Jerzy II brzeski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy II brzeski
książę brzeski
ilustracja
wizerunek herbu
Książę brzeski
Okres panowania od 1547
do 1586
Poprzednik Fryderyk II legnicki
Następca Joachim Fryderyk
Jan Jerzy
Książę oleśnicki (jako regent)
Okres panowania od 1548
do 1569
Poprzednik Henryk II Podiebradowicz
Następca Karol II Podiebradowicz
Książę legnicki (jako regent)
Okres panowania od 1551
do 1556
Poprzednik Fryderyk III legnicki
Następca Fryderyk III legnicki
Dane biograficzne
Dynastia Piastowie
Data i miejsce urodzenia 18 lipca 1523
Legnica
Data i miejsce śmierci 7 maja 1586
Brzeg
Ojciec Fryderyk II legnicki
Matka Zofia Hohenzollern
Żona Barbara Hohenzollern (1545–1586)
Dzieci 1. Barbara
2. Joachim Fryderyk
3. Jan Jerzy
4. Zofia
5. Magdalena
6. NN (córka)
7. Elżbieta Magdalena

Jerzy II brzeski (Jerzy II Wspaniały), (ur. 18 lipca 1523 w Legnicy zm. 7 maja 1586 w Brzegu) – syn Fryderyka II legnickiego i Zofii Hohenzollern, przedstawiciel śląskiej gałęzi dynastii Piastów.

Życiorys[edytuj]

W 1547 roku po śmierci ojca Fryderyka II odziedziczył księstwo brzeskie. Jerzy II dzięki swoim zdolnościom organizacyjnym i pracowitości, znacznie podniósł zamożność i rangę księstwa. Zabiegał o rozwój handlu i górnictwa; był mecenasem sztuki; z jego inicjatywy wznoszono, rozbudowywano i przebudowywano w stylu renesansowym zamki i budynki użyteczności publicznej; dzięki Jerzemu II Zamek w Brzegu stał się najwspanialszą rezydencją renesansową na Śląsku; przebudował też w stylu odrodzenia zamki Oławie i Wołowie oraz wzniósł ratusz w Brzegu[1]. Założył również protestanckie gimnazjum humanistyczne. Słynął z wydawania przepisów dokładnie regulujących życie mieszkańców księstwa. Mieszczanom zakazał wylewania nieczystości na ulice, określił ilu gości można przyjąć na weselu, zabronił gier hazardowych w gospodach. Był człowiekiem niezwykle religijnym, jego poddanym groziły kary za uchylanie się od uczestnictwa w protestanckich nabożeństwach[2].

Pomimo ze Jerzy II był lennikiem Habsburgów, stał w opozycji do ich absolutystycznej polityki na Śląsku. Przez małżeństwo z córką elektora brandenburskiego związał się przymierzem z Marchią Brandenburską. Utrzymywał również przyjazne stosunki z Polską; korespondował z arcybiskupem gnieźnieńskim Jakubem Uchańskim, królem Zygmuntem II Augustem, potem Stefanem Batorym[3].

Zmarł w późnych godzinach wieczornych 7 maja 1586 roku w Brzegu. Został pochowany w tamtejszym kościele zamkowym[4].

Rodzina[edytuj]

Żoną Jerzego II była Barbarę Hohenzollern (1545–1586), córki elektora brandenburskiego Joachima II Hektora; ich ślub odbył się 15 lutego 1545 roku w Berlinie[5]; mieli siedmioro dzieci: Barbarę (1548-1565), Joachima Fryderyka, Jana Jerzego, Zofię (1556-1594), Magdalenę (1560-1562), NN córkę (ur., zm. 1561) i Elżbietę Magdalenę (1562-1630).

Posąg Jerzego II brzeskiego z portalu bramy wjazdowej na zamku w Brzegu
Widok na zamek w Brzegu w czasach Piastów śląskich
Ratusz w Brzegu na rycinie z 1852 roku


Przypisy

  1. Boras Z., Książęta piastowscy Śląska, Katowice 1974, s. 366-372.
  2. Galas A., Dzieje Śląska w datach, Wrocław 2001
  3. Boras Z., op. cit., s. 383.
  4. Jasiński K., Rodowód Piastów śląskich, tom 1, Wrocław 1973, s. 225.
  5. Jasiński K., op. cit.

Bibliografia[edytuj]

  • Jasiński K., Rodowód Piastów śląskich, tom 1, Wrocław 1973
  • Boras Z., Książęta piastowscy Śląska, Katowice 1974