Kamienica Rynek-Ratusz 14 we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Rynek-Ratusz 14
Obiekt zabytkowy nr rej. nr rej.: A/1560/233 z 30.12.1970[1]
Ilustracja
Rynek-Ratusz 14
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Adres Rynek-Ratusz 14
Kondygnacje IV
Zniszczono 1945
Odbudowano 1954
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Kamienica Rynek-Ratusz 14
Kamienica Rynek-Ratusz 14
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Rynek-Ratusz 14
Kamienica Rynek-Ratusz 14
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kamienica Rynek-Ratusz 14
Kamienica Rynek-Ratusz 14
Ziemia51°06′36,75″N 17°01′49,41″E/51,110208 17,030392

Kamienica Rynek-Ratusz 14 – zabytkowa kamienica na wrocławskim Rynku, w północnej pierzei tretu[a] tzw. stronie rymarzy lub stronie złotników[3].

Większość kamienic znajdujących się w północnej pierzei tretu ma rodowód sięgający XV–XVII[3]. Pierwotnie były to parterowe drewniane kramy, a następnie piętrowe murowane pomieszczenia mieszkalne przylegające do dwukondygnacyjnej murowanej ściany północnej Smatruza. Z biegiem kolejnych lat pomieszczenia przekształcono w wielopiętrowe kamienice[4]. Po 1824 roku, kiedy to zlikwidowano Smatruzy, właściciele kamienic z tej strony wykupili od miasta za kwotę 21 000 talarów, jej tereny i przedłużyli swoje budynki na południe. Zachowane z tego okresu zabudowania mają cechy architektury późnoklasycystycznej[3].

Działania wojenne podczas II wojny światowej częściowo zniszczyły pierzeję północną. Jej odbudowa została opracowana w 1954 roku przez profesora Edmunda Małachowicza w Pracowni Konserwacji Zabytków przy udziale prof. Stanisława Koziczuka, Jadwigi Hawrylak i Stefana Janusza Müllera[5].

Historia kamienicy[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy budynek miał miał 7 metrów szerokości, a jego forma powstała ok. 1740 roku. Budynek był trzyosiowy, czterykondygnacyjny z dwukondygnacyjnym szczytem i barokową fasadą. W 1825 roku budynek przebudowano i dobudowano piątą kondygnację z okapem. Na fasadzie, przez trzecie i czwarte piętro przechodziły pilastry w porządku korynckim. Okna na pierwszym piętrze zakończone były łukiem[6][7].

Po 1945[edytuj | edytuj kod]

W 1945 roku kamienica uległa całkowitemu zniszczeniu. Została odbudowana w ok. 1954 roku, według projektu Anny Fus-Zatorskiej. Nowy budynek jest czterokondygnacyjny z okapem, a fasada ozdobiona jest detalami nawiązującymi do tych z XVII wieku[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Tret to inaczej rynek, na którym sprzedawano drobiazgi, targowisko. Inne znaczenie: to bruk, chodnik, droga, przejście[2]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olgierd Czerner: Rynek wrocławski. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976.
  • Zdzisław Wiśniewski: Rynek wrocławski w świetle badań archeologicznych cz.II. Wrocław: Uniwersytet Wrocławski Instytut Archeologii, 2002.