Konklawe 1423 (antypapież Klemens VIII)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konklawe 1423
Sede vacante.svg
Daty i miejsce
10 czerwca 1423
Peníscola
Główne postacie
Dziekan wakat
Kamerling wakat
Prokamerling Julián Lobera y Valtierra
Protoprezbiter Julián Lobera y Valtierra
Protodiakon wakat
Wybory
Liczba elektorów
• uczestnicy
• nieobecni

3
1
Wybrany papież
Gil Sanchez Muñoz y Carbón
Przybrane imię: Antypapież Klemens VIII

Konklawe 10 czerwca 1423konklawe, które wybrało Klemensa VIII na następcę Benedykta XIII, antypapieża obediencji awiniońskiej w okresie wielkiej schizmy zachodniej.

Ostatnie lata Benedykta XIII[edytuj | edytuj kod]

Antypapież Benedykt XIII nie uznał swojej depozycji, ogłoszonej 26 lipca 1417 przez Sobór w Konstancji i do końca życia uważał się za prawowitego papieża, mimo że w latach 1416-1418 opuścili go wszyscy jego kardynałowie oraz popierający go dotąd monarchowie Aragonii, Kastylii, Nawarry i Szkocji[1]. Pozostała przy nim jedynie garstka zwolenników, a z władców świeckich wierny mu był jedynie Jan IV, hrabia Armagnac. Siedziba Benedykta po 1417 roku znajdowała się w Peniscola koło Walencji. Król Alfons V Aragoński, choć uznał papieża Marcina V i wprowadził blokadę Peniscola, odmówił zastosowania rozwiązania siłowego w stosunku do Benedykta XIII. Wiązało się to z roszczeniami Alfonsa do korony królestwa Neapolu, które było lennem papiestwa. Król traktował antypapieża jako swoją kartę przetargową na wypadek, gdyby Marcin V sprzeciwiał się jego roszczeniom i nadal otaczał go dyskretną protekcją[2].

Lista uczestników[edytuj | edytuj kod]

Benedykt XIII zmarł 29 listopada 1422 w wieku 80 lat[3]. Dwa dni przed swoją śmiercią zwołał konsystorz, na którym mianował czterech kardynałów spośród wiernych sobie duchownych i zobowiązał ich do wyboru jego następcy[4]. Trzej z nich byli wówczas w Peniscola i uczestniczyli później w konklawe[5]:

  • Julián Lobera y Valtierra – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów; regent Kamery Apostolskiej
  • Ximeno Dahe – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; regent Penitencjarii Apostolskiej
  • Domingo de Bonnefoi OCarth – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli

Wybór Klemensa VIII[edytuj | edytuj kod]

Śmierć Benedykta XIII była przez kilka miesięcy ukrywana przez jego zwolenników. Dopiero 10 czerwca trzej obecni w Peniscola kardynałowie zgromadzili się na konklawe i wybrali na papieża rekomendowanego im przez króla Alfonsa V archiprezbitera Teruel Gil Sanchez Muñoz, jednego z najwierniejszych towarzyszy Benedykta XIII[6]. Dzięki poparciu Alfonsa V (udzielonemu wbrew stanowisku biskupów aragońskich i królowej Marii Kastylijskiej) jeszcze przez sześć lat podtrzymywał swoje roszczenia do godności papieskiej[7]. Abdykował 26 lipca 1429 i został mianowany biskupem Majorki, którym pozostał aż do śmierci 28 grudnia 1446[8].

Benedykt XIV[edytuj | edytuj kod]

Czwarty z mianowanych przez Benedykta XIII kardynałów, Jean Carrier, kardynał prezbiter S. Stefano in Monte Celio i wikariusz hrabstwa Armagnac, przybył z południowej Francji do Peniscola dopiero 12 grudnia 1423. Dowiedziawszy się o okolicznościach wyboru Klemensa VIII (zwł. o ingerencji króla Aragonii) uznał go za nieważny i ogłosił, że tylko on, jako jedyny kardynał niesplamiony tym świętokradztwem ma prawo i obowiązek naznaczenia nowego papieża. Po powrocie do Armagnac 12 listopada 1425 potajemnie mianował papieżem zakrystiana z Rodez Bernarda Garniera, który przybrał imię Benedykt XIV. W styczniu 1429 Carrier poinformował o tym fakcie hrabiego Jana IV, który do tego momentu uznawał Klemensa VIII, choć pozostawał protektorem Carriera. Papież Marcin V obłożył hrabiego ekskomuniką i ogłosił przeciw niemu krucjatę. W 1430 Jan IV uległ naciskom i uznał Marcina za papieża. W 1433 Jean Carrier został aresztowany na rozkaz hrabiego i zmarł w więzieniu[9].

Losy Bernarda Garniera pozostają niejasne, wydaje się jednak, że hrabia wymógł na nim podporządkowanie się Rzymowi. W późniejszym okresie swego życia Garnier twierdził, że nigdy nie uważał się za papieża, a pod imieniem Benedykt XIV krył się sam Jean Carrier.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]