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała do 76 cm, masa ciała – około 2,5 kg[6]. Podgardle, pierś i brzuch białe. Głowa, szyja i grzbiet czarne, skóra głowy (maska) pomarańczowoczerwona. Niebieska obwódka pod oczami, na dziobie łata z żółtawych brodawek.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Kormorany szorstkodziobe gnieżdżą się na skałach. Żywią się rybami żyjącymi w okolicy dna; trzon ich diety stanowią flądry Arnoglossus scapha. Prawdopodobnie ptaki tego gatunku nie wyprowadzają lęgów regularnie co roku. U kormorana szorstkodziobego okres lęgowy trwa przeważnie w maju i czerwcu. Gniazdo to platforma z gałęzi i wodorostów spojonych guanem. Zniesienie liczy 1–3 jasnoniebieskie jaja. Brak informacji na temat inkubacji czy czasu do opierzenia się młodych[11].

Status[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) taksony wchodzące w skład P. carunculatus sklasyfikowano jako trzy odrębne gatunki i nadano im następujące kategorie zagrożenia:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Phalacrocorax carunculatus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Proc. Z. S., 1831, p. 30.
  3. Ibis, 1868, p. 189.
  4. J. f. O. 1870, p. 375.
  5. Ibis, 1870, p. 500.
  6. a b Orta, J., Jutglar, F., Garcia, E.F.J., Kirwan, G.M. & Boesman, P.: Rough-faced Shag (Phalacrocorax carunculatus).. W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2014. [dostęp 10 grudnia 2015].
  7. a b Leucocarbo carunculatus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2020-03-01] (ang.).
  8. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Phalacrocoracidae Reichenbach, 1849-50 (1836) - kormorany - Cormorants (wersja: 2017-09-23). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-03-01].
  9. F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Storks, frigatebirds, boobies, cormorants, darters (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-03-01].
  10. John H. Boyd III: Phalacrocoracidae: Cormorants Reichenbach, 1849-50 (1836) (ang.). W: Aves—A Taxonomy in Flux: Version 3.06a [on-line]. John Boyd's Home Page. [dostęp 2020-03-01].
  11. a b New Zealand king shag. New Zealand Birds Online. Digital encyclopaedia of New Zealand birds.
  12. Leucocarbo onslowi, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2020-03-01] (ang.).
  13. Leucocarbo chalconotus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2020-03-01] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]