Katedra w Ripon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katedra w Ripon
Cathedral Church of Saint Peter and Wilfrid
katedra
Distinctive emblem for cultural property.svg 1150164
Ilustracja
fasada zachodnia
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Anglia
Miejscowość Ripon
Wyznanie anglikanizm
Kościół Kościół Anglii
Położenie na mapie North Yorkshire
Mapa lokalizacyjna North Yorkshire
Katedra w Ripon
Katedra w Ripon
Położenie na mapie Anglii
Mapa lokalizacyjna Anglii
Katedra w Ripon
Katedra w Ripon
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Katedra w Ripon
Katedra w Ripon
Ziemia54°08′05″N 1°31′12″W/54,134722 -1,520000

Katedra w Ripon (ang. Ripon Cathedral lub Cathedral Church of Saint Peter and Wilfrid, Kościół Katedralny Świętego Piotra i Wilfrida) – katedra diecezji West Yorkshire i the Dales Kościoła Anglii.

Krypta anglosaska. Kapitularz być może normański, chociaż sklepienie wygląda na XIII wiek. Reszta rozpoczęta przez arcybiskupa Rogera z Pont l'Evegre (1154-1181)i ukończona przez arcybiskupa Waltera Graya (1215-1255); z wyjątkiem wschodnich przęseł prezbiterium, naw bocznych i biblioteki. Chociaż prace arcybiskupa Rogera w Yorku są w stylu późnonormańskim, to tutaj jest w pełni rozwinięty i wyrafinowany wczesny styl gotycki. Wschodnie przęsło prezbiterium, w tym pełne przepychu sedilia (w stylu Lincolnshire-Nottinghamshire-East Riding z około 1320 roku), pochodzą prawdopodobnie z początku XIV wieku. Biblioteka pochodzi także z XIV wieku. Południowa strona zachodnich przęseł prezbiterium przebudowana w XV wieku. Lektorium pochodzi także z XV wieku. Nawa główna poważnie przebudowana i dodane nawy boczne na początku XVI wieku i clerestorium po wschodniej stronie południowego transeptu również prawdopodobnie jest datowane na ten czas. Prace w 1514 roku i ponownie w latach 1520-1521 były prowadzone pod opieką Christophera Scure'a, ówczesnego mistrza murarskiego z Durham. W 1615 roku iglica na wieży przy skrzyżowaniu naw runęła; w 1664 roku iglice na 2 zachodnich wieżach zostały rozebrane. Restauracje w latach 1829-1831, prowadzone przez Edwarda Blore'a; w latach 1843-1844, prowadzone przez Williama Railtona i w 1862 roku przez Sir Gilberta Scotta. Ta ostatnia był najdalej idąca, polegająca szczególnie na usunięciu maswerku z okien na zachodniej fasadzie, dając im ich znany, ale złudny efekt istnienia nieco wcześniej, niż są naprawdę, a to zgodne z zaawansowanym gustem lat. 60. XIX wieku. Wyjątkowym wyposażeniem są stalle w prezbiterium i mizerykordia w stylu Nantwich-Manchester-Lancaster z późnego XV wieku; 2 daty: 1489 i 1494; także wyjątkowa ambona z 1913 roku wykonana przez Harry'ego Wilsona w manierze wczesnego Art Deco.

Bibliografia[edytuj]