Maciej Popko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maciej Popko
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

3 grudnia 1936
Częstochowa

Data i miejsce śmierci

22 listopada 2014
Warszawa

profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia i religie Wschodu Starożytnego, kulturoznawstwo, kulturoznawstwo - orientalistyka, językoznawstwo, religioznawstwo
Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Profesura

1987

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet Warszawski; Wydział Orientalistyczny; Zakład Wschodu Starożytnego

Maciej Norbert Popko (ur. 3 grudnia 1936 w Częstochowie, zm. 22 listopada 2014 w Warszawie)[1][2]orientalista, hetytolog polski, doktor habilitowany, profesor zwyczajny w Wydziale Orientalistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Taternik, alpinista, grotołaz, ratownik w Grupie Tatrzańskiej GOPR[3], organizator i kierownik polskich wypraw eksploracyjnych w góry Azji.

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Zajmował się przede wszystkim starożytną Anatolią.

Działalność wspinaczkowa[edytuj | edytuj kod]

Działał w Klubie Wysokogórskim, Stołecznym Klubie Tatrzańskim, Speleoklubie Warszawskim oraz Uniwersyteckim Klubie Alpinistycznym w Warszawie. Wspinał się latem i zimą w Tatrach (od 1953), Dolomitach (1 polskie przejścia drogi Soldy na Marmoladzie i drogi Comiciego na Cima Grande di Lavaredo) i Alpach Francuskich (1 polskie przejście pn. ścianą Aiguille de Triolet, 1965). Kierował pionierskimi wyprawami w góry Cilo w Turcji (1967, 1968) oraz wyprawą w góry Wachanu w Afganistanie, na pograniczu Pamiru i Hindukuszu. W tej ostatniej uczestniczył m.in. w zdobyciu dziewiczych szczytów w otoczeniu doliny Purwakszan: szczyt bez nazwy (6110 m n.p.m.), Kohe Purwakszan (6080 m n.p.m.) i szczyt bez nazwy (5950 m n.p.m., samotnie). Opublikował szereg artykułów o górach i wyprawach górskich i speleologicznych, m.in. w czasopismach „Poznaj Świat”, „Taternik” i „Wierchy[3]. Był redaktorem i współautorem jednego z najlepszych polskich podręczników wspinaczki pt. „Alpinizm” (wyd. 1971 i 1974).

Został pochowany w Warszawie, na Cmentarzu Północnym (Wólka Węglowa).[3]

Najważniejsze dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Turcja (Wiedza Powszechna, Warszawa 1971, 1984, 1987),
  • Góry pod półksiężycem, (Iskry, Warszawa 1974),
  • Mitologia hetyckiej Anatolii (Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1976, 1980, 1987),
  • Religie starożytnej Anatolii (Iskry, Warszawa 1980),
  • Magia i wróżbiarstwo u Hetytów (PIW 1982),
  • Wierzenia ludów starożytnej Azji Mniejszej (Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1989),
  • Huryci (PIW, Warszawa 1992, 2005),
  • Zippalanda, ein Kultzentrum im hethitischen Kleinasien (Universitätsverlag C. Winter, Heidelberg 1994),
  • Religions of Asia Minor (DIALOG, Warszawa 1995),
  • Ludy i języki starożytnej Anatolii (DIALOG, Warszawa 1999, ISBN 83-88238-01-9).
  • Völker und Sprachen Altanatoliens (Harrassowitz Verlag, Wiesbaden 2008, ISBN 978-3-447-05708-0).
  • Arinna, eine heilige Stadt der Hethiter (Harrassowitz Verlag, Wiesbaden 2009, ISBN 978-3-447-05867-4).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Głazek, Zmarł Maciej Popko (1936-2014), wspinanie.pl, 24 listopada 2014 [dostęp 2014-11-25] (pol.).
  2. REJESTR SPADKOWY PL: wynik wyszukiwania, rejestry-notarialne.pl [dostęp 2022-03-03].
  3. a b c Kronika zmarłych: Maciej Norbert Popko, w: "Wierchy" R. 80 (2014), wyd. Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK, Kraków 2016, ISSN 0137-6829, s. 314

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]