Linia elektroenergetyczna kablowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Elektroenergetyczna linia kablowakabel wielożyłowy, wiązka kabli jednożyłowych w układzie wielofazowym lub kilka kabli jedno- lub wielożyłowych połączonych równolegle wraz z osprzętem kablowym, ułożone na wspólnej trasie i łączących zaciski tych samych dwóch urządzeń elektrycznych jedno- lub wielofazowych albo jedno- lub wielobiegunowych. Linie takie buduje się zarówno dla prądu stałego jak i przemiennego.

Z określeniem kabel kojarzy się przewód ułożony w ziemi. Takie było przeznaczenie kabli, ale ze względu na ich zalety zastosowanie ich zostało rozszerzone na inne przypadki. Można je układać w kanałach kablowych, na ścianie, na konstrukcjach, w rurach, zawieszać na linkach nośnych itp.

Linie kablowe stosuje się przede wszystkim tam, gdzie prowadzenie linii napowietrznych jest kłopotliwe oraz niewskazane ze względu na gęstą zabudowę i wysokie uprzemysłowienie. Dotyczy to szczególnie zakładów przemysłowych oraz obszarów miejskich.

Zastosowanie[edytuj]

Linie kablowe są droższe od linii napowietrznych i zazwyczaj stosuje się je w przypadkach, gdy:

  • występująca strefa zabrudzeniowa uniemożliwia eksploatację linii napowietrznych (np. pyły, gazy żrące itp.),
  • istnieje konieczność przekraczania dużych zbiorników wodnych – np. kanały, zatoki morskie czy morza,
  • planowana jest rozbudowa i zwiększony w przyszłości pobór energii – dołożenie kabla jest łatwiejsze, niż przebudowa linii napowietrznej na wielotorową lub jej modernizacja na wyższe obciążenia,
  • linie napowietrzne kolidują z obszarami zamieszkanymi – ze względów estetycznych i urbanistycznych,
  • wymagana jest wysoka niezawodność zasilania,
  • zwisające przewody narażają ludzi na niebezpieczeństwo przy przemieszczaniu wysokich elementów lub pojazdów,
  • przecinają się linie energetyczne o różnych napięciach.

Wady i zalety[edytuj]

  • wyższe koszty projektu i ułożenia kabli w stosunku do budowy analogicznej linii napowietrznej,
  • utrudniona budowa - konieczność prac ziemnych niemal na całej długości, kolizje z istniejącą infrastrukturą podziemną,
  • linie kablowe są trudniejsze w eksploatacji, naprawy, budowy przyłączy, wymiana są bardzo utrudnione i kosztowne,
  • większa niezawodność linii kablowych - mniejsze narażenie na warunki atmosferyczne, lepsza tłumienność przepięć i zwarć,
  • mniejsze zagrożenie porażeniowe niż w przypadku linii napowietrznej,
  • narażenie na agresywne warunki glebowe - kwaśne lub kamieniste podłoże może wzmagać efekt starzeniowy,
  • w przypadku linii kablowych prądu stałego występują w ziemi prądy błądzące przyspieszające korozję, np. metalowych rur,
  • istnieją kable do przesyłu wielkich mocy (choć najbardziej popularne są linie kablowe dla napięć niskich i średnich),
  • linie kablowe są mniej uciążliwe dla otoczenia (hałas, pole elektryczne, estetyka krajobrazu itd.).

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Wójcikowska A.: Linie Kablowe - zasady budowy, Elektroinfo, Nr 1/2001, str. 30-34.
  • Wójcikowska A.: Linie Kablowe - dobór osprzętu kablowego, Elektroinfo, Nr 2/2001, str. 60-63.
  • PN-93/E-90400 „Kable elektroenergetyczne i sygnalizacyjne o izolacji i powłoce polwinitowej na napięcie znamionowe nie przekraczające 6/6 kV. Ogólne wymagania i badania”.
  • PN-76/E-05125 „Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie i budowa”.
  • Wytyczne technologii budowy linii kablowych nn oraz dobór osprzętu do wy¿ej wymienionych linii kablowych w aglomeracjach miejskich. COBR „Elektromontaż” 1995.