Kościoły Chrystusowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kościół Chrystusowy)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościoły Chrystusowe
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Protestantyzm
   └ Baptyzm

Kościoły Chrystusowe – wspólnoty chrześcijańskie zaliczane do ewangelikalizmu powstałe na początku XIX wieku dzięki działalności Thomasa Campbella – irlandzkiego prezbiterianina, który poszukiwał sposobów powrotu do praktyki wczesnego chrześcijaństwa.

Zamierzeniem Campbella nie było tworzenie nowego wyznania, Kościoła, ale stworzenie społeczności zrzeszających chrześcijan różnych wyznań. Wiele zborów Chrystusowych ma status niezależny i nie podlega innej organizacji[1].

W Stanach Zjednoczonych można wyróżnić trzy główne nurty tej odmiany chrześcijaństwa: Churches of Christ, Christian Church (Disciples of Christ) i Christian Churches and Churches of Christ.

Nazwa[edytuj]

Nazwa „Kościoły Chrystusowe” jest najczęściej używana przez tę grupę. Główną powodem przyjęcia tego określenia była wola korzystania z nazwy biblijnej, występującej w Nowym Testamencie. Zwolennicy ruchu przez badaczy i członków innych denominacji są również określani jako campbellici, ze względu na propagowanie nauk Alexandra Campbella (podobnie jak powstały nazwy luteranie czy kalwiniści). Termin ten jednak w odbiorze niektórych wyznawców jest uważany za obraźliwy.

Charakterystyka[edytuj]

Współczesne Kościoły Chrystusowe mają swoje korzenie historyczne w Ruchu Odrodzenia, co było zbieżne z chrześcijanami całej linii denominacji w poszukiwaniu powrotu do oryginału, Chrześcijaństwo „przed-denominacyjne”. Uczestnicy tego ruchu budowali doktryny i praktyki bazując na samej Biblii, a nie uznawanie rad tradycji i denominacyjnych hierarchii, które przychodzą do określenia chrześcijaństwa od I n.e. Członkowie kościołów Chrystusowych wierzą, że Jezus założył tylko jeden Kościół, które obecne podziały między chrześcijanami nie wyrażają woli Bożej i że jedyną podstawą do przywrócenia jedności chrześcijan jest Biblia. Identyfikują się po prostu jako „chrześcijanie”, bez innych religijnych lub denominacyjnych poglądów[2][3][4]. Uważają, że odtwarzają Kościół Nowego Testamentu, jaki został ustanowiony przez Chrystusa[5].

Kościoły Chrystusowe na ogół mają następujące przekonania teologiczne i praktyczne:[6]

  • autonomiczny charakter, zborowa organizacja kościelna bez denominacyjnego nadzoru – ruch celowo nie posiada głównej siedziby, rady lub innej struktury organizacyjnej powyżej poziomu lokalnego kościoła (kongregacjonalizm);
  • odmowa formułowania formalnych wyznań lub nieformalnych „wypowiedzi wiary”, preferując poleganie na samej Biblii dla doktryny i praktyki;
  • lokalne zarządzanie przez mnogość starszych zboru;
  • chrzest odbywa się przez zanurzenie na dowód wyznania wiary i odpuszczenie grzechów;
  • tygodniowe przestrzeganie komunii w niedzielę (określane również jako „Wieczerzę Pańską”, lub w brytyjskich zgromadzeń, „łamanie chleba”; oraz wszyscy, ale „bardzo mały segment” używania niesfermentowanego soku z winogron zamiast wina);
  • praktyka śpiewu a cappella, a odrzucenie muzyki instrumentalnej, podczas nabożeństwa.

Doktryna zbawienia (soteriologia)[edytuj]

Kościoły Chrystusowe są silnie anty-kalwinistyczne. W swym rozumieniu zbawienia i ogólnie obecnej konwersji jako „posłuszeństwo głoszonych faktów ewangelii, a nie w wyniku emocjonalnej, duchowo inicjowanego nawrócenia”. Kościoły Chrystusowe są zdania, że ludzie którzy rozumieją dobro i zło są zgubieni ze względu na grzech. Te zagubione dusze mogą być zbawione, ponieważ Jezus Chrystus, Syn Boży, ofiarował samego siebie jako ofiarę przebłagalną. Dzieci które jeszcze nie rozumieją różnicy dobra i zła, nie mogą dokonać świadomego wyboru między nimi (uważają je za niewinne). Nie ma wyznaczonego „wieku” w którym do tego dochodzi; dopiero kiedy dziecko uczy się różnicy między dobrem a złem, jest gotowe do odpowiedzialności przed Panem (Jakuba 4:17).

Kościoły Chrystusowy na ogół uczy, że proces zbawienia obejmuje następujące kroki:

  • musi być właściwie nauczony i usłyszeć (List do Rzymian 10,14);
  • musi uwierzyć lub mieć wiarę (List do Hebrajczyków 11,6);
  • musi się opamiętać, co oznacza odwrócenie się od swojego dawnego stylu życia i wybranie Boże drogi (Dz 17:30);
  • musi wyznać, że Jezus jest Synem Bożym (Dz 8,36-37);
  • musi być ochrzczony na odpuszczenie grzechów (Dz 2,38);
  • musi żyć wiernie jako chrześcijanin (1 Piotra 2,9).

Kościoły Chrystusowe w Polsce[edytuj]

W Polsce w 2014 roku nurt Kościołów Chrystusowych liczył ponad 6 tysięcy wiernych zrzeszonych w[7]:

Przypisy

  1. Church of Christ. Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2014-02-18].
  2. „Kościół Jezusa Chrystusa jest nie dominacyjny. Nie jest katolicki, żydowski czy protestancki. Nie został znaleziony podczas 'protestu' pod niczyja instytucją, nie jest on produktem 'reformacji' czy 'ruchu odrodzenia'. Jest on produktem nasienia królestwa (Łukasza 8:11-17), który wzrósł w sercach ludzi.” V.E. Howard, What Is the church of Christ? 4 edycja (Revised), 1971, s. 29
  3. Batsell Barrett Baxter and Carroll Ellis, Neither Catholic, Protestant nor Jew, tract, church of Christ (1960) ASIN B00073CQPM. According to Richard Thomas Hughes in Reviving the Ancient Faith: The Story of churches of Christ in America, William B. Eerdmans Publishing Co., 1996 (ISBN 0-8028-4086-8, ISBN 978-0-8028-4086-8)
  4. Samuel S. Hill, Charles H. Lippy, Charles Reagan Wilson, Encyclopedia of Religion in the South, Mercer University Press, 2005, (ISBN 0-86554-758-0, ISBN 978-0-86554-758-2)
  5. Jill, i in. (2005), „Encyklopedia religii”, s. 212
  6. Batsell Barrett Baxter, Kim są i w co wierzą Kościoły Chrystusowe? dostępna on-line na w języku angielskim: Who are the churches of Christ?
  7. Janusz Witkowski, Halina Dmochowska i in.: Mały Rocznik Statystyczny Polski 2015. T. LXVIII. Warszawa: GUS, 2015, s. 114. ISSN 1640-3630.