Artykuł na Medal

Szwecja w Konkursie Piosenki Eurowizji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szwecja
w Konkursie Piosenki Eurowizji
Gold medal europe.svg 6
Silver medal europe.svg 1
Bronze medal europe.svg 6
Medals Europe.svg 13
EuroSuecia.svg
Informacje ogólne
Rok i miejsce debiutu 1958, Hilversum
Liczba udziałów 59 (58 finałów)
Strona internetowa

Szwecja uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1958[1]. W latach 1959–1979 konkursem w kraju zajmował się nadawca Sveriges Radio, od 1980 tę funkcję pełni Sveriges Television.

Od 1959 reprezentant Szwecji wyłaniany jest podczas programu telewizyjnego Melodifestival[1]. Wyjątek stanowił pierwszy start kraju, kiedy to reprezentanta wybrała komisja złożona z pracowników Sveriges Television i przedstawicieli SKAP (Svenska Kompositörer Av Populärmusik; pol. Stowarzyszenie Szwedzkich Kompozytorów)[2][3].

Szwecja sześciokrotnie wygrała finał konkursu: w 1974 (ABBA z utworem „Waterloo”), 1984 (Herreys z „Diggi-Loo Diggi-Ley”), 1991 (Carola z „Fångad av en stormvind”) , 1999 (Charlotte Nilsson z „Take Me to Your Heaven”), 2012 (Loreen z „Euphoria”) i 2015 (Måns Zelmerlöw z „Heroes”). Dzięki temu konkurs sześć razy odbył się w Szwecji: trzykrotnie w Sztokholmie (1975, 2000, 2016), dwukrotnie w Malmö (1992, 2013) i raz w Göteborgu (1985).

Szwecja była jednym z krajów, które jako pierwsze wprowadziły głosowanie telewidzów podczas konkursu w 1997[4].

Historia Szwecji w Konkursie Piosenki Eurowizji[edytuj | edytuj kod]

Lata 50. i 60.[edytuj | edytuj kod]

Szwedzki nadawca publiczny Sveriges Radio zadebiutował podczas 3. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1958. Reprezentanta kraju wyłoniła komisja złożona z pracowników Sveriges Television i przedstawicieli „Svenska Kompositörer Av Populärmusik”. Spośród 152 propozycji wybrano Alice Babs z utworem „Samma stjärnor lysa för oss två[2][3]. Piosenkarka nie zgodziła się na warstwę tekstową piosenki (autorstwa Gunnara Werséna), dlatego jego treść zmieniono, a finalną wersję zatytułowano „Lilla stjärna”. 12 marca zajęła czwarte miejsce w finale konkursu[5]. Wersén nie wyraził zgody na nagranie wersji studyjnej utworu, dlatego jedyne dostępne nagranie pochodzi z występu Babs na Eurowizji[2][3], które znalazło się także na składance pt. Melodifestivalen 40 år: Vinnarna z 1994[6].

W 1959 reprezentanta kraju w 4. Konkursie Piosenki Eurowizji wyłoniono w programie Säg det med musik: stora schlagertävlingen. Zorganizowany 29 stycznia w Cirkus Arena finał konkursu wygrała Sim Malmkvist z utworem „Augustin” Bo Harry’ego Sandina i Åke’a Gerharda, zdobywając za niego 105 punktów[7]. Kilka dni później nadawca Sveriges Radio poinformował, że przed rozegraniem eliminacji zdecydował, że reprezentantką kraju na Eurowizji będzie Brita Borg, która 11 marca 1959 w Cannes zajęła z piosenką dziewiąte miejsce[8].

W 1960 kontynuowano format preselekcji Säg det med musik, składających się z koncertu półfinałowego i finału. 28 grudnia 1959 w nietransmitowanym przez telewizję półfinale wystąpiło ośmioro wokalistów, a każdy z nich wykonał po jednym utworze. Komisja jurorska wybrała cztery piosenki, które zakwalifikowały się do finału organizowanego 2 lutego 1960 w Cirkus Arena. Koncert poprowadziła Jeanette von Heidenstam. Każdą piosenkę zaprezentowano dwa razy: najpierw przy akompaniamencie dużej orkiestry, a potem – małej; za każdym razem utwór był wykonany przez innego uczestnika. Czteroosobowa komisja jurorska zdecydowała, że utworem reprezentującym Szwecję podczas 5. Konkursu Piosenki Eurowizji będzie piosenka Ulfa Källqvista i Åke Gerharda „Alla andra får varann”, oceniona na 85 punktów. Do wykonania kompozycji wybrano Siw Malmkvist[9]. 29 marca wokalistka zajęła 10. miejsce w finale Eurowizji[10].

Siw Malmkvist podczas występu w szwedzkich preselekcjach do 6. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1961

Do szwedzkich eliminacji w 1961 zgłoszono prawie 550 utworów, a pięć z nich dopuszczono do finału, który odbył się 6 lutego w Cirkus Arena. Każda z piosenek zaprezentowana była dwukrotnie przez różnych wokalistów, a komisja sędziowska wskazała zarówno najlepszy utwór, jak i wykonawcę, który miał zostać reprezentantem Szwecji podczas 6. Konkursu Piosenki Eurowizji. Wybór padł na piosenkę Bobbiego Ericsona „April, April” i na Siw Malmkvist. Po ponownym występie wokalistka zapomniała tekstu, przez co nie mogła powstrzymać śmiechu[11], co poskutkowało tym, że stacja zdecydowała się na zmianę reprezentantki, powierzając tę rolę Lill-Babs[12]. 18 marca wokalistka zajęła 14. miejsce w finale Eurowizji[1].

Słaby wynik zajęty przez Szwecję podczas konkursu w 1961 sprawił, że lokalni wykonawcy nie wykazywali zainteresowania udziałem w eliminacjach do 7. Konkursu Piosenki Eurowizji. Do Eurovisionsschlagern 1962 zgłoszono jedynie siedem utworów, spośród których jedna („Kärlek och pepparrot” Ollego Adolphsona) została zdyskwalifikowana z powodu zbyt wcześniej daty premiery, co naruszało regulamin konkursu. Każdy konkursowy numer wykonywało dwoje artystów. Po raz pierwszy w historii o wynikach zdecydowali telewidzowie, którzy głosowali za pomocą kart pocztowych. Największą liczbę 102 327 głosów zdobyła piosenka Åke’a Gerharda i Ulf Källqvist „Sol och vår”, a na reprezentantkę wybrano Inger Berggren[13]. 18 marca zajęła 7. miejsce w finale Eurowizji[14].

Do udziału w selekcjach Eurovisionsschlagern 1963 nadesłano 816 utworów, a 12 z nich dopuszczono do finału, który odbył się 16 lutego w Cirkus Arena. Każdy utwór wykonywany był dwa razy: z dużą i małą orkiestrą oraz przed dwóch różnych wokalistów. Do formatu przywrócono komisję sędziowską, natomiast zrezygnowano z głosowania za pomocą kart pocztowych. Pierwsze miejsce zdobył utwór „En gång i Stockholm”, który w finale 8. Konkursu Piosenki Eurowizji miała wykonać Monica Zetterlund[15]. 23 marca zajęła w finale ostatnie miejsce bez dorobku punktowego[16].

W 1964 telewizja SVT nie zorganizowała selekcji do 9. Konkursu Piosenki Eurowizji z powodu strajku wytwórni płytowych i lokalnych piosenkarzy. Mimo to finał konkursu transmitowany był przez SVT[17]. Po roku przerwy nadawca wrócił do udziału w Eurowizji, deklarując występ w 10. konkursie organizowanym w Neapolu[18]. Reprezentantem kraju został wybrany Ingvar Wixell, a jego piosenkę konkursową wyłoniono podczas koncertu selekcyjnego. Do siedziby SVT przysłano osiem kompozycji: Wixell odrzucił dwie z nich, a pozostałe wykonał podczas koncertu Svensk Sångfestival 1965 organizowanego 13 lutego na wyspie Djurgården w Sztokholmie. Wszystkie utwory zaśpiewane były po szwedzku, a o wygranej zdecydowało 11 jurorów regionalnych. Największą liczbę 50 punktów zdobyła kompozycja „Annorstädes vals” autorstwa Daga Wiréna i Alfa Henriksona[19]. 20 marca wystąpił w finale z anglojęzyczną wersją piosenki („Absent Friend”), która była pierwszym utworem ze Szwecji wykonanym w konkursie w innym języku niż narodowy. Występ nie naruszył zasad konkursu[18]. Utwór zajął 10. miejsce[1].

Östen Warnerbring podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1967.

W 1966 telewizja SVT zmieniła zasady programu Svensk Sångfestival 1966, rezygnując z prezentacji piosenek przez dwóch różnych artystów. Do eliminacji zgłoszono 898 utworów, a 10 z nich dopuszczono do finału. Niektórzy wokaliści (tj. Carli Tornehave, Gunnar Wiklund, Svante Thuresson) śpiewali podczas selekcji po dwa utwory. Finał festiwalu odbył się 29 stycznia, a zwycięzcę wyłoniło 11 jurorów regionalnych[20]. Zwyciężył duet Lill Lindfors i Svante Thuresson z piosenką „Nygammal vals (eller hip man svinaherde)”[1]. Podczas finału 11. Konkursu Piosenki Eurowizji zajęli drugie miejsce, osiągając wówczas najlepszy wynik od czasu debiutu Szwecji w 1958[1]. Na scenie towarzyszył im amerykański muzyk Sahib Shihab[21].

Wysokie miejsce zajęte przez Szwecję podczas konkursu w 1966 spowodowało wzrost zainteresowania eliminacjami Melodifestival wśród lokalnych twórców. Do siedziby nadawcy SVT nadesłano ok. 1,8 tys. propozycji. Szesnastoosobowa komisja jurorska wyselekcjonowała z tej puli najpierw 225, a następnie 35 kompozycji, które później nagrano z akompaniamentem, by do finału dopuścić 10 piosenek. Finał festiwalu odbył się 24 lutego w Cirkus Arena, zwyciężył Östen Warnerbring z utworem „Som en dröm”, otrzymując od jurorów 24 punkty, dzięki czemu został reprezentantem kraju podczas 12. Konkursu Piosenki Eurowizji w Wiedniu[22]. 8 kwietnia zajął ósme miejsce w finale Eurowizji[1].

Do udziału w eliminacjach Melodifestival 1968 zgłoszono 2233 piosenki, do finału dopuszczono 10 z nich. Koncert wygrał Claes-Göran Hederström, który za wykonanie utworu „Det börjar verka kärlek, banne mig” autorstwa Petera Himmelstranda otrzymał łącznie 23 punkty[23]. Finał 13. Konkursu Piosenki Eurowizji, rozgrywany 6 kwietnia, był pierwszym transmitowanym przez SVT w kolorze[24]. Reprezentant wystąpił w nim jako ósmy w kolejności i zdobył 15 punktów, zajmując 5. miejsce[1].

W 1969 stacja SVT odnotowała wówczas rekordową liczbę 2402 piosenek nadesłanych do eliminacji Melodifestival 1969. W finale selekcji organizowanych 1 marca największą liczbę 31 punktów zdobyły dwie piosenki: „Judy min vän” Tommy’ego Körberga i „Hej clown” Jana Malmsjö. Przeprowadzono wówczas dodatkowe głosowanie, które w stosunku głosów 54/45 wygrała piosenka Körberga[25][26]. Pierwotnie piosenka była napisana w języku angielskim („Dear Mrs. Jones”), jednak na potrzeby selekcji zmieniono jej tekst na szwedzki. 29 marca zajął dziewiąte miejsce w finale 14. Konkursu Piosenki Eurowizji[27].

Lata 70.[edytuj | edytuj kod]

Nierozstrzygnięcie remisu pomiędzy czterema krajami podczas finału 14. Konkursu Piosenki Eurowizji doprowadziło do bojkotu konkursu m.in. przez Szwecję. Telewizja nie wzięła udziału w 15. konkursie i nie transmitowała jego finału[28]. W 1971 telewizja SVT zdecydowała się na wysłanie reprezentanta na 16. Konkurs Piosenki Eurowizji[29]. Zmieniła format wyboru reprezentanta i piosenki: od 23 stycznia do 20 lutego w ramach programu Hylands hörn zorganizowała pięć półfinałów, a w każdym z nich dopuściła do udziału po trzech kandydatów: zespół Family Four, Tommy’ego Körberga i Sylvię Vrethammar. Do preselekcji zgłoszono 1164 utworów, a zwycięzców poszczególnych rund wskazywali widzowie w głosowaniu telefonicznym. Każdy z półfinałów wygrał zespół Family Four, dlatego w wielkim finale, który odbył się 27 lutego, zaprezentowano pięć utworów zgłoszonych przez grupę. Największą liczbę 22 głosów otrzymała piosenka „Vita vidder”[30]. 3 kwietnia wystąpili w finale konkursu i zdobyli 85 punktów, zajmując 6. miejsce[1].

Telewizja SVT wyłoniła reprezentanta na 17. Konkurs Piosenki Eurowizji poprzez format Melodifestival, do którego wybrała 10 finalistów, a następnie zorganizowała konkurs na piosenkę. Uczestnicy mogli sami wybrać utwór, który zaprezentowali w finale rozgrywanym 12 lutego 1972. Najwięcej punktów od jurorów (24) zdobyła grupa Family Four z piosenką Håkana Elmquista „Härliga sommardag”. Zespół został pierwszym reprezentantem Szwecji, który powrócił do konkursu i wystąpił w nim dwa lata z rzędu[31]. 25 marca zajęli 13. miejsce w finale[1].

Do selekcji Melodifestival 1973 telewizja SVT zaprosiła wybranych kompozytorów. 10 lutego w finale wystąpiło 10 uczestników. Wygrał duet Malta z piosenką „Sommar’n som aldrig säger nej” Larsa Forssella, Carl-Axela i Monique Dominique. Przed rozegraniem 18. Konkursu Piosenki Eurowizji reprezentanci zmienili swą nazwę na Nova, ponieważ konkurs transmitowała telewizja z Malty. Zgodnie z nowym regulaminem konkursu nie trzeba było już śpiewać w języku narodowym, więc reprezentanci Szwecji przearanżowali piosenkę „Sommar’n som aldrig säger nej” i 7 kwietnia w finale przedstawili jej anglojęzyczną wersję – „You’re Summer”[32]. Zajęli 5. miejsce z 94 punktami[1]. Podczas występu orkiestrze dyrygowała Monique Dominique, pierwsza kobieta-dyrygent w historii konkursu[33].

