Maksymilian Thullie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maksymilian Thullie
Maksymilian Thullie (1853-1939).jpg
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1853
Lwów
Data i miejsce śmierci 1 września 1939
Lwów
Senator III kadencji (II RP)
Okres od 1930
do 1935
Przynależność polityczna Klub Chrześcijańskiej Demokracji
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice (od 1908)
Grób rodzinny Maksymiliana Thullie na Cmentarzu Łyczakowskim

Maksymilian Marceli Thullie herbu Prawdzic (ur. 16 stycznia 1853 we Lwowie, zm. 1 września 1939 we Lwowie) – polski inżynier, rektor Szkoły Politechnicznej we Lwowie, senator I, II i III kadencji w II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z francuskiej rodziny przybyłej do Polski w XVIII wieku. Odbył studia budowlane w Akademii Technicznej we Lwowie i politechnice w Wiedniu. Został urzędnikiem kolejowym na kolei lwowsko-czerniowieckiej. Od 1878 pracownik naukowy Szkoły Politechnicznej we Lwowie. W tym roku habilitował się na podstawie pracy pt. O krzywych influencjach. W latach 1890–1921 kierownik Katedry Budowy Mostów. Dziekan Wydziału Inżynierii i Wydziału Inżynierii Wodnej Politechniki Lwowskiej, dwukrotnie Rektor tej uczelni: w roku akademickim 1894/95, oraz w 1910/11. Od 1890 profesor nadzwyczajny, a od 1894 profesor zwyczajny.

Zajmował się teorią budowy mostów. Opracował pierwsze polskie podręczniki budowy mostów wszystkich typów. Badał wytrzymałość, rozkład sił i naprężenie elementów mostu. Wprowadził tzw. kryterium Thulliego do wyznaczania najniekorzystniejszego położenia układu ciężarów skupionych w belce prostej. Brał udział jako rzeczoznawca przy budowie wiaduktu im. ks. Józefa Poniatowskiego w Warszawie. Autor ponad 260 prac naukowych.

Doktor honoris causa Politechniki Warszawskiej (1929)[1]. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta (1936)[2] oraz papieskim medalem Pro Ecclesia et Pontifice.

Podczas I wojny światowej w lutym 1918 został jednym ze stu członków Tymczasowej Rady Miejskiej we Lwowie[3]. W latach 1922–1935 senator RP (marszałek senior Senatu II i III kadencji), prezes parlamentarnego Klubu Chrześcijańskiej Demokracji. Senator II kadencji wybrany w 1928 roku z województwa lwowskiego[4]. Był wieloletnim radnym Rady Miasta Lwowa w okresie II Rzeczypospolitej, wybrany w wyborach samorządowych 1934[5][6].

Pochowany w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Łyczakowskim. Miał trzech synów: księdza Kazimierza Thullie, Czesława i Zdzisława oraz trzy córki: Ewę, Marię i Zofię[7].

Wybrane publikacje naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • O krzywych influencyjnych (1878)
  • Teorya mostów (1885)
  • Podręcznik statyki budowli (1886)
  • Przyczółki i filary kamienne... (1891)
  • Mosty blaszane (1893)
  • Mosty drewniane (1895–1898)
  • Mosty sklepione (1902)
  • Mosty kratowe żelazne (1905–1906)
  • Mosty kamienne (1908)
  • Budownictwo żelazno-betonowe (1909)
  • Mosty łukowe i wiszące (1909)
  • Teorja żelbetu (1915)
  • Mosty żelbetowe (1921)
  • Naprężenia drugorzędne w belkach kratowych (1928)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Doktorzy honoris causa PW. pw.edu.pl. [dostęp 31 października 2012].
  2. M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 466.
  3. Tymczasowa Rada Miejska we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 31 z 7 lutego 1918. 
  4. Tadeusz i Karol Rzepeccy, Sejm i Senat 1928-1933. Podręcznik zawierający wyniki wyborów w województwach, okręgach i powiatach, podobizny posłów sejmowych i senatorów, statystyki i mapy poglądowe, Wielkopolska Księgarnia Nakładowa Karola Rzepeckiego, Poznań 1928, s. 174.
  5. Oficjalne wyniki wyborów do Rady Miejskiej we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 130 z 31 maja 1934. 
  6. Prof. Fr. Bujak i prof. K. Bartel laureatami nagrody naukowej miasta Lwowa. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 73 z 31 marca 1938. 
  7. Drzewo genealogiczne rodziny Thullie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]