Świstowy Szczyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świstowy Szczyt
Ilustracja
Dzika Turnia i Świstowy Szczyt
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2383 m n.p.m.
Wybitność 95 m
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Świstowy Szczyt
Świstowy Szczyt
Ziemia49°10′58″N 20°08′41″E/49,182778 20,144722

Świstowy Szczyt (słow. Svišťový štít, niem. Mittelgebirge, węg. Közép-hegység[1]) – trójwierzchołkowy szczyt w głównej grani Tatr pomiędzy Dziką Turnią (Divá veža) a Jaworowym Szczytem (Javorový štít).

Szczytowa grań masywu Świstowego Szczytu zawiera trzy kulminacje, spośród których najwyższy jest południowo-zachodni Wielki Świstowy Szczyt. Środkowym wierzchołkiem jest Pośredni Świstowy Szczyt, od którego na północny zachód odchodzi Świstowa Grań. Tuż na wschód od niego znajduje się Mały Świstowy Szczyt. Przełączka między Wielkim a Pośrednim Świstowym Szczytem to Świstowa Szczerbina, natomiast Pośredni i Mały Świstowy Szczyt rozdzielone są Świstowym Zawracikiem[2].

Od Świstowego Szczytu odchodzą w kierunku dolin dwie, krótkie granie:

Od masywu Dzikiej Turni, w którym najbliższą turnią jest Czerwony Mnich, Świstowy Szczyt jest oddzielony Dziką Przełęczą (Predné Divé sedlo). Pomiędzy szczytami Świstowym i Jaworowym w głównej grani Tatr znajdują się kolejno m.in.:

Pierwsze znane wejście na szczyt: August Otto i przewodnik Johann Hunsdorfer (senior) 20 lipca 1897 r. Prawdopodobnie jednak na szczyt już wcześniej wchodzili kartografowie i myśliwi. Zimą jako pierwszy wszedł (na nartach) Gyula Komarnicki 16 lutego 1913 r.[2] Wejście na szczyt jest łatwe, a widok z niego rozległy, jednakże szczyt nigdy nie był popularny wśród turystów. Obecnie dla turystów jest niedostępny (nie prowadzą na niego szlaki turystyczne). Nazwa szczytu pochodzi od Doliny Świstowej. W literaturze szczyt wymieniany był jako Świstowe Turnie (1877), Świstowa (1886), Świstowa Turnia (1900 i 1903), Świstowy Wierch (1904), obecna nazwa występuje od 1912[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. a b c d Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XIV. Warzęchowe Turnie – Zawracik Rówienkowy. Warszawa: Sport i Turystyka, 1971, s. 160–182.