ABBA – zwycięzcy konkursu w 1974

Do selekcji Melodifestival 1974 do 19. Konkursu Piosenki Eurowizji zaproszeni zostali wybrani przez telewizję kompozytorzy. Spośród 10 uczestników finału zwycięzcę wybierało regionalne jury. FInał eliminacji, rozgrywany 9 lutego w siedzibie Sveriges Radio, największą liczbę 302 punktów otrzymał utwór „Waterloo” ABBY[34]. Zespół uczestniczył w festiwalu w 1973, ale z utworem „Ring Ring (bara du slog en signal)” zajął trzecie miejsce[32]. W tych samych eliminacjach grupa zaprezentowała też piosenkę „Hasta Manana”, ale to piosenka „Waterloo” wygrała selekcje, dzięki czemu 6 kwietnia ABBA wystąpiła w finale Eurowizji, w którym wykonała anglojęzyczną wersję „Waterloo”. Zajęła pierwsze miejsce, zdobywając 24 punkty (tj. 15% maksymalnej liczby punktów[1]). Po finale piosenka stała się światowym hitem[35][36] i doczekała się kilku wersji językowych oraz licznych coverów, a także znalazła się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej musicalu „Mamma Mia!”[37]. W 2005 podczas jubileuszowego programu Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji wygrała głosowanie na najlepszy eurowizyjny utwór w historii[38].

Dzięki wygranej Szwecji w konkursie w 1974 prawo do organizacji 20. Konkursu Piosenki Eurowizji otrzymała telewizja SVT. Finał odbył będzie w Sztokholmie. Konkursowi towarzyszyło sporo kontrowersji, ponieważ szwedzka lewica skrytykowała nadawcę za zbyt duży wkład finansowy w organizację wydarzenia, co przerodziło się w ogólnokrajowy protest przeciwko komercjalizacji w muzyce. Konkurencją dla konkursu miał być alternatywny festiwal piosenki Alternativfestival, organizowany w tym samym czasie w Sztokholmie. Jeden ze zgłoszonych tam utworów nosił tytuł „Doin the immoral schlagerfestival”, który wykonał Ulf Dageby[39]. Z powodu organizacji finału Eurowizji 1975 w stolicy, koncert Melodifestival 1975 przygotowano w Göteborgu. Do udziału w eliminacjach zaproszono 10 kompozytorów. Finał selekcji odbył się 15 lutego w Studiu 1, pierwsze miejsce zajął Lars Berghagen z piosenką „Jennie, Jennie”, za którą zdobył 117 punktów od regionalnego jury[40]. Przed rozegraniem finału Eurowizji wprowadzono nowy system głosowania, umożliwiający jurorom oddawanie głosów na dziesięć utworów, w tym przyznanie 12 punktów piosence z pierwszego miejsca, 10 pkt piosence z drugiego miejsca, 8 pkt piosence z trzeciego miejsca itd., aż do jednego punktu dla piosenki z dziesiątego miejsca[41]. 22 marca reprezentant Szwecji zaśpiewał anglojęzyczną wersję piosenki „Jennie, Jennie” i zajął 8. miejsce, zdobywszy 72 punkty[1].

Po finale konkursu w 1975 telewizja SVT przyznała rację protestującym i uznała, że organizacja widowiska była bardzo droga. W związku z tym zrezygnowała z uczestnictwa w konkursie w 1976. Pojawiły się głosy, że Szwecja obawiała się ponownej wygranej oraz przywileju organizacji[42]. Strajki uliczne związane z finansowym aspektem Eurowizji zwróciły także uwagę EBU, która zmieniła zasady budżetowania konkursu. Od tej pory każdy nadawca uczestniczący w konkursie musiał zapłacić składkę za możliwość wystawienia reprezentanta[43]. Telewizja SVT powrócił do konkursu po rocznej przerwie, wystawiając reprezentanta na 22. Konkurs Piosenki Eurowizji[44]. Zmieniono zasady Melodifestival 1977: zrezygnowano z zaproszania wybranych kompozytorów, a konkurs przeniesiono do Cirkus Arena w Sztokholmie. Do konkursu zgłoszono 956 kompozycji (z czego zdyskwalifikowano 138), spośród których jury wybrało 10 finałowych utworów. Największą liczbę 117 punktów od regionalnej komisji jurorskiej otrzymała grupa Forbes z piosenką „Beatles” Svena-Olofa Bagge'a i Claesa Bure'a[45]. W skład zespołu weszli: Peter Forbes, Roger Capello, Claes Bure, Peter Björk, Anders Hector i Chino Mariano[46]. Tekst eurowizyjnego utworu poświęcony został popularnej grupie The Beatles, znalazły się w nim odniesienia do kilku przebojów zespołu: „Yeah, yeah, yeah” w refrenie nawiązywało do utworu „She Loves You”, a w pierwszej zwrotce wspomniano tytuł przeboju „Yesterday[46]. W związku z regulaminowym powrotem do zasady śpiewania w języku ojczystym[47], piosenka „Beatles” została wykonana w finale w języku szwedzkim. Reprezentanci zajęli przedostatnie, 18. miejsce[1].

Do konkursu Melodifestival 1978 zakwalifikowano 10 piosenek, które wybrano spośród 58 propozycji. Finał odbył się 11 lutego w Cirkus Arena w Sztokholmie. Największą liczbę 100 głosów w głosowaniu regionalnej komisji jurorskiej zdobyło dwóch uczestników – Björn Skifs oraz trio Lasse Holm, Kikki Danielsson i Wizex. Aby rozstrzygnąć remis, jurorzy głosowali ponownie, ale tylko na dwa utwory: „Det blir alltid värre framåt natten” i „Miss Decibel”. Każdy region przyznał o jednym punkcie piosence, która powinna wygrać. Osiem z 11 punktów przyznano utworowi Skifsowi, który został reprezentantem Szwecji podczas 23. Konkursu Piosenki Eurowizji. Zwycięską kompozycję napisał Petr Himmelstrand[48]. Przed finałem konkursu publicznie skrytykował zapis w regulaminie, nakazujący mu śpiewanie piosenki w ojczystym języku. Podkreślał, że w konkursie chciałby zaśpiewać po angielsku. 22 kwietnia wystąpił w finale, a w trakcie występu zapomniał tekstu, przez co fragment utworu wykonał przy użyciu wymyślonych słów, które brzmiały jak szwedzki, ale w rzeczywistości nie miały żadnego znaczenia[49]. Zdobył 26 punktów, zajmując 14. miejsce[1].

Do Melodifestival 1979 zgłoszono ok. 450 utworów, a do ścisłego finału, który odbył się 17 lutego, zakwalifikowało się najlepszych 10 kompozycji. Głosowanie regionalnego jury wygrał Ted Gärdestad z piosenką „Satellit”, którą współtworzył z Kenneth Gärdestad[50]. 31 marca zajął 17. miejsce w finale 24. Konkursu Piosenki Eurowizji[1].

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

Wybór utworu reprezentującego Szwecję na 25. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się poprzez Melodifestival 1980. Wszystkie propozycje najpierw trafiły w ręce organizacji SMFF (Svenska Musikföreläggareföreningen), która później wysłała je do komisji sędziowskiej wybierającej finałową stawkę. Do nadawcy Sveriges Television trafiło w sumie 120 propozycji, z czego najlepszą okazała się „Just nu!” Tomasa Ledina, która 8 marca wygrała szwedzkie eliminacje[51]. 19 kwietnia wystąpił w finale konkursu i zajął dziesiąte miejsce z dorobkiem 47 punktów[1]. Podczas występu odłączył mu się mikrofon[52].

Do Melodifestival 1981 zgłoszono 90 utworów, spośród których specjalna komisja sędziowska wybrała pięć najlepszych. 21 lutego 1981 w finale preselekcji do 26. Konkursu Piosenki Eurowizji znalazło się pięciu kandydatów. Jurorzy przyznawali kolejno 1, 2, 4, 6 i 8 punktów. Najwięcej (59) zdobył Björn Skifs (reprezentant Szwecji z 1978), który wykonał utwór „Fångad i en dröm”[53]. W finale Eurowizji zajął 10. miejsce[1].

Do formatu finału Melodifestival 1982 wprowadzono wiele zmian: konkurs znów przeniesiono do Göteborga, do obiektu sportowego Lisebergshallen, przywrócono 10 finalistów oraz wprowadzono „superfinał” z pięcioma najlepszymi kandydaturami. Do SVT zgłoszono 120 utworów. 24 lutego odbyła się runda finałowa eliminacji, podczas której wprowadzono nowy sposób głosowania – jurorów podzielono zgodnie z wiekiem i stworzono dziewięć grup (najmłodszą grupę stanowiły osoby w przedziale wiekowym 15-20, najstarszą 55-60). W pierwszej rundzie każda grupa wybierała najlepszą piątkę, przyznając pięciu najlepszym utworom po jednym punkcie. W ten sposób do „superfinału” zakwalifikowało się pięć utworów. Wygrał go duet Chips (Kikki Danielsson i Elisabeth Andreassen) z piosenką „Dag efter dag”[54]. Podczas finału 27. Konkursu Piosenki Eurowizji para zajęła ósme miejsce[1].

Carola Häggkvist, reprezentantka Szwecji w 1983 i John Travolta.

Format Melodifestival 1983 ponownie uwzględnił „superfinał”. 26 lutego w teatrze Palladium w Malmö odbył się finał selekcji, które wygrała 16-letnia Carola Häggkvist z utworem „Främling” Moniki Forsberg i Lasse Holma. Piosenka zdobyła w „superfinale” 88 punktów[55]. Podczas 28. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbył się 23 kwietnia 1983 w Monachium, zajęła trzecie miejsce, zdobywając 126 punktów[1].

Do finału Melodifestival 1984 zakwalifikowano 10 uczestników. Finał odbył się na terenie Lisebergshallen w Göteborgu. W „superfinale” najwięcej punktów (49) zdobyła formacja Herreys z utworem „Diggi-Loo Diggi-Ley[56]. W skład grupy weszło trzech braci: Per, Louis i Richard Heerey[57]. Ich piosenka opowiadała o tym, jak jeden z braci znalazł na ulicy złote buty[58]. 5 maja 1984 wystąpili wystąpili jako pierwsi w finale 29. Konkursu Piosenki Eurowizji i zdobyli łącznie 145 punktów, dzięki czemu zajęli pierwsze miejsce[59]. Otrzymali najwyższe noty (12 punktów) z Cypru, Belgii, Irlandii, Danii, Austrii i Niemiec[60].

Z powodu organizacji 30. Konkursu Piosenki Eurowizji przez Szwecję, podczas Melodifestival 1985 zrezygnowano z orkiestry. Pojawiły się głosy, że stacja SVT nie chciała angażować orkiestry w dwa widowiska muzyczne. Podczas finału selekcji, który odbył się 2 marca, uczestnicy śpiewali do nagrania z taśmy. Po selekcji przez komisję sędziowską do finału awansowało 10 piosenek. Zwyciężyła Kikki Danielsson z utworem „Bra vibrationer”, za który zdobyła 56 punktów. Wyniki wywołały kontrowersje, a wiele osób wypowiadających się w programie audiotele uznało, że wygrała zła piosenka[61]. 4 maja 1985 w finale Kikki zajęła trzecie miejsce i 103 punkty[1]. Konkurs odbył się w Göteborgu na terenie hali Scandinavium, finał poprowadziła Lill Lindfors. Jej kontrolowana wpadka podczas wejścia na scenę na rozpoczęcie głosowania wzbudziła liczne kontrowersje: w pewnym momencie zerwała się jej spódnica, pozostawiając ją poniżej pasa w samych rajstopach. Po chwili Lindfors odpięła część ukrytej sukienki, prezentując całą kreację[62][63].

Stacja SVT zdecydowała, że podczas „superfinału” Melodifestival 1986 zaprezentuje się pięciu uczestników. Spośród ok. 90 propozycji, które dotarły do siedziby telewizji, wybrano 10 utworów, a do wszystkich propozycji powstały teledyski, które zaprezentowane zostały podczas finału 22 marca. Na ich podstawie jurorzy wybrali finałową piątkę. W „superfinale” kandydaci śpiewali na żywo, a najwięcej punktów zdobył duet Lasse Holm i Monica Törnell z utworem „E’ de’ det här du kallar kärlek”[64]. Podczas 31. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbył się 3 maja 1986, zdobyli 78 punktów, zajmując piąte miejsce[65].

Do Melodifestival 1987 zgłoszono ponad 1500 propozycji, a jurorzy dopuścili do finału 12 propozycji. 21 lutego odbył się finał, który wygrała Lotta Engberg z utworem „Fyra Bugg & en Coca Cola”. Piosenka autorstwa Christera Lundha i Mikaela Wendta zdobyła 59 punktów[66]. Europejska Unia Nadawców (EBU) nie dopuściła jednak utworu na konkurs ze względu na naruszanie regulaminu konkursu (nazwa komercyjnej firmy w tekście). Kompozytorzy musieli zmienić tytuł piosenki, by usunąć z niego nazwę gumy do żucia i Coca-Coli. Nowa nazwa brzmiała „Boogaloo” i ta została zaprezentowana 9 maja 1987 w finale 32. Konkursu Piosenki Eurowizji. Engberg zajęła 12. miejsce[1].

Kikki Danielsson – reprezentantka Szwecji podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1985 (21 września 2008).

Do finału „Melodifestival 1988, który odbył się 27 lutego, zakwalifikowało się dwunastu uczestników, spośród których najlepsza szóstka awansowała do „superfinału”. Najwięcej punktów (84) zdobył Tommy Körberg za piosenkę „Stad i ljus”, którą napisał we współpracy z Py Bäckmanem[67]. 30 kwietnia podczas finału 33. Konkursu Piosenki Eurowizji otrzymał 52 punkty, co przełożyło się na 12. miejsce[1]. Piosenka zdobyła maksymalną ilość 12 punktów z Norwegii[68].

