Katedra w Lincoln

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Katedra w Lincoln
The Cathedral Church of the Blessed Virgin Mary of Lincoln
Distinctive emblem for cultural property.svg 1388680
katedra
Ilustracja
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Anglia
Miejscowość Lincoln
Wyznanie anglikanizm
Kościół Kościół Anglii
Położenie na mapie Lincolnshire
Mapa lokalizacyjna Lincolnshire
Katedra w Lincoln
Katedra w Lincoln
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Katedra w Lincoln
Katedra w Lincoln
Położenie na mapie Anglii
Mapa lokalizacyjna Anglii
Katedra w Lincoln
Katedra w Lincoln
Ziemia53°14′04″N 0°32′10″W/53,234444 -0,536111

Kościół Katedralny Błogosławionej Dziewicy Marii (ang. The Cathedral Church of the Blessed Virgin Mary of Lincoln) – katedra kościoła anglikańskiego w Lincoln w Anglii. Poświęcona została w 1092 roku. W 1185 zniszczona przez trzęsienie ziemi i następnie odbudowana.

Od 1311 roku przez 238 lat katedra ta była najwyższą budowlą na świecie. Jej wysokość wynosiła 160 m[1]. Przewyższała o 13,4 m dotychczasową najwyższą budowlę świata, jaką była Piramida Cheopsa, zbudowaną cztery tysiące lat wcześniej (zakładając datę powstania przyjętą przez egiptologów). Po zawaleniu się iglicy środkowej wieży w 1549 roku, za najwyższą budowlę uważany był, o metr niższy, kościół św. Olafa w Tallinnie (wówczas w Inflantach pod rządami inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego), dzisiejszej Estonii.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tuż po utworzeniu w Lincoln biskupstwa w 1072 r. przystąpiono do wznoszenia pierwszej świątyni. Budowa trwała 20 lat. 50 lat później wskutek pożaru zniszczeniu uległ drewniany strop. Odbudowana katedra w 1195 r. została ponownie uszkodzona w wyniku silnego trzęsienia ziemi odczuwanego w całej środkowej Anglii. Z inicjatywy nowego biskupa w krótkim czasie naprawiono szkody i rozbudowano sanktuarium. W 1549 r. środkowa wieża kościoła z iglicą została zniszczona podczas silnej burzy. Od okresu reformacji budynek należał do Kościoła anglikańskiego. W czasie II wojny światowej w Lincoln stacjonowały brytyjskie siły powietrzne. Budowla była dobrym punktem orientacyjnym dla lotników. W murach świątyni można odnaleźć ołtarze poświęcone pilotom RAF-u[2].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Katedra ma charakterystyczny dla gotyku angielskiego układ, w którym długi korpus główny przecinają dwa transepty, z centralnie umieszczoną czworoboczną wieżą. Zachodnia fasada jest bardzo szeroka, a w jej centrum widnieją romańskie portale otoczone rzędami gotyckich ślepych arkad. Całość łączą dwie bliźniacze, czworoboczne wieże[2].

Wnętrze sanktuarium

Do dekoracji wnętrza zastosowano ciemny marmur, z którego wykonane są niektóre elementy filarów oraz kolumny w arkadach empor i oknach nawy głównej. Główną oś wnętrza zaznacza umieszczone w sklepieniu, długie żebro szczytowe z odchodzącymi od niego wachlarzami bocznych łuków. W ramionach zachodniego transeptu znajdują się witrażowe rozety z misternymi maswerkami. Dalej na wschód znajduje się długi chór, tradycyjnie mieszczący zdobione stale z wyraźnie większym tronem biskupim. Chór jest otoczony ozdobną przegrodą dekorowaną ślepymi arkadami. W tej części sanktuarium sklepienie ma niespotykany gdzie indziej układ przesuniętych żeber, nazywany szalonym sklepieniem. Za prezbiterium znajduje się obszerna kaplica z wieloma grobowcami i barwnymi witrażami zdobiącymi okna[3].

Szalone sklepienie katedry w Lincoln

Przy katedrze funkcjonuje stara biblioteka posiadająca w swych zbiorach wiele manuskryptów, a także znaczną ilość książek powstałych tuż po wynalezieniu druku przez Gutenberga. W jej wnętrzu zachowały się zabytkowe meble, w tym średniowieczne ławy biblioteczne[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Cathedral Church of Lincoln: a History and Description of its Fabric and a List of the Bishops.
  2. a b c Paweł Wojtyczka: Skarby cywilizacji. Katedry i kościoły świata. Poznań: Horyzonty, 2018, s. 136, seria: Skarby Cywilizacji. ISBN 978-83-66136-71-7.
  3. A.F. Kendrick (Albert Frank), The cathedral church of Lincoln., G. Bell & Sons, 1902, OCLC 977537488 [dostęp 2020-03-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]