Malena Ernman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Malena Ernman
Ilustracja
Malena Ernman (2012)
Imię i nazwisko Sara Magdalena Ernman
Pseudonim Malena Ernman
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1970
Uppsala
Typ głosu mezzosopran
Gatunki opera, jazz, pop, chanson, kabaret
Zawód śpiewaczka operowa
Aktywność od 1998
Wydawnictwo Roxy Recordings
Strona internetowa

Malena Ernman, właśc. Sara Magdalena Ernman (ur. 4 listopada 1970 w Uppsali) – szwedzka śpiewaczka operowa, mezzosopranistka z prawie 4-oktawowym głosem[1]. Członkini Szwedzkiej Królewskiej Akademii Muzycznej[2].

Reprezentantka Szwecji podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2009[3].

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i lata szkolne spędziła w szwedzkim Sandviken. Uczyła się w Szwedzkiej Królewskiej Akademii Muzycznej w Sztokholmie, the Conservatoire d’Orléans we Francji i w szkole Opery Królewskiej w Sztokholmie[1]. Jako piętnastolatka zaczęła swoją karierę solistki jako piosenkarka jazzowa w Orleanie i Paryżu. Zagrała mnóstwo jazzowych koncertów z takimi szwedzkimi artystami, jak Arne Domnérus, Putte Wickman czy Magnus Lindgren.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Zadebiutowała na deskach opery w 1998, śpiewając partię Kai w Staden Svena-Davida Sandströma w Operze Królewskiej w Sztokholmie i Rosiny w Cyruliku sewilskim Gioacchina Rossiniego w Staatsoper Berlin, Operze Królewskiej w Sztokholmie (gdzie potem zagrała tytułową rolę w operze Carmen Georgesa Bizeta) oraz w Fińskiej Operze Narodowej. W 1999 zagrała Nerona w Agrippinie w Operze Królewskiej La Monnaie w Brukseli i Théâtre des Champs-Élysées w Paryżu. Niebawem wystąpiła też w roli Zerliny w Don Giovaniim oraz Roberto w Griseldzie Antonia Vivaldiego w Staatsoper Berlin. W 1999 zaśpiewała jako solistka podczas Ceremonii Wręczania Nagród Nobla. W 2001 zagrała Sally Bowles w Cabarecie Joe Masteroffa w Królewskim Teatrze Dramatycznym w Sztokholmie. Na przełomie 2001 i 2002 zagrała recital w Tokio. Wystąpiła również w Pasji według św. Jana Johanna Sebastiana Bacha w Katedrze Notre-Dame w Paryżu oraz w mozartowskim requiem z Berlińskimi Filharmonikami[1].

Latem 2002 wzięła udział w festiwalu operowym w Glyndebourne, na którym zagrała Nancy w operze Albert Herring oraz Orlovsky w operetce pt. Zemsta nietoperza. Dwa lata później po raz pierwszy śpiewała partię Donny Elviry w Don Giovaniim[4]. Premiera jej postaci odbyła się w La Monnaie w Brukseli. Podczas festiwalu w d’Aix en Provence i w Wiedniu oraz w Opéra Garnier w Paryżu zagrała rolę Lichas w Herculesie Georga Friedricha Händla. W 2005 odegrała tytułową rolę w operze Julie Philippe'a Boesmana w Operze Królewskiej La Monnaie w Brukseli, podczas festiwalu w Wiedniu oraz w Aix-edn-Provence[1].

Rok 2006 zaczęła rolą Nerona w Koronacji Popei Claudio Monteverdiego w Staatsoper Berlin i Operze Królewskiej La Monnaie w Brukseli. W tym samym roku zadebiutowała w tytułowej roli Dynony z Dydony i Eneasza Henry'ego Purcella. Wystąpiła później jako Annio w La clemenza di Tito podczas festiwalu w Salzburgu[1]. W 2007 śpiewała partię Sekstusa w Juliuszu Cezarze w Wiedniu, Cherubina w Weselu Figara Wolfganga Amadeusa Mozarta w Staatsoper Berlin oraz Nerona w Koronacji Popei Claudio Monteverdiego w Holenderskiej Operze w Amsterdamie[1]. W 2008 powróciła do Opery Królewskiej w Sztokholmie, by zadebiutować w głównej roli Angeliny w operze Kopciuszek Gioacchino Rossiniego. Jesienią znów zagrała tytułową rolę w Dydonie i Eneaszu, tym razem w Opéra Comique w Paryżu. W 2009 zagrała główną rolę w Kopciuszku w operze we Frankfurcie, a pod koniec kwietnia tę samą rolę odegrała w Operze Królewskiej w Sztokholmie. Później wystąpiła w Dydonie i Eneaszu na festiwalu w Wiedniu oraz w Holenderskiej Operze[1][5].