Finał Melodifestival 1989 odbył się 11 marca 1989 w Stockholm Globe Arena. Do konkursu zgłoszono 1223 utwory, a w finale wystąpiło dziesięciu kandydatów. Zrezygnowano z dwuetapowego formatu (finał i „superfinał”), a regionalna komisja sędziowska głosowała na wszystkie piosenki finałowe i już po jednym głosowaniu wybrany został zwycięzca – Tommy Nilsson z utworem „En dag”, za który zdobył 113 punktów. Piosenkę napisali Tim Norell, Ola Håkansson i Alexander Bard[69]. 6 maja w Lozannie podczas 35. Konkursu Piosenki Eurowizji Nilsson zdobył 110 punktów i 4. miejsce[1]. 12 punktów przyznały Szwecji: Dania, Austria i Jugosławia[70].

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

Melodifestival 1990 odbył się 9 maja 1990 w Göteborgu na terenie Rondo Arena. W finale udział wzięło 10 uczestników, a najlepsza piątka zakwalifikowała się do „superfinału”, do którego formuły powrócono po roku przerwy. Do preselekcji do 35. Konkursu Piosenki Eurowizji zgłosiła się m.in. Carola, która zajęła 3. miejsce podczas finału konkursu w 1983. Jej udział wzbudził wiele kontrowersji, bowiem była wówczas nową członkinią sekty Livets Ord w Uppsali[71]. Obawiano się, że podczas selekcji zacznie poruszać tematy związane z Bogiem, jednak ostatecznie do tego nie doszło[72]. Szum wokół artystki nie wystarczył, by wygrać eliminacje, bowiem z piosenką „Mitt i ett äventyr” autorstwa Stephana Berga zajęła drugie miejsce z 84 punktami. 99 punktów zdobyła grupa Edin-Ådahl za utwór „Som en vind” i to ona została nowym reprezentantem Szwecji w konkursie. W skład zespołu weszli bracia Bertil i Lasse Edin i bracia Frank i Simon Ådahl[73]. 5 maja 1990 wystąpili w Zagrzebiu i zajęli 16. miejsce[1].

Finał Melodifestival 1991 odbył się 22 marca w Malmö Stadsteater. Do finału zakwalifikowało się 10 wokalistów, w tym Carola, która rok wcześniej zajęła drugie miejsce. Tym razem wygrała eliminacje do 37. Konkursu Piosenki Eurowizji, otrzymując 78 punktów (w tym 8 maksymalnych not) za utwór Stephana Berga „Fångad av en stormvind[74]. 4 maja 1991 „Królowa Szwedzkiego Szlagieru”[75][76] wystąpiła w finale konkursu organizowanego w Rzymie. Jej występowi towarzyszyły problemy techniczne, bowiem widzowie zgromadzeni w hali Cinecitta w ogóle nie słyszeli jej występu. Prezentacja transmitowana była w telewizji bez problemu[77]. Zaraz po Caroli występowała reprezentantka Francji – Amina. Obie reprezentantki ostatecznie zremisowały na pierwszym miejscu[78] – zdobyły po 146 punktów, przy czym obie dostały po 4 „dwunastki” (Carola od Wielkiej Brytanii, Islandii, Danii i Niemiec). Szwecja miała na koncie pięć „dziesiątek” (od Szwajcarii, Austrii, Portugalii, Izraela i Belgii) i to pozwoliło jej wygrać, bowiem Francja otrzymała dwie noty 10 punktów[79]. Gdyby remis rozstrzygnięto zasadami obowiązującymi obecnie (wygrywa kraj, na który głosowała większa liczba państw), finał wygrałaby Amina (na jej utwór głos oddało 18 krajów, a na szwedzką propozycję – 17)[80]. Piosenka „Fångad av en stormvind” (oraz jej anglojęzyczna wersja „Captured By A Lovestorm”) stała się hitem w Europie, trafiła na listy przebojów m.in. w Norwegii[81], Austrii i Holandii[82]. W 1998 zespół Black Ingvars nagrał heavymetalową wersję hitu[83].

Christer Björkman – piosenkarz, który wystąpił w barwach Szwecji w 1992

Melodifestival 1992 był ostatnim finałem preselekcji zorganizowanym w stołecznej hali Cirkus Arena. Format konkursu pozostał niezmienny – zorganizowano finał z dziesięcioma kandydatami i „superfinał”, do którego zakwalifikowało się pięciu uczestników. Eliminacje wygrał Christer Björkman. Utwór autorstwa Niklasa Strömstedta „I morgon är en annan dag” zdobył 64 punkty i umożliwił Björkmanowi udział w finale 37. Konkursu Piosenki Eurowizji[84]. Finał konkursu odbył się 9 maja w Malmö Istadion, koncert prowadzili Lydia Cappolicchio i Harald Treutiger[85]. Widowisko otworzyła Carola, która wykonała utwór „All the Reasons to Live”[86]. Björkman zdobył 9 punktów, zajmując przedostatnie, 22. miejsce[1].

Po konkursie w 1992 doszło do sporych zmian w Melodifestival. Do regulaminu festiwalu wprowadzono głosowanie telewidzów[72]. Do selekcji zgłoszono wówczas rekordową liczbę 1530 utworów[87]. Finał odbył się 5 marca 1993 w Göteborgu, a najwięcej głosów od publiczności (łącznie ok. 70 tys.) zdobył zespół Arvingarna z utworem „Eloise” autorstwa Gerta Lengstranda i Lasse Holma. Grupa wystąpiła podczas 38. Konkursu Piosenki Eurowizji i zdobyła 89 punktów, co przełożyło się na siódme miejsce[1].

Marie Bergman reprezentowała Szwecję podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 1994 wraz z Rogerem Pontarem.

Eksperyment z przyznaniem widzom prawa do głosowania najwyraźniej się nie powiódł, ponieważ przez kolejnych sześć lat zwycięzcę eliminacji Melodifestivalen znów wybierali tylko jurorzy[88]. Selekcje Melodifestival 1994 odbyły się 12 marca w centrum telewizyjnym Sveriges Television w Sztokholmie. Do konkursu zgłoszono ponad 1,5 tys. piosenek. Jury wyłoniło dziesięciu finalistów, a w „superfinale” pierwsze miejsce i 66 punktów zdobył duet Marie Bergman i Roger Pontare z utworem „Stjärnorna”, który napisali Mikael Littvold i Peter Bertilsson[89]. 30 kwietnia para wystąpiła w finale 39. Konkursu Piosenki Eurowizji i zajęła 13. miejsce, zdobywszy 48 punktów[1].

Preselekcje do 40. Konkursu Piosenki Eurowizji odbyły się 24 lutego w Malmö. Eliminacje wygrał Jan Johansen z utworem „Se på mig”, który zdobył 64 punkty. Piosenkę napisali: Ingela „Pling” Forsman, Bobby Ljunggren i Håkan Almqvist[90] Propozycja trafiła na szwedzkie i norweskie listy przebojów[91]. Jan wystąpił w Dublinie i zajął trzecie miejsce po zdobyciu 100 punktów[1], w tym maksymalnych not 12 punktów z Irlandii, Niemciec i Danii[92].

Finał preselekcji Melodifestival 1996 odbył się 24 lutego 1996 w Victoriahallen w Sztokholmie. Do konkursu zgłoszono ponad 1300 utworów, a zwycięstwo przypadło zespołowi One More Time i piosence „Den Vilda” Nanne Grönvall i Petra Grönvalla. Formacja zdobyła 71 punktów[93]. W skład grupy weszło troje muzyków: małżeństwo Grönvalli oraz Maria Rådsten. Aby grupa mogła wystąpić w finale 41. Konkursu Piosenki Eurowizji, musieli przejść rundę kwalifikacyjną. Specjalna komisja sędziowska na podstawie wersji studyjnych utworów oceniała wszystkie propozycje przygotowane przez nadawców publicznych[94]. Zespół One More Time zakwalifikował się dalej i wystąpił w finale konkursu, w którym zajął trzecie miejsce z dorobkiem 100 punktów[1].

Do preselekcji Melodifestival 1997 zgłoszono ponad 1220 piosenek, a do finału dopuszczono 10 najlepszych kompozycji. Finał odbył się 8 marca 1997 w Göteborgu. Pierwsze miejsce przypadło zespołowi Blond, który zdobył 80 punktów za utwór „Bara hon älskar mig”. Kompozycję napisał Stephan Berg[95]. W skład grupy weszli Jonas Karlhager, Gabriel Forss i Patrik Lundström[96]. 3 maja odbył się finał 42. Konkursu Piosenki Eurowizji, podczas którego Blond zajął 14. miejsce[1].

Finał eliminacji Melodifestivalen 1998 odbył się 14 marca w Malmö. W „superfinale” zwyciężyła Jill Johnson z piosenką „Kärleken är”, utwór autorstwa Ingeli „Pling” Forsman, Bobby’ego Ljunggrena i Håkana Almqvista zdobył w sumie 72 punkty. Kompozycja jest ostatnią szwedzkojęzyczną, która reprezentowała Szwecję[97]. Forsman, autorka tekstu, przyznała, że inspiracją do napisania utworu była tragiczna śmierć księżnej Diany[98]. 9 maja 1998 Johnson wystąpiła podczas 43. Konkursu Piosenki Eurowizji i zdobyła 53 punkty, co pozwoliło na zajęcie 10. miejsca[1]. Dostała „dwunastkę” od Estonii[99].

Do preselekcji do 44. Konkursu Piosenki Eurowizji zgłoszono 1315 utworów, finał odbył się 27 lutego w Sztokholmie. Przywrócono głosowanie telewidzów, ale wyniki głosowania publiczności połączono z werdyktem jurorów. Najwięcej od jury punktów zdobył utwór „Tusen och en natt” Charlotte Nilsson, która wygrała też w głosowaniu widzów, zdobywając maksymalną notę 132 punktów. Łącznie zdobyła 217 punktów i wygrała Melodifestival 1999. Finał selekcji obejrzało ponad 3,1 mln widzów[100]. W związku z tym, że regulamin konkursu nie wymagał już śpiewania w języku narodowym, w Jerozolimie zaprezentowana została angielska wersja piosenki – „Take Me to Your Heaven”. Podczas finału Nillson zdobyła 163 punkty i wygrała konkurs, zapewniając Szwecji czwarte zwycięstwo w historii startów w konkursie[1]. Otrzymała „dwunastki” od Wielkiej Brytanii, Norwegii, Malty, Estonii oraz Bośni i Hercegowiny[101].

Lata 2000–2010[edytuj | edytuj kod]

Do preselekcji Melodifestivalen 2000 zgłoszono prawie 1400 utworów, a finał eliminacji odbył się 10 marca w Göteborgu. Koncert finałowy prowadzili: Björn Skifs, Arja Saijonmaa, Elisabeth Andreassen, Lasse Holm, Lena Philipsson, Loa Falkman, Lars Berghagen, Lotta Engberg, Tommy Körberg i Carola Häggkvist. Podczas koncertu wykonali także mieszankę hitów selekcyjnych[102]. Zarówno głosowanie jurorów, jak i widzów, wygrał Roger Pontare, który zdobył 227 punktów za utwór „När vindarna viskar mitt namn[103]. Organizowany przez SVT 45. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się 13 maja w Globen Arena w Sztokholmie, a prowadzącymi byli Kattis Ahlström i Anders Lundin. Pontare wystąpił w finale z anglojęzyczną wersją propozycji – „When Spirits Are Calling My Name” i zajął siódme miejsce ze 88 punktami na koncie[1]. W przeciwieństwie do poprzednich lat, na scenie nie zaprezentowała się zwyciężczyni konkursu z 1999, Charlotte Nilson, która była w tym czasie skonfliktowana z nadawcą SVT[104]. Logo konkursu w 2000 było uważane za jedno z najlepszych w historii konkursu i brane było pod uwagę przy ustalaniu jednego symbolu Eurowizji, które miało funkcjonować od 2004[105].

Do preselekcji Melodifestivalen 2001 zgłoszono prawie 1560 utworów. Finał odbył się 23 lutego w Malmö. Głosowanie jury wygrała grupa Friends, która zdobyła 105 punktów za piosenkę „Lyssna till ditt hjärta” autorstwa Thomasa G:Sona. Zespół otrzymał od widzów 132 punkty, co utwierdziło go na pierwszym miejscu głosowania z wynikiem 237 punktów. Oglądalność finału narodowego wyniosła prawie 3,9 mln widzów[106]. W skład formacji Friends weszło sześć osób wyłonionych poprzez reality show Friends på turné: Stefan Brunzell, Tony Haglund, Kristian Hermanson, Nina Inhammar, Kim Kärnfalk i Peter Strandberg. Po finale Melodifestivalen twórcy zwycięskiej propozycji, Thomas G:son i Henrik Sethsson, zostali oskarżeni o popełnienie plagiatu piosenki „Liefde is een kaartspel” wykonanej przez Lisę del Bo z 1996[107][108][109]. Autorów piosenki oskarżył także chorwacki kompozytor, który uznał, że muzycy wykorzystali fragmenty jego utworu z 1987[110]. Początkowo EBU zdyskwalifikowała zespół z udziału w konkursie, jednak ostatecznie umożliwiła mu występ[111]. Organizacja skierowała jednak sprawę na drogę sądową, który ostatecznie nie posądził twórców szwedzkiej piosenki o naruszenie praw autorskich[112]. Dwa lata później utwór został jednak oficjalnie uznany za plagiat, a szwedzcy kompozytorzy zapłacili Belgowi odszkodowanie[113][114]. Utwór „Lyssna till ditt hjärta” przetłumaczony został na język angielski i zaprezentowany w finale 46. Konkursu Piosenki Eurowizji jako „Listen to Your Heartbeat”. Podczas finału, który odbył się 12 maja w Kopenhadze, Szwecja zdobyła 100 punktów i zajęła ostatecznie 5. miejsce[1].

