Leucyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leucyna
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C6H13NO2
Inne wzory HO2CCH(NH2)CH2CH(CH3)2
Masa molowa 131,18 g/mol
Wygląd białe ciało stałe
Identyfikacja
Numer CAS 61-90-5
PubChem 6106[1]
DrugBank DB00149[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Leucyna (skróty: Leu, L) – organiczny związek chemiczny, jest kodowanym aminokwasem alifatycznym, o rozgałęzionym łańcuchu bocznym, obojętnym elektrycznie. Odkryta przez francuskiego chemika L. J. Prousta. Występuje we wszystkich białkach, duże ilości w albuminach i ciałach występujących w osoczu.

Należy do grupy aminokwasów egzogennych, niewytwarzanych przez organizm ludzki.

Ma postać białego proszku, jest rozpuszczalna w wodzie, jej temperatura topnienia wynosi 337 °C. Otrzymywana jest przez hydrolizę białek lub syntetycznie. Izomerem leucyny jest izoleucyna. Oba aminokwasy mają zastosowanie w medycynie.

Przypisy