Wystąpiła na koncertach w wielu krajach, m.in. w Rzymie, Madrycie, Paryżu, Londynie, Los Angeles, Berlinie i Tokio. Współpracowała wówczas z takimi dyrygentami, jak Esa Pekka Salonen, René Jacobs, Daniel Barenboim, Nicolaus Harnoncourt, Philippe Herreweghe, Herbert Blomstedt, Marc Minkowski, Daniel Harding i Sir Simon Rattle. Zagrała podczas mszy Waisenhausmesse na festiwalu w Salzburgu, koncercie Folk Songs Luciano Berio w Szwedzkiej Królewskiej Orkiestrze Filharmonicznej i podczas festiwalu w Verbier. Wystąpiła także z Arnoldem Östmanem w requiem Mozarta w Minneapolis[1]. Wystąpiła także w Siedmiu grzechach głównych Kurta Weilla, Sea Pictures Edwarda Elgara, Kinder Toten Lieder Gustava Mahlera czy Kantatach Bacha[1].

Malena Ernman podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2009

26 listopada 2008 otrzymała tzw. „dziką kartę” zapewniającą udział w półfinałach szwedzkich eliminacji eurowizyjnych Melodifestivalen 2009[6][7], do których zgłosiła się z francusko-angielskojęzycznym utworem „La voix” autorstwa Fredrika Kempe[3][8]. 28 lutego 2009 roku wystąpiła w ostatnim, czwartym półfinale selekcji, w pierwszej rundzie głosowania zdobyła 102 708 głosów i przeszła do drugiego etapu, w którym zmierzyła się w pojedynku z Sarą Dawn Finer[9]. Ostatecznie zdobyła w nim 88 870 głosów od telewidzów i zakwalifikowała się do finału konkursu[9]. 14 marca wystąpiła w finale eliminacji z ostatnim, 11. numerem startowym[10] i ostatecznie go wygrała po zdobyciu łącznie 182 punktów[11][12]. Jurorzy przyznali kompozycji 38 punktów, które uplasowało utwór na 8. miejscu spośród 11. finalistów[9][13]. Dzięki 322 657[9] głosom telewidzów Ernman otrzymała 144 punkty od publiczności, które po zsumowaniu pozwoliły na 11-punktową przewagę nad zdobywczynią drugiego miejsca w finale – Caroline af Ugglas[9]. 24 kwietnia opublikowała teledysk do singla, który nazwała „pierwszym i jedynym popowym w karierze”[14]. Klip nagrany został jako dokumentacja podróży mezzosopranistki ze Sztokholmu do Frankfurtu kamerką podróżniczą[14][15]. 3 maja zaczęła próby generalne do występu na arenie „Olimpijskij[16][17]. 12 maja wystąpiła z piątym numerem startowym w pierwszym półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanym w Moskwie[18] i z czwartego miejsca awansowała do finału[19][20], w którym wystąpiła jako czwarta w kolejności[21] i zajęła ostatecznie 21. miejsce z 33 punktami na koncie[22]. Na scenie towarzyszył jej pięcioosobowy żeński chórek[23], w skład którego weszły Dea Norberg, Jessica Marberger, Tine Matulessy, Malin Nilsson i Anna Maria Hallgarn[24][25]. Głównym pomysłem wizualnym występu była gra kontrastów[23]. Podczas prezentacji Ernman miała na sobie wartą 400 tys. koron szwedzkich białą suknię projektu Camilli Thulin[26], a chórek śpiewający i tańczący wokół niej ubrany był w czarne garnitury[23]. Ogromne ekrany LED w tle świeciły się na zielono i żółto, a na scenie umieszczono pięć plastikowych konstrukcji, które symbolizowały kryształy lodu. Pod koniec występu chórek zakładał teatralne maski ozdobione kryształami[23][27], co miało stworzyć „mroźną” atmosferę[28]. Po ogłoszeniu wyników wyznała, że podczas finału czuła się świetnie, nie denerwowała się, a zdobyte miejsce to wynik, którego się spodziewała[29]. Kilka godzin po zakończeniu konkursu ogłosiła na swojej stronie internetowej, że wystawiła swoją konkursową kreację na licytację, z której cały zysk przekazany zostanie fundacji Radiohjälpen[30]. W czerwcu tego samego roku wydała swoją kolejną płytę długogrającą zatytułowaną La Voix du Nord[31].