W 2002 zmienił się format selekcji Melodifestivalen. SVT wprowadził obowiązujący od tamtej pory system, tj. cztery półfinały, rundę dogrywkową i finał, oraz umożliwił zgłaszanie utworów w języku innym niż szwedzki[115]. Do siedziby nadawcy napłynęło 1830 utworów[87]. Wszystkie koncerty eliminacyjne prowadzili Kristin Kaspersen i Claes Åkesson[116]. Pierwszy półfinał odbył się 19 stycznia w Tipshallen w Växjö, drugi – 26 stycznia w Himmelstalundshallen w Norrköping, trzeci – 2 lutego w Nordichallen w Sundsvall, a czwarty – 8 lutego w Lugnet w Falun[117][118]. W półfinałach wzięło łącznie udział 32 kandydatów[119]: Mendez, Tom Nordahl, Camilla Lindén, Rickard Sköld, Zoë, Brandsta City Släckers, Excellence, Barbados, Martin, Jennifer Newberry, Jakob Stadell i Voice Boys, Afro-dite, Javiera, Annika Ljungberg, Ann-Louise Hanson i Molle Holmberg, The Poets, Towe Jaarnek, Hanna Hedlund i Lina Hedlund, Date, Östen med Resten, Sylvia Vrethammar, Arvingarna, Rolf Carlsson, Linda Grip, Solo, Parachutes, Niklas Andersson, Jan Johansen, Kina Jaarnek, Friends, Fredrik Wännman oraz duet Chips i Lotta Engberg[117]. Początkowo w selekcjach miała wziąć grupa Alcazar, jednak z powodu planów koncertowych musiała wycofać się z rywalizacji. Jej miejsce w półfinale zajęło trio Kayo, Blossom Tainton i Gladys del Pilar[120]. Ze względu na przedwczesne opublikowanie utworu z konkursu została zdyskwalifikowana piosenka „Ett vackert par” Py'a Bäckmana i Micke'a Wennborna, a jej miejsce w stawce zajął utwór „Sista andetaget” Thomasa Thörnholma i Dana Attleruda[121]. W każdej rundzie telewidzowie głosowali na swych faworytów, a czterech z największą liczbą głosów awansowało do drugiego etapu głosowania. Dwoje artystów z największą liczbą głosów publiczności zakwalifikowało się do finału, a zdobywcy trzeciego i czwartego miejsca otrzymali miejsce w tzw. rundzie dogrywkowej (szw. Vinnarnas val)[122]. Do finału bezpośrednio awansowali: Brandsta City Släckers, Mendez, Afro-dite, Javiera, Östen med Resten, Hanna i Lisa, Friends oraz trio Danielsson, Andreasson i Engberg[122][123][124][125][126]. Do stawki finałowej dołączyli Barbados i Jan Johansen, którzy przeszli rundę dogrywkową, dzięki zdobyciu największego wsparcia od komisji sędziowskiej złożonej z byłych reprezentantów Szwecji na Eurowizji[122][127]. W finale eliminacji, który odbył się 1 marca Globen Arena w Sztokholmie, najwięcej punktów od jurorów i widzów zdobyła formacja Afro-dite za utwór „Never Let It Go[128], za który otrzymali 248 punktów (116 pkt od jury i 132 pkt od widzów, którzy oddali na zwycięzców 162 612 głosów)[129]. Zespół był jednym z faworytów bukmacherów do wygrania 47. Konkursu Piosenki Eurowizji[130][131]. Podczas finału, który odbył się 25 maja w Tallinnie, zajął ósme miejsce[1]. Po konkursie nadawca SVT spotkał się z nieprzychylnymi opiniami lokalnych mediów, które skrytykowały sąsiedzkie głosowanie podczas finału („konkurs umrze w ten sposób”) i sugerowały rezygnację z udziału w konkursie i „podążenie za przykładem Włochów, którzy organizują swój własny festiwal”. Jeden z księży zagroził także pozwaniem do sądu komentatora konkursu, Christera Björkmana, za stwierdzenie podczas transmisji, że „Izrael nie zasługuje na punkty z powodu swojej sytuacji politycznej”[132].

W 2002 do siedziby SVT selekcji Melodifestivalen 2003 zgłoszono 2630 kandydatur. Trzynastoosobowa komisja jurorska, z Christerem Björkmanem na czele, wybrała 32 propozycji[133][134], którym umożliwiono udział w półfinałach eliminacji w 2003[135]. Jedna z wybranych piosenek, „You Got Me” Andersa Borgiusa została zdyskwalifikowana z powodu publikacji przed terminem, jej miejsce w stawce zajął utwór Johana Larssona i Fernando Brita[136]. Z rywalizacji została odsunięta także Carola Häggkvist z utworem „Autumn Leaves”, ponieważ nie zgodziła się z nowym regulaminem konkursu, który nakazywał występ w półfinale temu samemu artyście, który nagrał wersję demo piosenki zgłoszonej do siedziby nadawcy[137]. Na miejsce piosenkarki został wybrany Patrik Rasmussen i jego propozycja „Stay the Night”[138][139]. Carola poprowadziła jeden z koncertów i dała gościnny występ[140]. Trzecią zdyskwalifikowaną kandydatką została Nathalie Family, która była za młoda na udział w Konkursie Piosenki Eurowizji (w dniu występu w selekcjach miałaby 14 lat, a eurowizyjne minimum wiekowe to ukończenie 16. roku życia w dniu finału). W eliminacjach miała wykonać utwór autorstwa Petera Ågrenwilla i Mattiasa Holmlunda „Someone, Somewhere, Someday”[141], który za to zaśpiewała Denise „DeDe” Lopez[142]. Z udziału w konkursie odsunięty mógł być także zespół Sarek, którego wokalistce, Ulrice Fors, nie spodobała się nowa wersja napisanej przez niej piosenki „Genom eld och vatten”[143]. Koncerty półfinałowe, rundę dogrywkową oraz finał prowadzili: Charlotte Nilsson[144], Lena Philipsson, Carola Häggkvist, Barbro Svensson, Roger Pontare[145], Marianne Rundström, Rickard Olsson oraz Mark Levengood i Jonas Gardell[146][147]. Projektantem i scenografem scen koncertowych został Mikael Varhelyis[148]. Pierwszy półfinał zorganizowano 15 lutego w Tipshallen w Jönköping, drugi – 22 lutego w Scandinavium w Göteborgu, trzeci – 1 marca w Arcushallen w Luleå, a czwarty – 8 marca w Nordichallen w Sundsvall[149]. W półfinałach wystąpili: Crosstalk, DeDe Lopez, Mendez, Alive (gościnnie z Jessie Martins), Jill Johnson, Da Buzz, Markus Landgren, Pernilla Wahlgren i Jan Johansen, Andrés Esteche, Sanna Nielsen, Kerli i Locatellis, Pandora, Brandsta City Släckers, Fame, Aleena, Alcazar, Shanna Smith, Nanne Grönvall, Sarek, Barbados, Sofia Källgren i Robert Wells, Liverpool, Shirley Clamp, Style, Sahlene, Fernando Brito, Bubbles, Maarja Liis-Ilus, Östen med Resten, Lina, Mikael Erlandsson oraz Afro-dite. W każdej rundzie telewidzowie głosowali na swych faworytów, a czterech z największą liczbą głosów awansowało do drugiego etapu głosowania. Dwoje artystów z największą liczbą głosów publiczności zakwalifikowało się do finału (tj. duet Johansen-Wahlgren, Jill Johnson[150], Sanna Nielsen, Fame[151], Barbados, Sofia Källgren & Robert Wells[152], Mikael Erlandsson i Afro-dite[153]), a zdobywcy trzeciego i czwartego miejsca (tj. Méndez, Markus Landgren, Brandsta City Släckers, Liverpool, Style, Lina oraz Bubbles i Alcazar) wzięli udział w tzw. rundzie dogrywkowej (szw. Vinnarnas val), którą przeszły zespoły Bubbles i Alcazar[154]. Finał selekcji odbył się 15 marca w Globen Arena w Sztokholmie[155]. Wygrał duet Fame z utworem „Give Me Your Love” dzięki zdobyciu 240 punktów i pierwszego miejsca zarówno w rankingu jurorów (108 pkt), jak i telewidzów (229 753 głosów przełożyły się na 132 pkt)[147][156][157]. Utwór początkowo został zgłoszony do konkursu przez Kim Kärnfalk i Ninę Inhammar z zespołu Friends, jednak z powodu zmiany w regulaminie nie zostały dopuszczone do udziału[158]. Piosenka wówczas została zaproponowana Andersson i Bäcklundowi, którzy postanowili ją nagrać i wykonać w eliminacjach[159]. 24 maja wystąpili w finale 48. Konkursu Piosenki Eurowizji[160][161] i zdobyli łącznie 107 punktów, zajmując piąte miejsce[1]. Szwedzcy telewidzowie oddali podczas finału w sumie 224 529 głosów[162].

Lena Philipsson, szwedzka reprezentantka z 2004; podczas koncertu w Skansen, we wrześniu 2004

W 2003 nadawca SVT zmienił zasady selekcji Melodifestivalen, m.in. wprowadził możliwość przyznania tzw. „dzikich kart” wybranym uczestnikom konkursu[163]. Selekcje poprowadzili Charlotte Perrelli, Ola Lindholm i Peter Settman. W rundach półfinałowych wzięło udział 32 kandydatów, na przełomie listopada i grudniu opublikowano listę piosenek zakwalifikowanych do półfinałów[164][165], a w grudniu listę uczestników, którymi zostali: Nina i Kim, Jocke Bergström, Sarek, Karl Martindahl, LaGaylia Frazier, Sara Löfgren, Niklas Andersson, Petra Nielsen (pierwszy półfinał), Fredrik Kempe, Baccara, Fame, Jennifer Escola, Pay TV, Anne-Lie Rydé, La Roxx, E-Type, Bubbles (drugi półfinał), Emil Sigfridsson, Gladys del Pilar, Sandra Dahlberg, Itchycoo, Hanson, Carson i Malmkvist, Autolove, Bosson (trzeci półfinał), Lena Philipsson, Anders Borgius, Lotta Nilsson i Glenn Borgkvist, After Dark, Pandora, Fre, Shirley Clamp i Andrés Esteche (czwarty półfinał)[166], z czego tzw. „dzikie karty” otrzymali Philipsson, E-Type, Andersson, Malmkvist oraz duet Carson-Hanson[167]. W konkursie miał też wystąpić zespół Brandsta City Släckers z utworem „En gång för alla”, jednak doszło do nieporozumienia ze strony SVT, który początkowo zatwierdził piosenkę, jednak potem odwołał swoją decyzję[168]. Kandydatury do udziału w eliminacjach nadesłali też m.in. Carola Häggkvist[169], Pernilla Wahlgren, Helen Sjöholm oraz zespoły Brandsta City Släckers, A*Teens i REA[170]. Pierwszy półfinał festiwalu odbył się 21 lutego 2003 w Löfbergs Lila w Karlstad, drugi – 28 lutego w Scandinavium w Göteborgu[171], trzeci – 6 marca w UmeåArena w Umeå[172], czwarty – 13 marca w MalmöMässan w Malmö[173], etap dogrywkowy (tzw. Andra chansen[174]) – 14 marca w studiu telewizyjnym w Sztokholmie, a finał – 20 marca w stołecznym Globen Arena[175]. Na wszystkie koncerty selekcyjne sprzedano ok. 60 tys. biletów[176]. Do finału zakwalifikowało się po dwóch najwyżej ocenionych uczestników każdego półfinału: Löfgren i Nielsen[177], E-Type i Fame[178], Dahlberg i Hanson, Carson & Malmkvist[179], After Dark i Philipsson[180] oraz Esteche i Clamp, który przeszli rundę dogrywkową[181][182]. Ostatecznie finał widowiska wygrała Philipsson z utworem „Det gör ont”, uzyskując łącznie 232 punkty (tj. 100 punktów od jurorów oraz 132 punkty od telewidzów, którzy oddali na nią 298 722 głosów)[183] i zdobywając możliwość reprezentowania kraju podczas 49. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Stambule[184][185][186]. Wokalistka wcześniej brała udział w eliminacjach w 1986, 1987 i 1988[187]. Koncert finałowy obejrzało ok. 4,1 mln telewidzów, tym samym był to najczęściej oglądany program telewizyjny w Szwecji[188]. Po finale eliminacji zwycięską piosenkę przetłumaczono na język angielski („It Hurts”)[189][190]. Przed finałem Eurowizji utwór był jednym z faworytów bukmacherów do wygrania[191][192][193][194][195][196][197][198][199]. Ostatecznie zajęła piąte miejsce, otrzymując 170 punktów[1].

