Kormoran szorstkodzioby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kormoran szorstkodzioby
Leucocarbo carunculatus[1]
(J. F. Gmelin, 1789)
Ilustracja
kormoran szorstkodzioby (po prawej) –
ilustracja z
A History of the Birds of New Zealand (1888)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd głuptakowe
Podrząd głuptakowce
Rodzina kormorany
Rodzaj Leucocarbo
Gatunek kormoran szorstkodzioby
Synonimy
  • Phalacrocorax imperialis King, 1831[2]
  • Phalacrocorax cirrhatus Sclater & Salv., 1868[3]
  • Graculus carunculatus Finsch, 1870[4]
  • Phalacrocorax carunculatus Sclater & Salv., 1870[5]
  • Pelecanus carunculatus Gmelin, 1789[6]
Podgatunki
  • L. c. carunculatus (J. F. Gmelin, 1789)
  • L. c. chalconotus (G. R. Gray, 1845)
  • L. c. onslowi (H. O. Forbes, 1893)
  • L. c. stewarti (Ogilvie-Grant, 1898)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[7]
Status iucn3.1 VU pl.svg

Kormoran szorstkodzioby (Leucocarbo carunculatus) – gatunek dużego ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Zamieszkuje obszar Nowej Zelandii.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono cztery podgatunki L. carunculatus[8]:

Taksony te często podnoszone są do rangi odrębnych gatunków[9][10].

Dla Europejczyków kormoran szorstkodzioby został odkryty w maju 1773, kiedy Johann Reinhold Forster odłowił jeden okaz w Queen Charlotte Sound podczas wyprawy Jamesa Cooka[11].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kormorany szorstkodziobe na Blumine Island (u północno-wschodnich wybrzeży Wyspy Południowej)

Długość ciała do 76 cm, masa ciała – około 2,5 kg[6]. Podgardle, pierś i brzuch białe. Głowa, szyja i grzbiet czarne, skóra głowy (maska) pomarańczowoczerwona. Niebieska obwódka pod oczami, na dziobie łata z żółtawych brodawek.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Kormorany szorstkodziobe gnieżdżą się na skałach. Żywią się rybami żyjącymi w okolicy dna; trzon ich diety stanowią flądry Arnoglossus scapha. Prawdopodobnie ptaki tego gatunku nie wyprowadzają lęgów regularnie co roku. U kormorana szorstkodziobego okres lęgowy trwa przeważnie w maju i czerwcu. Gniazdo to platforma z gałęzi i wodorostów spojonych guanem. Zniesienie liczy 1–3 jasnoniebieskie jaja. Brak informacji na temat inkubacji czy czasu do opierzenia się młodych[11].

Status[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) taksony wchodzące w skład L. carunculatus sklasyfikowano jako trzy odrębne gatunki i nadano im następujące kategorie zagrożenia:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leucocarbo carunculatus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. P.P. King. Characters of New Genera and Species of Birds from the Straits of Magellan. „Proceedings of the Committee of Science and Correspondence of the Zoological Society of London”, s. 30, 1831 (ang.). 
  3. Ibis, 1868, p. 189.
  4. J. f. O. 1870, p. 375.
  5. Ibis, 1870, p. 500.
  6. a b Orta, J., Jutglar, F., Garcia, E.F.J., Kirwan, G.M. & Boesman, P.: Rough-faced Shag (Phalacrocorax carunculatus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2014). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2014. [zarchiwizowane z tego adresu (13 grudnia 2015)].
  7. a b BirdLife International, Leucocarbo carunculatus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2020-03-01] (ang.).
  8. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Phalacrocoracidae Reichenbach, 1849-50 (1836) - kormorany - Cormorants (wersja: 2021-07-12). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-07-23].
  9. F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Storks, frigatebirds, boobies, cormorants, darters (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-03-01].
  10. John H. Boyd III: Phalacrocoracidae: Cormorants Reichenbach, 1849-50 (1836) (ang.). W: Aves—A Taxonomy in Flux: Version 3.06a [on-line]. John Boyd's Home Page. [dostęp 2020-03-01].
  11. a b New Zealand king shag. W: Miskelly, C.M. (red.) New Zealand Birds Online [on-line]. [dostęp 2021-09-13].
  12. BirdLife International, Leucocarbo onslowi, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2020-03-01] (ang.).
  13. BirdLife International, Leucocarbo chalconotus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2020-03-01] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]