Malena Ernman podczas koncertu w 2016

W marcu 2010 zadebiutowała w roli Idamantesa w Idomeneuszu W.A. Mozarta. Śpiewała również na wielu koncertach w Skandynawii i w Niemczech, w tym z Andreą Bocellim w Stockholm Globe Arena oraz podczas świątecznego koncertu z Peterem Matteim w Sztokholmie. We wrześniu tego samego roku wystąpiła w operze Semele Händla. Wiosną 2011 wystąpiła ponownie w teatrze w Wiedniu w Rodelindzie Händla. Późniejsze występy to tytułowa rola w Serse Händla w teatrze w Wiedniu, Dydony w Dydonie i Ereuszu w Opera Comique w Paryżu i Heleny w Dziewicy z jeziora Rossiniego w teatrze w Wiedniu[1]. W tym samym roku ukazała się jej nowa płyta zatytułowana Opera di fiori[32].

W listopadzie 2013 wydała album studyjny pt. I decembertid[33], a w lipcu 2014 – płyta pt. SDS[34].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Wyszła za mąż za aktora Svante Thunberga, z którym ma dwie córki: Gretę i Beatę. Mieszkają w Kungsholmen w Sztokholmie[1].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne
  • Naïve (2000)
  • Cabaret Songs (2001)
  • Songs in Season (2003)
  • My Love (2003)
  • La Voix du Nord (2009)
  • Opera di Fiori (2011)
  • I decembertid (2013)
  • SDS (2014)
Albumy świąteczne
  • Santa Lucia – En Klassisk Jul (2010)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Bio « Malena Ernman. malenaornman.com. [dostęp 2013-04-28].
  2. Ledamöter – Kungliga. Musikaliska Akademien. musakad.se. [dostęp 2013-04-28].
  3. a b Malena Ernman – La Voix (Sweden 2009) - Participant Profile - Eurovision Song Contest – Malmö 2013. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  4. Performance – Festspielhaus und Festspiele Baden-Baden gGmbH. festspielhaus.de. [dostęp 2014-10-30].
  5. Malena Ernamn: still mixing opera with pop. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  6. An opera diva for Sweden?. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  7. Malena w Melodi. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  8. Malena Ernman, operatic mezzosoprano and pop princess. W: mostly opera [on-line]. mostlyopera.blogspot.com. [dostęp 2013-04-28].
  9. a b c d e Melodifestivalen 2009 Statistic. svt.se. [dostęp 2013-04-28].
  10. Andreas Schacht: Swedish final tonight!. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  11. Melodifestivalen 2009. svt.se. [dostęp 2013-04-28].
  12. Sweden: Malena Ernman to Moscow!. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  13. Głosami widzów. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  14. a b Gustav Dahlander: Malena’s first and only pop video. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  15. Malena Ernman – La Voix (Sweden 2009; new version). YouTube. [dostęp 2013-04-28].
  16. Jarmo Siim: Today: First rehearsals starting!. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  17. Andreas Schacht: Sweden: opera diva shines!. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  18. MOSKWA 2009: LIDIA KOPANIA Z NUMEREM 5!. eurowizja.org. [dostęp 2013-04-28].
  19. Marco Brey: First Semi-Final: The Qualifiers!. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  20. Eurovision Song Contest 2009 Semi-Final (1). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  21. Marco Brey: First Semi-Final contestants draw their running order. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  22. Eurovision Song Contest 2009 Final. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  23. a b c d Gustav Dahlander: Sweden: Operatic contrasts. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  24. Scoopalooza: Schlagerprofilerna avslöjar vilka som körar med Malena i Moskva!. schlagerprofilerna.blogspot.com. [dostęp 2013-04-28].
  25. Żeński chór ze Szwecji. eurowizja.org. [dostęp 2013-04-28].
  26. Här är Malenas finalklänning. expressen.se. [dostęp 2013-04-28].
  27. Sweden: first rehearsal. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  28. Marco Brey: Live: The first dress rehearsal of the First Semi-Final. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  29. Gustav Dahlander: Backstage: Emotional artists after the Final. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  30. Suknia Maleny Ernman na sprzedaż. eurowizja.org. [dostęp 2013-04-28].
  31. Malena Ernman – La Voix Du Nord (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-07-14].
  32. Malena Ernman – Opera Di Fiori (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2015-07-14].
  33. I decembertid – Malena Ernman (ang.). W: iTunes [on-line]. www.itunes.apple.com. [dostęp 2015-07-14].
  34. SDS – Malena Ernman (ang.). W: iTunes [on-line]. www.itunes.apple.com. [dostęp 2015-07-14].