Zgłoszenia do udziału w Melodifestivalen 2005 były przyjmowane przez nadawcę SVT do 28 września 2004[200], nadesłano ponad 3 tys. propozycji[201] napisanych przez szwedzkich autorów[202]. Spośród zgłoszeń najpierw wyselekcjonowano 1,2 tys., a potem 99 utworów, z których wybrano półfinałowe 32 piosenki[203][204]. Ich tytuły wraz z nazwiskami twórców opublikowano w połowie października[205][206]. Piosenki zostały zaprezentowane premierowo sześć godzin przed odpowiednim półfinałem w audycji radiowej rozgłośni P4[207][208][209][210]. W dwóch pierwszych półfinałach oraz w finale o wynikach decydowali telewidzowie oraz jurorzy, jednak po wielu krytycznych komentarzach od widzów stacja zrezgynowała z komisji jurorskiej w pozostałych półfinałach oraz rundzie dogrywkowej[211]. Na początku grudnia ogłoszono spis 28 uczestników festiwalu[212], którymi zostali: Pay TV[213], Bodies Without Organs (Alexander Bard, Martin Andrzej Rolinski i Anna Marina Szypczenko[214]), Cecilia Vennersten, Papa Dee, Linda Bengtzing, Wallstones (zespół miał negocjować zaproszenie do występu Ringo Starra z formacji The Beatles[215], Nordman, Shirley Clamp, Fredrik Kempe i Sanna Nielsen, Camilla Brinck, Group Avalon, Arja Saijonmaa, Josefin Nilsson, Cameron Cartio, NaNa, Kwanzaa, Jimmy Jansson, LaGaylia, Josef, Jessica Folcker, Martin Stenmarck, Anne-Lie Rydé, B-Boys International (feat. Paul M), Mathias Holmgren, Rickard Engfors (feat. Katarina Fallholm), Date, Caroline Wennergren oraz Katrina Leskanich z Thomasem „Nameless” Hauptmannem[216][217][218][219]. Organizatorzy przyznali tzw. jokery, umożliwiające występ w selekcjach[220]. Do ich zdobycia zgłosiło się 115 kandydatów[221], otrzymali je: Nanne Grönvall[222], zespół Alcazar, Sanne Salomonsen oraz K2 w duecie z Alannah Myles[223]. Kandydaturę do udziału w selekcji wysłali (bądź mieli zgłosić) także m.in. Elena Paparizou[224], Pernilla Wahlgren (została zastąpiona debiutującą piosenkarką Lindą Bentzing)[225], Kikki Danielsson, Lotta Engberg, Tommy Nilsson, Papa Dee, Mikael Rickfors, Mats Ronander, Hasse Andersson, Niclas Wahlgren, Linus Wahlgren, Nordman, Grymlings, Richard Engfors[226] i Carola Häggkvist[227]. Po ogłoszeniu zdobywców tzw. „dzikich kart” kilku szwedzkich artystów skrytykowało Björkmana za jego „dyktatorskie podejście” oraz „promowanie kolegów”[225]. Producent zrezygnował wówczas ze swojej funkcji, a nowym opiekunem artystów został Edward af Sillén[228]. Na początku października ruszyła sprzedaż biletów na koncerty festiwalowe[229]. W grudniu telewizja SVT zorganizowała konferencję prasową dotyczącą całego festiwalu[230]. Pierwszy półfinał festiwalu odbył się 19 lutego 2005 w Scandinavium w Göteborgu, drugi – 26 lutego w Cloetta Center w Linköpingu, trzeci – 5 marca w Isstadion w Skellefteå, a czwarty – 12 marca w Tipshallen w Växjö, etap dogrywkowy zorganizowano 13 marca w Berns w Sztokholmie, a finał – 19 marca w Stockholm Globen Arena[231][232][233]. Każdy koncert prowadziła inna para gospodarzy, kolejno: Alexandra Pascalidou i Shan Atci, Henrik Schyffert i Erik Haag, Johanna Westman i Markoolio, Kayo i Michael Leijnegard, Annika Jankell i Jill Johnson[234] oraz Mark Levengood[235][236]. Do finału zakwalifikowali się: Clamp, Nordman[237], Salomonsen, Kempe i Nielsen[238], Jansson, Stenmarck[239], Grönvall, Wennergren[240] oraz Bengtzing i Alcazar, którzy przeszli rundę dogrywkową[241]. Choć główną faworytką bukmacherów i fanów do wygrania była Grönvall[242][243], finał wygrał Stenmarck z piosenką „Las Vegas[206][235], która zdobyła 212 punktów[244]. Wszystkie rundy konkursowe transmitowane były internetowo[245] oraz mobilnie[246]. Koncert finałowy obejrzało ok. 4,06 mln telewidzów[247]. 16 maja Stenmarck wystąpił w finale Konkursu Piosenki Eurowizji i zdobył 30 punktów, zajmując 19. miejsce[248].

The Ark podczas występu w finale 52. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2007

W 2005 ogłoszono, że dyrektorem festiwalu Melodifestivalen został Christel Tholse Willers[249]. Kompozytorzy zainteresowani udziałem w selekcjach Melodifestivalen 2006 mogli wysyłać propozycje do siedziby SVT od 6 czerwca 2005[250], napłynęło 3310 utworów[251]. Pierwszy półfinał selekcji odbył się 18 lutego w Ejendahls Arena w Leksandzie, drugi – 25 lutego w Löfbergs Lila w Karlstadzie, trzeci – 4 marca w Arena Rosenholm w Karlskronie, czwarty – 11 marca w Scandinavium w Göteborgu, runda dogrywkowa 12 marca w Sztokholmie, a finał – 18 marca w Globen[252][253]. W eliminacjach wzięło udział 32 uczestników[254], w tym 28 wybranych spośród zgłoszeń nadesłanych do siedziby SVT: Simone Moreno, Electric Banana Band, Anna Sahlene, Magnus Bäcklund, Linda Bengtzing, Pandang, Hannah Graaf, The Elephantz, Sonya, Östen med Resten, Pablo Cepada, Kikki Danielsson, Niclas Wahlgren, Velvet, Jessica Folcker, Gregor, Jessica Andersson, The Poodles, Elysion, Patrik Isaksson, Kayo, Roger Pontare, Laila Adéle, Günther i The Sunshine Girls, Sandra Dahlberg, Evan, Björn Kjellman i Carola Häggkvist[253] oraz zdobywcy tzw. „dzikich kart” od stacji: Andreas Johnsson i Magnus Carlsson oraz zespoły Rednex i Bodies Without Organs. Finał wygrała Häggkvist z utworem „Evighet”, który zaprezentowała podczas koncertu jako siódma w kolejności. Zdobyła 102 punkty w głosowaniu jurorów, plasując się w ich rankingu na drugim miejsce w głosowaniu jurorów (zdobyła 102 punkty), i prawie 438 tys. głosów w głosowaniu telewidzów, plasując się na pierwszym miejscu ich rankingu z 132 punktami na koncie. Łącznie uzbierała 234 punkty i po raz trzeci została reprezentantką Szwecji w konkursie[255]. Z powodu problemów zdrowotnych odmówiła udziału w próbie generalnej festiwalu[256]. Utwór przetłumaczono na język angielski i podczas konkursu w Grecji zaprezentowano jako „Invincible”. Carola wystąpiła w półfinale 51. Konkursu Piosenki Eurowizji i awansowała do finału z czwartego miejsca (zdobyła 214 punktów). W rundzie finałowej zdobyła 170 punktów, które przełożyły się na zajęcie piątego miejsca w ogólnej klasyfikacji[1].

Podczas Melodifestivalen 2007 wprowadzono zmianę dotyczącą rundy dogrywkowej. W 2007 postanowiono, że każdy uczestnik dodatkowej rundy wystąpi na żywo (dotychczas jego występ był nagrywany i prezentowany z taśmy). Wszystkie koncerty selekcyjne prowadził Kristian Luuk. Pierwszy półfinał odbył się 3 lutego w Kinnarps Arena w Jönköping, drugi – 10 lutego w Scandinavium w Göteborgu, trzeci – 17 lutego w Swedbank w Örnsköldsviku, czwarty – 24 lutego w Läkerol w Gävle'u, runda dogrywkowa (Andra chansen) – 3 marca w Rosvalla Eventcenter w Nyköpingu, a finał – 10 marca w Globe Arena w Sztokholmie[257]. W rundach półfinałowych wzięło udział 32 uczestników: Elin Lanto, Anderson i Gibson, Anna Book, Addis Black Widdow, Andreas Lundstedt, Tommy Nilsson, Sofia, Uno i Irma, Regina Lund, Marie Lindberg, Jimmy Jansson, Cosmo4, Lustans Lakejer, Jessica Andersson, Svante Thuresson i Anne-Lie Rydé, The Ark, Måns Zelmerlöw, MissMatch, Magnus Carlsson, Sheida, The Attic z Therese, Sebastian, Sonja Aldén, Nanne, Magnus Uggla, Emilè Azar, Sanna Nielsen, Caroline af Ugglas, After Dark, Sarah Dawn Finer, Verona i Andreas Johnson[257]. Finał eliminacji wygrał zespół The Ark z utworem „The Worrying Kind”, który zdobył łącznie 248 punktów i został reprezentantem Szwecji podczas 52. Konkursu Piosenki Eurowizji[257]. Grupa wystąpiła 12 maja 2007 w finale konkursu z 12. numerem startowym i zdobyła 51 punktów, zajmując 18. miejsce w ogólnej klasyfikacji[1].

Pod koniec grudnia 2007 nadawca SVT opublikował listę uczestników selekcji Melodifestivalen 2008, wybranych spośród 3489 nadesłanych zgłoszeń[258]. Pierwszy półfinał eliminacji odbył się 9 lutego w Scandinavium w Göteborgu, drugi – 16 lutego w ABB w Västerås, trzeci – 23 lutego w Cloetta Center w Linköpingu, czwarty – 1 marca w Telenor w Karlskronie, runda dogrywkowa (Andra chansen) – 8 marca w Arena Arctica w Kirunie, a finał – 15 marca w Globe Arena w Sztokholmie. W rywalizacji półfinałowej wzięli udział: E-Type & The Poodles, Face-84, Velvet, Brandur, Michael Michailoff, Amy Diamond, Suzzie Tapper, Christer Sjögren, Ola, Lasse Lindh, The Nicole, Alexander Schöld, Rongedal, Sanna Nielsen, Andra Generationen, Johnson i Häggkvist, BWO, Mickey Huskić, Frida feat. Headline, Thérèse Andersson, Patrik Isaksson i Bandet, Caracola, Ainbusk, Eskobar, Niklas Strömstedt, Calaisa, Daniel Mitsogiannis, Linda Bengtzing, Nordman, Sibel, Fronda i Charlotte Perrelli, która wygrała finał selekcji z utworem „Hero”. Utwór zdobył 114 pkt od jurorów oraz 110 pkt od telewidzów (397 907 głosów)[259]. 22 maja wystąpiła w drugim półfinale 53. Konkursu Piosenki Eurowizji z drugim numerem startowym[260] i zdobyła 54 punkty, które przełożyły się na 12. miejsce. Ówczesny regulamin konkursu zaznaczał, że dziesiątego finalistę wybierają jurorzy, dzięki czemu „Hero” zostało dopuszczone do finału. Dwa dni później Perrelli wystąpiła w finale i zajęła 18. miejsce[261][1].

Malena Ernman w trakcie konferencji prasowej podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 2009.

Telewizja SVT zmieniła zasady głosowania podczas selekcji Melodifestivalen 2009: dopuszczono do nich grono jurorów międzynarodowych, którzy z każdego półfinału wskazywali swego faworyta, by później z czwórki kandydatów wytypować 11. finalistę selekcji. Zmieniono także dopuszczalną liczbę osób na scenie i wprowadzono możliwość używania chórków nagranych na taśmie, a nie śpiewanych na żywo[262]. Zachowano tradycję przyznawania czterech dzikich kart, otrzymali je: Marie Serneholt[263], Markoolio[264], E.M.D. oraz Malena Ernman[265]. Szwedzkie eliminacje do Konkursu Piosenki Eurowizji 2009 prowadziła Petra Mede. Pierwszy półfinał odbył się 7 lutego, a wygrała go grupa Alcazar z utworem „Stay the Night” oraz Emilia z „You’re My World”[266]. W drugim półfinale wygrał zespół H.E.A.T. („1000 Miles”) oraz Måns Zelmerlöw („Hope & Glory”), w trzecim – trio E.M.D. z „Baby Goodbye” oraz Molly Sandén z balladą „Så vill stjärnorna”[267], a w czwartym – Malena Ernman z „La voix” oraz Agnes z „Love Love Love[268]. Rundę dogrywkową wygrały Sarah Dawn Finer oraz Caroline af Ugglas, a ostatnią finalistkę, Sofię Berntson, wybrało międzynarodowe jury[269]. Finał preselekcji odbył się 14 marca, a wygrała je Malena Ernman. Głosowanie jurorów regionalnych i międzynarodowych z wynikiem 98 punktów wygrał jednak Måns Zelmerlöw z piosenką „Hope & Glory”, a artystka operowa zajęła dopiero 8. miejsce (38). Ernman wygrała w głosowaniu telewidzów, dzięki czemu po zsumowaniu punktacji zdobyła 182 punkty i pierwsze miejsce[262]>[270]. Zwycięska kompozycja „La voix” autorstwa Fredrika Kempe[262] to połączenie opery i muzyki euro-pop, popularne w twórczości artystki[271]. Wystąpiła w pierwszym półfinale 54. Konkursu Piosenki Eurowizji z piątym numerem startowym[272]. Na scenie towarzyszył jej pięcioosobowy chórek[273], w którego skład weszli: Dea Norberg, Jessica Marberger, Tine Matulessy, Malin Nilsson i Anna Maria Hallgarn[274][275]. Głównym pomysłem wizualnym występu była gra kontrastów[273]. Podczas prezentacji Ernman miała na sobie wartą 400 tys. koron szwedzkich białą suknię projektu Camilli Thulin[276], a chórek śpiewający i tańczący wokół niej ubrany był w czarne garnitury[273]. Ogromne ekrany LED w tle świeciły się na zielono i żółto, a na scenie umieszczono pięć plastikowych konstrukcji, które symbolizowały kryształy lodu. Pod koniec występu chórek zakładał teatralne maski ozdobione kryształami[273][277]. To wszystko stworzyło „mroźną” atmosferę[278] Tuż po próbie Ernman wzięła udział w pierwszej konferencji prasowej szwedzkiej delegacji[279]. Pomyślnie przeszła przez półfinał[280][281], w finale zajęła 21. miejsce po zdobyciu 33 punktów[282]. Po ogłoszeniu wyników wyznała, że podczas finału czuła się świetnie, nie denerwowała się, a zdobyte miejsce to wynik, którego się spodziewała[283].

Lata 2010–2019[edytuj | edytuj kod]

Melodifestivalen 2010 odbył się według starych zasad: zrezygnowano z międzynarodowego jury, które wybierało 11. finalistę. „Dzikie karty” otrzymali: Darin[284], Salem Al Fakir[285], Peter Jöback[286] i Pauline[287]. Eliminacje do 55. Konkursu Piosenki Eurowizji prowadzili Christine Meltzer, Måns Zelmerlöw i Dolph Lundgren[288]. Pierwszy półfinał szwedzkich eliminacji odbył się 6 lutego, a wygrał je Salem Al Fakir z utworem „Keep on Walking”[289], drugi – Eric Saade z „Manboy[290], trzeci – formacja Timoteij z „Kom”, a czwarty – Anna Bergendahl z balladą „This Is My Life[291]. I to ona wygrała finał Melodifestivalen, który odbył się 13 marca, zdobywając 132 punkty od widzów i 82 pkt od jurorów[292]. 27 maja wystąpiła w drugim półfinale 55. Konkursu Piosenki Eurowizji i zajęła 11. miejsce[1], zostając pierwszą od 34 lat reprezentantką Szwecji, która nie przeszła do finału[293][294]. Do awansu zabrakło jej 6 punktów[295].

