Konrad X Biały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konrad X Biały
Książę oleśnicki
(razem z bratem Konradem IX)
Okres panowania od 1439
do 1452
Poprzednik Konrad V Kącki
Następca podział księstwa
Książę kozielski, na 1/2 ścinawy, w Kątach, Bierutowie i Wołowie
(razem z bratem Konradem IX)
Okres panowania od 1450
do 1452
Poprzednik Konrad VII Biały
Następca podział księstwa
Książę w Wołowie, Sycowie, 1/2 ścinawy i Miliczu
Okres panowania od 1452
do 1489
Poprzednik wspólne rządy braci w księstwie oleśnickim
Następca Maciej Korwin
Książę w Gliwicach, Koźlu i Bytomiu
Okres panowania od 1471
do 1472
Poprzednik Konrad IX Czarny
Następca włączenie do Królestwa Czech
Książę oleśnicki
Okres panowania od 1478
do 1489
Poprzednik Barbara oleśnicka
Następca Maciej Korwin
Książę oleśnicki
Okres panowania od 1490
do 1492
Poprzednik Maciej Korwin
Następca włączenie do Królestwa Czech
Dane biograficzne
Dynastia Piastowie (Piastowie oleśniccy)
Data urodzenia ok. 1420
Data śmierci 21 września 1492
Ojciec Konrad V Kącki
Matka Małgorzata
Rodzeństwo Konrad IX Czarny

Konrad X Biały (Młodszy) (ur. ok. 1420 r., zm. 21 września 1492 r.) – ostatni książę oleśnicki ze śląskiej linii dynastii Piastów, syn Konrada V Kąckiego i jego żony Małgorzaty.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci ojca w 1439 pod opieką wuja Konrada VII Białego. Wraz z bratem Konradem Czarnym przejął księstwo w 1450, by dwa lata później dokonać jego podziału. Biały objął księstwo oleśnickie, ale bez Oleśnicy, która przypadła Czarnemu podobnie jak górnośląskie posiadłości księstwa.

W czasie wojen o koronę czeską wspierał początkowo Jerzego z Podiebradów, składając mu hołd lenny w 1459 razem z bratem w zamian za potwierdzenie spadku po ojcu. Utrzymywał dobre stosunki z Polską. Wobec wkroczenia na Śląsk wojsk Macieja Korwina złożył mu wraz z bratem hołd.

Po śmierci brata 1471 objął ziemie górnośląskie, pozostawiając Oleśnicę jako wyprawę księżnej-wdowie Małgorzacie i jej córce Barbarze. Wobec zadłużenia sprzedał domeny górnośląskie księciu Henrykowi ziębickiemu.

Po objęciu tronu w Czechach przez Władysława Jagiellończyka i wybuchu wojny między Jagiellonami polskimi i czeskimi a Korwinem, opowiedział się po stronie tych pierwszych.

Nie radząc sobie z zadłużeniem próbował sprzedać księstwo najpierw władcom Saksonii - co doprowadziło do interwencji Korwina, a w 1480 znowu bezskutecznie Krzyżakom. Doszedł do ugody z Korwinem, zapisując mu księstwo jako królowi Czech i przystępując do sojuszniczego układu ołomunieckiego. W 1488 próbował odwrócić sojusze przystępując do koalicji z Janem II Szalonym, księciem głogowskim i Henrykiem ziębickim, jednak w 1489 uległ wojskom węgierskim. Osadzony na zamku w Urazie z pensją ze skarbca królewskiego. Po śmierci Macieja Korwina odbił Oleśnicę, Syców i Wąsosz.

Jego siostrą była Anna, żona Władysława I, ks. mazowieckiego.

Zobacz[edytuj | edytuj kod]