Eric Saade podczas wykonywania „Popular” w finale Konkursu Piosenki Eurowizji 2011.

22 i 29 listopada 2010 opublikowano listę półfinalistów Melodifestivalen 2011[296][297]. Eliminacje poprowadzili Marie Serneholt i Rickard Olsson. Pierwsza runda półfinałowa odbyła się 5 lutego w Luleå, a wygrał ją Danny Saucedo z przebojem „In the Club”[298]. W drugim półfinale, który zorganizowano 12 lutego w Göteborgu, zwyciężyła Sanna Nielsen z „I’m in Love[299], w trzecim (organizowanym w Linköping) – Eric Saade z „Popular[300], a w czwartym (Malmö) – Lindy Bengtzing z „E det fel på mej”[301]. W finale Melodifestivalen zmieniono format głosowania jurorów: wycofano komisję regionalną, a wprowadzono jurorów międzynarodowych (z Rosji, Ukrainy, Chorwacji, Grecji, Malty, San Marino, Francji, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Irlandii i Norwegii[302]. Największą liczbę punktów (81) przyznali propozycji Erica Saade, która zdobyła też ponad 314 tys. głosów widzów, co przełożyło się na 112 punktów. Utwór otrzymał 193 punkty i wygrał finał eliminacji[303]. Saade wystąpił w drugim półfinale 56. Konkursu Piosenki Eurowizji. Występ przysporzył organizatorom sporo problemów, bowiem wokalista rozbijał na scenie szklaną klatkę[304]. Podczas prób szyba nie zawsze pękała[305] i istniało niebezpieczeństwo, że nie rozbije się również podczas prezentacji na żywo[306]. Wszystko jednak odbyło się bez zakłóceń, a wokalista wygrał półfinał z 155 punktami na koncie. Otrzymał siedem „dwunastek”: od Holandii, Belgii, Cypru, Izraela, Estonii, Danii i Francji[307]. W finale zajął trzecie miejsce z 185 punktami[1].

Loreen podczas finałowej prezentacji „Euphorii” podczas Konkursu Piosenki Eurowizji 2012.

22 i 30 listopada 2011 opublikowano listę 32 półfinalistów Melodifestivalen 2012[308][309]. Pierwszy półfinał odbył się 4 lutego 2012, wygrała go Loreen z utworem „Euphoria”[310][311]. Drugi półfinał wygrał David Lindgren z utworem „Shout It Out”[312], trzecią – Molly Sandén z „Why Am I Crying”[313][314], a czwartą – Danny Saucedo z „Amazing”[315][316]. Afro-dite zajęły piąte miejsce w pierwszej rundzie z piosenką „The Boy Can Dance”[310], a Charlotte Perrelli z utworem „The Girl” – piąte w czwartym półfinale[315]. 10 marca finał preselekcji wygrała Loreen, która zdobyła 114 pkt od jurorów i 154 pkt (670 551 głosów) od widzów, co w sumie dało 268 pkt i możliwość reprezentowania Szwecji podczas 57. Konkursu Piosenki Eurowizji[317][318]. Piosenka od razu stała się faworytem fanów konkursu, wygrała też coroczne głosowanie na najlepszą piosenkę Stowarzyszenia Fanów Eurowizji (OGAE)[319]. 24 maja 2012 w Baku Loreen wystąpiła w drugim półfinale konkursu i z pierwszego miejsca awansowała do finału[320]. Podczas próby generalnej przed finałem piosenkarka zakrztusiła się sztucznym śniegiem, użytym podczas prezentacji utworu, co mogłoby wpłynąć na ocenę jury, które było tam obecne i oceniało próby uczestników konkursu[321]. Incydent nie wpłynął na ocenę sędziów, którzy przyznali jej 296 pkt, przekładające się na pierwsze miejsce. Telewidzowie ocenili występ wokalistki na 343 pkt, co po zsumowaniu obu rankingów dało 372 pkt i pierwsze miejsce w końcowej klasyfikacji[322].

Dzięki wygranej Loreen prawo do organizacji 59. Konkursu Piosenki Eurowizji otrzymała telewizja SVT. 8 lipca EBU zdecydowała, że wszystkie trzy koncerty konkursu w 2013 odbędą się w Malmö[323]. Istotnym motywem scenografii koncertów był most nad Sundem łączący metropolię z Kopenhagą[324]. Reprezentant Szwecji został wybrany podczas Melodifestivalen 2013, który poprowadzili Danny Saucedo i Gina Dirawi[325]. W stawce znalazło się 32 uczestników: David Lindgren, Cookies ’n’ Beans, Jay-Jay Johanson, Mary N’diaye, Eric Gadd, Yohio, Anna Järvinen, Michael Feiner i Caisa, Anton Ewald, Felicia Olsson, Joacim Cans, Swedish House Wives, Erik Segerstedt i Tone Damli, Louise Hoffsten, Rikard Wolff, Sean Banan, Eddie Razaz, Elin Petersson, Ravaillacz, Amanda Fondell, Martin Rolinski, Caroline af Ugglas, State of Drama, Janet Leon, Army of Lovers, Lucia Piñera, Robin Stjernberg, Sylvia Vrethammar, Ralf Gyllenhammar, Behrang Miri, Terese Fredenwall i Ulrik Munther[326]. Do finału awansowali: David Lingren, Yohio[327][328], Sean Banan, Louise Hoffsten[329][330], Ravaillacz, State of Drama[331][332], Ulrik Munther i Ralf Gyllenhammar[333][334]. 2 marca zorganizowano rundę dogrywkową, po której do finału awansował Robin Stjernberg z piosenką „You[335][336]. I to on okazał się zwycięzcą koncertu finałowego eliminacji, który odbył się 9 marca[337][338], dzięki czemu został reprezentantem Szwecji podczas Eurowizji 2013[339]. 18 maja wystąpił w finale konkursu prowadzonego przez Petrę Mede i zdobył 62 punkty, które przełożyły się na zajęcie 14. miejsca[340].

Do selekcji Melodifestivalen 2014 zgłoszono 2628 propozycji[341], spośród których komisja jurorska (składająca się z profesjonalnych muzyków) wybrała 15 półfinalistów. Kolejnych 16 uczestników wybrali przedstawiciele stacji SVT[342]. W półfinałach wzięło udział 32 uczestników: Mahan Moin, Alvaro Estrella, Linus Svenning, Sylvester Schlegel, Elisa Lindström, Ellen Benediktson, Songbird, Elena Paparizou, Yohio, Panetoz, Manda, Pink Pistols, JEM, Martin Stenmarck, Little Great Things, The Refreshments, Sanna Nielsen, Dr. Alban i Jessica Folcker, Shirley Clamp, Ace Wilder, Outtrigger, Cajsa Stina Åkerström, Oscar Zia, Alcazar, Ellinore Holmer, I.D.A., Josef Johansson, Janet Leon, Anton Ewald, Ammotrack, Linda Bengtzing[343][344] oraz grupa Eko, która z utworem „Yellow” wygrała udział w selekcjach podczas radiowego konkursu Svensktoppen nästa zorganizowanego w sierpniu przez szwedzką rozgłośnię Swedish Radio P4. Na potrzeby szwedzkich eliminacji zespół musiał zmienić swoją piosenkę, ponieważ eurowizyjna propozycja nie może zostać opublikowana przed 1 września[345]. Pierwszy półfinał Melodifestivalen 2014 odbył się 1 lutego 2014 w Malmö Arena w Malmö, drugi – 8 lutego w Cloetta Center w Linköpingu, trzeci – 15 lutego w Scandinavium w Göteborgu, a czwarty – 22 lutego w Fjällräven Center w Örnsköldsviku. Etap dogrywkowy rozegrano 1 marca w Sparbanken Lidköping Arena w Lidköpingu, a finał – 8 marca w Friends Arena w Sztokholmie[346]. Wszystkie koncerty poprowadzili Nour El Refai i Anders Jansson[347], wygrała go Sanna Nielsen z utworem „Undo”, który otrzymał łącznie 212 punktów od jurorów i telewidzów[348]. Przed udziałem w pierwszym półfinale Eurowizji 2014 wygrała coroczne głosowanie fanów konkursu, zrzeszonych w Stowarzyszenie Miłośników Eurowizji (OGAE), zdobywając 354 punkty, w tym maksymalne noty (12 punktów) z 20 klubów[349]. 6 maja Nielsen wystąpiła półfinale konkursu i awnasowała do sobotniego finału[350], w którym zajęła trzecie miejsce, zdobywając 218 punktów, w tym maksymalną notę (12 punktów) z Ukrainy, Rumunii i Danii[351].

Måns Zelmerlöw podczas prób do występu w finale 60. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2015
Måns Zelmerlöw podczas prób do występu w finale 60. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2015

Pod koniec maja 2014 nadawca SVT potwierdził udział w 60. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Wiedniu w 2015[352]. Producent Christer Björkman poinformował we wrześniu 2014 o zmianach wprowadzonych do reguł festiwalu Melodifestivalen: liczba utworów dopuszczonych do stawki konkursowej eliminacji Melodifestivalen 2015 została zmniejszona do 28 piosenek, a do finały zostało dopuszczone 12 propozycji[353][354]. W półfinałach wystąpili: Jessica Andersson, Behrang Miri feat. Victor Crone, Dolly Style, Molly Pettersson Hammar, Elize Ryd i Rickard Söderberg, Daniel Gildenlöw, Eric Saade, Mariette, Emelie Irewald, Linus Svenning, Samir i Viktor, Neverstore, Magnus Carlsson, Marie Bergman i Sanne Salomonsen, Andreas Weise, Isa, Kalle Johansson (zwycięzca plebiscytu Svensktoppen Nästa 2014 organizowanego przez Sveriges Radio P4[355][356]), Kristin Amparo, Ellen Benediktson, Jon Henrik Fjällgren, Andreas Johnson, Caroline Wennergren, JTR, Midnight Boy, Annika Herlitz, Hasse Andersson, Måns Zelmerlöw i Dinah Nah[357][358][359]. Podobnie jak w poprzednich latach, w każdej rundzie telewidzowie i komisja jurorska głosowali na swych faworytów, a czterech z największą liczbą głosów awansowało do drugiego etapu głosowania. Dwoje artystów z największą liczbą głosów publiczności zakwalifikowało się do finału programu (tj. Saade, J. Andersson, Mariette, Carlsson, Fjällgren, Isa, JTR i Zelmerlöw), a zdobywcy trzeciego i czwartego miejsca (tj. Dolly Style, Miri feat. Crone, Svenning, Samir i Victor, Weise, Amparo, Hasse Andersson i Nah) wzięli udział w rundzie dogrywkowej. Pomyślnie przeszli ją Svenning, Hasse Andersson, Nah oraz Samir i Victor. Festiwal trwał od 7 lutego do 14 marca[360][361], wszystkie koncerty poprowadzili Sanna Nielsen i Robin Paulsson[362][363]. W finale największą liczbę 288 punktów od jurorów i telewidzów zdobył Måns Zelmerlöw z utworem „Heroes”, dzięki czemu zdobył możliwość reprezentowania kraju podczas 60. Konkursu Piosenki Eurowizji[364][365][366]. Piosenkarz wygrał zarówno głosowanie komisji jurorskiej (po zdobyciu łącznie 122 pkt, w tym maksymalnej liczby 12 pkt z dziewięciu spośród 11 regionalnych, międzynarodowych paneli sędziowskich[367]), jak i telewidzów, od których otrzymał ponad 40% głosów, bijąc rekord największego poparcia w głosowaniu uprzednio należący do Loreen (2012). Oprócz tego wygrał z 149-punktową przewagą nad zdobywcą drugiego miejsca, Jonem Henrikiem Fjällgrenem, co przyczyniło się do osiągnięcia przez niego największej różnicy punktowej między pierwszą a drugą lokatą finałową[368]. Już w trakcie trwania eliminacji pojawiły się doniesienia, jakoby zwycięska piosenka była plagiatemLovers on the SunDavida Guetty[369][370]. Artysta zaprzeczył podejrzeniom[371]. Twórcy prezentacji scenicznej oraz wizualizacji do utworu, Fredrikowi „Benke” Rydanowi, zarzucano także inspiracje teledyskiem do piosenki „The Alchemy of Light” A DandyPunka[372]. W rozmowie z nadawcą SVT Rydan przyznał, że inspirował się pracą innych twórców, jednak zaprzeczył popełnieniu plagiatu[373]. EBU zleciła reprezentantowi zmianę oprawy scenicznej podczas występu[374]. 21 maja Zelmerlöw wystąpił podczas drugiego koncertu półfinałowego i awansował do sobotniego finału[375][376], w którym wystąpił jako dziesiąty w kolejności[377][378] i zdobył łącznie 365 punktów, w tym dwanaście maksymalnych not (12 punktów) od Australii, Belgii, Danii, Finlandii, Islandii, Włoszech, Łotwy, Norwegii, Polski, Słowenii, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii, dzięki czemu wygrał konkurs[379][380][381].

Frans podczas prób do występu w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji, maj 2016

Dzięki wygranej Månsa Zelmerlöwa stacja SVT otrzymała prawa do organizacji finału konkursu w 2016. Nadawca ogłosił, że konkurs odbędzie się w Globe Arena w Sztokholmie[382][383], a poprowadzą go Petra Mede i Måns Zelmerlöw[384]. Reprezentanta Szwecji wybrano poprzez program Melodifestivalen 2016, który odbywał się od 6 lutego do 12 marca[385]. Wszystkie koncerty prowadziła Gina Dirawi, której towarzyszyli: Petra Mede (pierwszy półfinał), Henrik Schyffert (trzeci półfinał), Sarah Dawn Finer (czwarty półfinał), Ola Salo i Peter Jöback (druga szansa) oraz William Spetz. Drugi półfinał pierwotnie miała współpracować Charlotte Perrelli, jednak telewizja odsunęła ją z funkcji konferansjerki po wystąpieniu piosenkarki w reklamie sieci telekomunikacyjnej Comviq, czym naruszyła warunki umowy podpisanej z SVT[386]. Do udziału w eliminacjach zgłoszono 2 450 propozycji[387]. Pod koniec listopada w konferencji prasowej wzięło udział 28 uczestników selekcji: Mimi Werner, Samir i Viktor, Robin Bengtsson, Ace Wilder, Anna Book, Pernilla Andersson, Albin i Mattias Andréasson, Victor och Natten, Krista Siegfrids, Molly Pettersson Hammar, Patrik Isaksson, Tommy Nilsson i Uno Svenningsson, Isa, Wiktoria, David Lindgren, Oscar Zia, SaRaha, After Dark, Lisa Ajax, Boris René, SMAILO, Swingfly (z Heleną Gutarr), Martin Stenmarck, Panetoz, Frans, Linda Bengtzing, Dolly Style, Eclipse i Molly Sandén[388]. Dzień przed rozegraniem pierwszego półfinału ze stawki została zdyskwalifikowana Anna Book, która zgłosiła się do udziału z utworem „Himmel för två”, zgłoszonym wcześniej do mołdawskich eliminacji eurowizyjnych w 2014 (jako „Taking Care of a Broken Heart” nagrany przez Felicię Dunaf)[389]. Piosenkarka zaśpiewała podczas pierwszego półfinału, ale poza konkursem[390]. Do finału awansowali: Ace Wilder, Robin Bengtsson[391], Samir i Viktor, Panteoz, Lisa Ajax, David Lindgren, SaRaha, Oscar Zia, Frans, Molly Sandén, Boris René oraz Wiktoria. Finał konkursu wygrał Frans, który za piosenkę „If I Were Sorry” otrzymał łącznie 156 punktów, w tym największą liczbę punktów od jurorów (88 pkt) oraz największe poparcie telewidzów (68 pkt). 14 maja wystąpił w finale Eurowizji 2016 i zajął piąte miejsce z 261 punktami, w tym 139 pkt od telewidzów (6. miejsce) i 122 pkt od jurorów (9. miejsce)[392].

Robin Bengtsson podczas występu w Melodifestivalen 2017, marzec 2017

W 2017 reprezentant Szwecji w 62. Konkursie Piosenki Eurowizji został wybrany dzięki formatowi Melodifestivalen 2017. Festiwal odbywał się od 4 lutego do 11 marca, wszystkie koncerty poprowadzili Clara Henry, David Lindgren i Hasse Andersson. W eliminacjach wystartowało 28 wykonawców: Boris René, Adrijana Krasniqi, Dinah Nah, De Vet Du, Charlotte Perrelli, Ace Wilder, Nano, Mariette, Roger Pontare, Etzia, Allyawan, Dismissed, Lisa Ajax, Benjamin Ingrosso, Robin Bengtsson, Krista Siegfrids, Anton Hagman, Jasmine Kara, Owe Thörnqvist, Bella i Filippa, FO&O, Jon Henrik Fjällgren i Aninia, Alice, Les Gordons, Wiktoria, Axel Schylström, Sara Varga i Juha Mulari oraz Loreen. Podobnie jak w poprzednich latach, w każdej rundzie telewidzowie i jurorzy głosowali na swoich ulubionych wykonawców, a czterech z największą liczbą głosów awansowało do drugiego etapu głosowania. Dwoje artystów z największą liczbą głosów publiczności kwalifikowało się do finału programu (tj. Wilder, Nano, Mariette, Ingrosso, Bengtsson, Thörnqvist, Fjällgren i Wiktoria), a zdobywcy trzeciego i czwartego miejsca (tj. FO&O, De Vet Du, Axel Schylström, Lisa Ajax, Boris René, Dismissed, Anton Hagman i Loreen) wzięli udział w rundzie dogrywkowej, którą przeszli: FO&O, Lisa Ajax, Boris René i Anton Hagman. W finale największą liczbę 146 punktów od jurorów (96 pkt, pierwsze miejsce) i telewidzów (50 pkt, drugie miejsce) zdobył Robin Bengtsson z utworem „I Can’t Go On”, dzięki czemu zdobył możliwość reprezentowania kraju w 62. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Kijowie. 9 maja wystąpił jako pierwszy w kolejności w pierwszym półfinale konkursu i z trzeciego miejsca awansował do finału rozgrywanego 13 maja[393]. Zajął w nim ostatecznie piąte miejsce po uzyskaniu 344 punktów, w tym 126 pkt od telewidzów (8. miejsce) i 218 pkt od jurorów (3. miejsce)[394].

Benjamin Ingrosso podczas prób do występu w 63. Konkursie Piosenki Eurowizji, maj 2018

Latem 2017 telewizja SVT potwierdziła chęć udziału w 63. Konkursie Piosenki Eurowizji w Lizbonie. W czerwcu ogłosiła regulamin Melodifestivalen 2018[395], a 26 września potwierdziła daty i miejsca organizacji poszczególnych koncertów. Koncerty festiwalowe prowadził David Lindgren[396]. Do nadawcy nadesłano 2771 zgłoszeń, spośród których stacja wybrała 28 utworów. W listopadzie odbyła się konferencja prasowa z udziałem uczestników selekcji, którymi zostali: Renaida, Benjamin Ingrosso, Edward Blom, John Lundvik, Kikki Danielsson, Sigrid Bernson, Kamferdrops (pierwszy półfinał), Ida Redig, Jonas Gardell, Margaret, Liamoo, Samir i Viktor, Mimi Werner, Stiko Per Larsson (drugi półfinał), Martin Almgren, Dotter, Méndez, Moncho, Kalle Moraeus i Orsa Spelmän, Jessica Andersson, Barbi Escobar (trzeci półfinał), Elias Abbas, Emmi Christensson, Felicia Olsson, Felix Sandman, Jessica Andersson, Mariette, Olivia, Rolandz i Sigrid Bernson (czwarty półfinał)[397][398]. Do finału zakwalifikowało się łącznie dwunastu wykonawców: Méndez, Renaida, Martin Almgren, John Lundvik, Jessica Andersson, Liamoo, Samir & Viktor, Mariette, Felix Sandman, Margaret, Benjamin Ingrosso i Rolandz. Pierwsze miejsce zajął Benjamin Ingrosso z piosenką „Dance You Off”, za którą otrzymał łącznie 181 punktów, w tym 114 od jurorów i 67 od widzów (1,469,808 głosów)[399][400]. 10 maja wystąpił w drugim półfinale Eurowizji i z drugiego miejsca zakwalifikował się do finału, który odbył się 12 maja[401]. Zajął w nim siódme miejsce po zdobyciu 274 punktów, w tym 21 pkt od telewidzów (23. miejsce) i 253 pkt od jurorów (2. miejsce)[402].

Po wygranej Netty w finale konkursu w 2018 i możliwości organizacji 64. konkursu w Jerozolimie wielu mieszkańców Szwecji nawoływało do bojkotu imprezy[403]. W maju stacja SVT potwierdziła udział w 64. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Tel Awiwie[404], a niedługo później ogłosiła regulamin Melodifestivalen 2019, w którym ujawniła daty oraz miejsca organizacji koncertów konkursowych. Koncerty poprowadzili: Eric Saade, Marika Carlsson, Sarah Dawn Finer i Kodjo Akolor[405][406]. Do konkursu dopuszczono 28 propozycji, których wykonawców ogłoszono 27 listopada podczas konferencji prasowej SVT; w eliminacjach wystąili: Anna Bergendahl, Nano, Mohombi, Zeana (feat. Anis Don Demina), Arja Saijonmaa, High15, Wiktoria (pierwszy półfinał), Andreas Johnson, Hanna Ferm i Liamoo, Malou Prytz, Oscar Enestad, Jan Malmsjö, Vlad Reiser, Margaret (drugi półfinał), Dolly Style, Martin Stenmarck, Jon Henrik Fjällgren, Omar, The Lovers Of Valdaro, Lina Hedlund, Rebecka Karlsson, Arvingarna, Anton Hagman, Ann-Louise Hansson, Bishara, Pagan Fury i John Lundvik (czwarty półfinał)[407]. Do finału zakwalifikowali się: Mohombi, Wiktoria, Hanna Ferm i Liamoo, Malou Prytz, Lina Hedlund, Jon Henrik Fjällgren, Bishara, John Lundvik, Anna Bergendahl, Nano, Lisa Ajax i Arvingarna. 9 marca w finale konkursu zwyciężył John Lundvik z piosenką „Too Late for Love”, za którą zdobył największą liczbę 181 punktów, w tym maksymalną liczbę 96 pkt w głosowaniu międzynarodowego panelu jurorskiego i 85 pkt od widzów. 16 maja wystąpił jako ósmy w kolejności w drugim półfinale konkursu i z trzeciego miejsca zakwalifikował się do finału, który odbył się 18 maja. Wystąpił w nim jako dziewiąty w kolejności i zajął piąte miejsce po zdobyciu 334 punktów, w tym 93 pkt od telewidzów (9. miejsce) i 241 pkt od jurorów (2. miejsce).

Uczestnictwo[edytuj | edytuj kod]

Szwecja uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1958. Poniższa tabela uwzględnia nazwiska wszystkich szwedzkich reprezentantów, tytuły konkursowych piosenek oraz wyniki w poszczególnych latach[1].

Od lewej: Richard Herrey, Per Herrey, Carola, Måns Zelmerlöw, Loreen i Björn Ulvaeus
Rok Wykonawca Piosenka Finał Półfinał
Miejsce Punkty Miejsce Punkty
1958 Alice Babs Lilla stjärna 4 10 Brak rundy
półfinałowej
1959 Brita Borg „Augustin” 9 4
1960 Siw Malmkvist „Alla andra får varann” 10 4
1961 Lill-Babs „April, April” 14 2
1962 Inger Berggren Sol och vår 7 4
1963 Monica Zetterlund En gång i Stockholm 13 0
1965 Ingvar Wixell „Absent Friends” 10 6
1966 Lill Lindfors i Svante Thuresson „Nygammal vals” 2 16
1967 Östen Warnerbring „Som en dröm” 8 7
1968 Claes Göran Hederström „Det börjar verka kärlek, banne mej” 5 15
1969 Tommy Körberg „Judy min vän” 9 8
1971 Family Four „Vita vidder” 6 85
1972 „Härliga sommardag” 13 75
1973 Nova and The Dolls „Sommaren som aldrig säger nej” 5 94
1974 ABBA Waterloo 1 24
1975 Lars Berghagen and the Dolls „Jennie, Jennie” 8 72
1977 Forbes „Beatles” 18 2
1978 Björn Skifs „Det blir alltid värre framåt natten” 14 26
1979 Ted Gärdestad „Satellit” 17 8
1980 Tomas Ledin „Just nu!” 10 47
1981 Björn Skifs „Fångad i en dröm” 10 50
1982 Chips „Dag efter dag” 8 67
1983 Carola Främling 3 126
1984 Herreys Diggi-Loo Diggi-Ley 1 145
1985 Kikki Danielsson „Bra vibrationer” 3 103
1986 Monica Törnell i Lasse Holm „E' de' det här du kallar kärlek?” 5 78
1987 Lotta Engberg „Boogaloo” 12 50
1988 Tommy Körberg „Stad i ljus” 12 52
1989 Tommy Nilsson „En dag” 4 110
1990 Edin-Ådahl „Som en vind” 16 24
1991 Carola Fångad av en stormvind 1 146
1992 Christer Björkman „I morgon är en annan dag” 22 9
1993 Arvingarna „Eloise” 7 89 Kvalifikacija za Millstreet
1994 Marie Bergman i Roger Pontare „Stjärnorna” 13 48 Brak rundy
półfinałowej
1995 Jan Johansen „Se på mig” 3 100
1996 One More Time „Den vilda” 3 100 1[a] 227
1997 Blond „Bara Hon älskar Mig” 14 36 Brak rundy
półfinałowej
1998 Jill Johnson „Kärleken är” 10 53
1999 Charlotte Nilsson Take Me to Your Heaven 1 163
2000 Roger Pontare When Spirits Are Calling My Name 7 88
2001 Friends Listen to Your Heartbeat 5 100
2002 Afro-dite Never Let It Go 8 72
2003 Fame Give Me Your Love 5 107
2004 Lena Philipsson It Hurts 5 170 Top 11[b]
2005 Martin Stenmarck Las Vegas 19 30 Top 12
2006 Carola Invincible 5 170 4 214
2007 The Ark The Worrying Kind 18 51 Top 10
2008 Charlotte Perrelli Hero 18 47 12[c] 54
2009 Malena Ernman La voix 21 33 4 105
2010 Anna Bergendahl This Is My Life 11 62
2011 Eric Saade Popular 3 185 1 155
2012 Loreen Euphoria 1 372 1 181
2013 Robin Stjernberg You 14 62 Organizator[d]
2014 Sanna Nielsen Undo 3 218 2 131
2015 Måns Zelmerlöw Heroes 1 365 1 217
2016 Frans „If I Were Sorry” 5 261 Organizator[e]
2017 Robin Bengtsson I Can’t Go On 5 344 3 227
2018 Benjamin Ingrosso Dance You Off 7 274 2 254
2019 John Lundvik Too Late for Love 5 334 3 238
2020 The Mamas Move Konkurs odwołany

Legenda:

     1. miejsce

Historia głosowania w finale (1975–2019)[edytuj | edytuj kod]

Kraje, którym Szwecja przyznała najwięcej punktów[408]:

M. Kraj Punkty
1  Irlandia 227
2  Norwegia 226
3  Dania 214
4  Wielka Brytania 168
5  Niemcy 150

Kraje, od których Szwecja otrzymała najwięcej punktów[408]:

M. Kraj Punkty
1  Norwegia 363
2  Dania 349
3  Finlandia 280
4  Wielka Brytania 224
5  Islandia 220

Legenda:

     1. miejsce

     2. miejsce

     3. miejsce

Konkursy Piosenki Eurowizji organizowane w Szwecji[edytuj | edytuj kod]

Konkurs odbył się w Szwecji sześć razy: trzykrotnie w Sztokholmie (1975, 2000 i 2016), dwukrotnie w Malmö (1992 i 2013) i raz w Göteborgu (1985).

Rok Miejsce Arena Prowadzący Green Room
1975 Sztokholm Stockholm International Fairs Karin Falck
1985 Göteborg Scandinavium Lill Lindfors
1992 Malmö Malmö Isstadion Lydia Cappolicchio i Harald Treutiger
2000 Sztokholm Globe Arena Kattis Ahlström i Anders Lundin
2013 Malmö Malmö Arena Petra Mede Eric Saade
2016 Sztokholm Globe Arena Petra Mede i Måns Zelmerlöw

Nagrody im. Marcela Bezençona[edytuj | edytuj kod]

Nagrody im. Marcela Bezençona to statuetki przyznawane najlepszym piosenkom w finale Konkursu Piosenki Eurowizji. Pomysłodawcami nagród byli Christer Björkman i Richard Herrey, statuetka nosi nazwisko twórcy konkursu – Marcela Bezençona[409]. Przyznawane są trzy nagrody: Nagroda Dziennikarzy (zwycięzcę wybierają akredytowani dziennikarze), Nagroda Artystyczna (zwycięzcę wybierają komentatorzy konkursu) i Nagroda Kompozytorska (zwycięzcę wybierają kompozytorzy biorący udział w konkursie)[409].
Nagroda Artystyczna

Rok Wykonawca Piosenka Autor(zy)
2002 Afro-dite[409] Never Let It Go Marcos Ubeda
2006 Carola Häggkvist[409] Invincible Carola Häggkvist
Thomas G:son
Bobby Ljunggren
Henrik Wikström
2012 Loreen[410] Euphoria Thomas G:son
Peter Boström
2015 Måns Zelmerlöw[411] Heroes Anton Malmberg Hård af Segerstad
Joy Deb
Linnea Deb

Nagroda Kompozytorów

Rok Wykonawca Piosenka Autor(zy)
2012 Loreen[410] Euphoria Thomas G:son
Peter Boström
2013 Robin Stjernberg[412] You Joy Deb
Linnea Deb
Joakim Harestad Haukaas

Faworyt OGAE[edytuj | edytuj kod]

OGAE (fr. Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision[413], pol.: Stowarzyszenie Miłośników Konkursu Piosenki Eurowizji) – pozarządowa organizacja non profit, a zarazem międzynarodowy fanklub Konkursu Piosenki Eurowizji założony w 1984[414], składający się z kilkudziesięciu lokalnych klubów fanów konkursu z krajów Europy[415][416] i pozostałych państw, które są zjednoczone jako „OGAE Reszta Świata”[417]. Od 2007 stowarzyszenie przeprowadza ankietę, w której wyłaniany jest faworyt OGAE[416].

Poniższy spis uwzględnia szwedzkich zwycięzców plebiscytu:

Rok Wykonawca Piosenka Autor(zy)
2008 Charlotte Perrelli[418] Hero Bobby Ljunggren
Fredrik Kempe
2012 Loreen[419] Euphoria Thomas G:son
Peter Boström
2014 Sanna Nielsen[420] Undo Fredrik Kempe
David Kreuger
Hamed „K-One” Pirouzpanah

Najlepsza piosenka Melodifestivalen i Alla tiders Melodifestival[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 2004 telewizja SVT zorganizowała koncert z okazji 50-lecia Melodifestivalen. Podczas koncertu wybrano najlepszy utwór w historii festiwalu, a wyboru dokonano spośród 15 propozycji, które wygrały internetowe głosowanie zorganizowane przez stację[421]. Na liście znalazły się utwory: „Fångad av en stormvind”, „Främling” i „Mitt i ett äventyrCaroli, „Se på mig” Jana Johansena, „Det börjar verka kärlek banne mig” Claes-Görana Hederströma, „Det gör ontLeny Philipsson, „Michelangelo” Björna Skifsa, „I morgon är en annan dagChristera Björkmana, „Diggi-loo diggi-leyboys bandu Herreys, „AugustinSiw Malmkvist i Brity Borg, „Waterloo” zespołu ABBA, „Stad i ljusTommy’ego Körberga, „Tusen och en nattCharlotte Nilsson, „SymfoninLoa Falkmana i „När vindarna viskar mitt namnRogera Pontarego[422]. Ogłoszenie wyników nastąpiło podczas gali charytatywnej Världens Barn. Plebiscyt wygrał przebój „Waterloo” zespołu ABBA, drugie miejsce zajęła piosenka „Främling” Caroli, a trzecie – „Diggi-loo diggi-ley” boys bandu Herreys[423]. W marcu 2005 w hali Cirkus w Sztokholmie zorganizowano koncert Alla tiders Melodifestival, podczas którego szwedzcy artyści zaprezentowali utwory, które zajęły pierwsze dziesięć miejsc w plebiscycie[424]. Transmisja wydarzenia odbyła się na początku kwietnia[425].

Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2005 odbył się koncert Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji, zorganizowany przez Europejską Unię Nadawców z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji. W trakcie koncertu odbył się plebiscyt na najlepszą piosenkę w całej historii konkursu. W stawce konkursowej znalazła się m.in. szwedzka propozycja „Waterloo” zespołu ABBA, która wygrała 18. Konkurs Piosenki Eurowizji w 1974. Utwór zajął pierwsze miejsce z 329 punktami na koncie, tym samym został uznany „najlepszym eurowizyjnym utworem wszech czasów”[426][427].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podczas konkursu w 1996 zorganizowano rundę kwalifikacyjną, mającą na celu zmniejszenie liczby państw biorących udział w finale widowiska. Etap eliminacyjny nie był transmitowany w telewizji ani nagrywany, krajowe komisje jurorskie przesłuchiwały wersje studyjne wszystkich konkursowych propozycji i przyznawały im punkty. Spośród 30 utworów nadesłanych przez publicznych nadawców, do finału zakwalifikowały się 22 propozycje. Jedynym krajem, który nie brał udziału w rundzie kwalifikacyjnej był gospodarz konkursu, czyli Norwegia.
  2. Zgodnie z regulaminem, w konkursie w latach 2004-2007 kraje z pierwszej dziesiątki poprzedniego konkursu były automatycznie kwalifikowane do sobotniego finału bez konieczności rywalizacji w półfinale. W przypadku rezygnacji z udziału w konkursie jednego z państw z Top 10 zeszłego roku lub w przypadku kiedy któreś z państw Wielkiej Czwórki zajęło miejsce w przedziale 1-10, wówczas automatyczna kwalifikacja przypadała na miejsca poza pierwszą dziesiątką, tj. 11. bądź 12.
  3. W 2008 pierwszych dziewięciu finalistów wybierali widzowie (wyniki półfinałów w latach 2004-2009 opierały się głównie na głosach telewidzów), natomiast dziesiątego wybierali jurorzy, przyznając „dziką kartę”. W drugim półfinale otrzymała ją wokalistka Charlotte Perrelli.
  4. Kraj wygrał finał konkursu w 2012, dlatego nie musiał rywalizować w półfinałach w 2013.
  5. Kraj wygrał finał konkursu w 2015, dlatego nie musiał rywalizować w półfinałach w 2016.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak al am an ao ap aq ar Sweden in Eurovision Song Contest. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-08].
  2. a b c Melodifestivalen 1958 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-08].
  3. a b c Maciej Błażewicz: Historia Szwecji na ESC (1) (pol.). dziennik-eurowizyjny.blog.pl. [dostęp 2013-03-08].
  4. Eurovision Song Contest 1997. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-15].
  5. Eurovision Song Contest 1958 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-08].
  6. RÄTT LÅT VANN – MELODIFESTIVALEN 40 ÅR: VINNARNA (niem.). [dostęp 2013-03-08].
  7. Melodifestivalen 1958 (szw.). svt.sv. [dostęp 2013-03-08].
  8. Eurovision Song Contest 1959 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-08].
  9. Melodifestivalen 1959 (szw.). svt.sedata dostępu=2013-03-08.
  10. Eurovision Song Contest 1960 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-08].
  11. Siw Malmkvist April April Melodifestivalen -61 (szw.). YouTube. [dostęp 2013-03-08].
  12. Melodifestivalen 1960 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-08].
  13. Melodifestivalen 1962 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  14. Eurovision Song Contest 1962 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-08].
  15. Melodifestivalen 1963 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  16. Eurovision Song Contest 1963 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  17. Eurovision Song Contest 1964 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  18. a b Eurovision Song Contest 1965 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  19. Melodifestivalen 1965 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  20. Melodifestivalen 1966 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  21. 1966 – Luxembourg (Villa Louvigny II) (ang.). avwoman.co.uk. [dostęp 2013-03-09].
  22. Melodifestivalen 1967 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  23. Melodifestivalen 1968 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  24. Eurovision Song Contest 1968 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  25. Bildextra: Melodifestivalen 1969 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  26. Melodifestivalen 1969 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-09].
  27. Eurovision Song Contest 1969 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  28. Eurovision Song Contest 1970 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  29. Eurovision Song Contest 1971 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-09].
  30. Melodifestivalen 1971 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  31. Melodifestivalen 1972 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  32. a b Melodifestivalen 1973 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  33. Eurovision Song Contest 1973. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  34. Melodifestivalen 1974 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  35. ABBA – WATERLOO (SONG). [dostęp 2013-03-10].
  36. Eurovision Song Contest 1974. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  37. MAMMA MIA! The Global Smash Hit – Music. mamma-mia.com. [dostęp 2013-03-10].
  38. ABBA's 'Waterloo' Named Best Eurovision Song. billboard.com. [dostęp 2013-03-10].
  39. 1968 in Sweden. europopmusic.eu. [dostęp 2013-03-10].
  40. Melodifestivalen 1975 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  41. Eurovision Song Contest 1975. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  42. Eurovision Song Contest 1976. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  43. Historical Eurovision Song Contest facts: 1976. [dostęp 2013-03-10].
  44. Eurovision Song Contest 1977. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  45. Melodifestivalen 1977 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  46. a b Sweden – 1977. diggiloo.net. [dostęp 2013-03-10].
  47. Media Handbook (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  48. Melodifestivalen 1978 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  49. Eurovision 1978 Sweden – Björn Skifs – Det blir alltid värre framåt natten. YouTube. [dostęp 2013-03-10].
  50. Melodifestivalen 1979 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  51. Melodifestivalen 1980 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  52. Eurovision 1980 – Just Nu – Tomas Ledin. [dostęp 2013-03-10].
  53. Melodifestivalen 1981 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  54. Melodifestivalen 1982 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  55. Melodifestivalen 1983 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  56. Melodifestivalen 1984 (szw.). svt.se. [dostęp 2018-05-24].
  57. Herreys. [dostęp 2013-03-10].
  58. 1984 – Sweden. [dostęp 2013-03-10].
  59. Eurovision Song Contest 1984. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  60. Eurovision Song Contest 1984 Scoreboard. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  61. Melodifestivalen 1985 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  62. Eurovision 1985 Wardrobe Malfunction. [dostęp 2013-03-10].
  63. Simon Storvik-Green: Press conference with presenter Petra Mede. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2013-05-15. [dostęp 2013-06-05].
  64. Melodifestivalen 1986 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  65. Eurovision Song Contest 1986. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-06-05].
  66. Melodifestivalen 1987 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-10].
  67. Melodifestivalen 1988 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  68. Eurovision Song Contest 1988. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-12].
  69. Melodifestivalen 1989 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  70. Eurovision Song Contest 1989. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-10].
  71. Carola om de stora krisåren. [dostęp 2013-03-12].
  72. a b Melodifestivalen 1990–1999. eSCToday.com. [dostęp 2013-03-12].
  73. Frank Ådahl Biography (szw.). adahl.se. [dostęp 2013-03-12].
  74. Melodifestivalen 1991 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  75. Sweden Does Indeed Have a Queen: Pop Superdiva Carola. [dostęp 2013-03-12].
  76. Carola and Charlotte together – for the first time. [dostęp 2013-03-12].
  77. Eurovision 1991 – Carola – Fångad av en stormvind. [dostęp 2013-03-12].
  78. Eurovision Song Contest 1991. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-12].
  79. Eurovision Song Contest 1991. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-12].
  80. FAQ: What Tie-Break Rules Exist in Eurovision? (ang.). eurovisiontimes.wordpress.com. [dostęp 2013-03-12].
  81. CAROLA – FÅNGAD AV EN STORMVIND (SONG) (niem.). austriancharts.at. [dostęp 2013-03-12].
  82. CAROLA – CAPTURED BY A LOVESTORM (SONG) (niem.). austriancharts.at. [dostęp 2013-03-12].
  83. Black Ingvars – Fångad Av En Stormvind. [dostęp 2013-03-12].
  84. Melodifestivalen 1992 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  85. Eurovision Song Contest 1992. [dostęp 2013-03-12].
  86. Carola opening Eurovision 1992: „All reasons to live”. [dostęp 2013-03-12].
  87. a b Sietse Bakker: 1830 songs send in for Swedish final (ang.). esctoday.com, 2001-10-12. [dostęp 2014-07-20].
  88. Melodifestivalen 1993 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  89. Melodifestivalen 1994 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  90. Melodifestivalen 1995 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  91. JOHANSEN – SE PÅ MIG (SONG). [dostęp 2013-03-12].
  92. Eurovision Song Contest 1995. [dostęp 2013-03-12].
  93. Melodifestivalen 1996 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  94. Eurovision Song Contest 1996. [dostęp 2013-03-12].
  95. Melodifestivalen 1997 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-12].
  96. Blond (4). [dostęp 2013-03-12].
  97. Melodifestivalen 1998 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  98. UK song tipped as US chart winner; Million dollar success forecast for Imaani. [dostęp 2013-03-14].
  99. Eurovision Song Contest 1998. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-14].
  100. Melodifestivalen 1999 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  101. Eurovision Song Contest 1999 Scoreboard. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-14].
  102. Melodifestivals Medley 2000: Lena PH, Carola, Björn Skifs ect (Hela mellanakten). [dostęp 2013-03-14].
  103. Melodifestivalen 2000 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  104. Vann för Sverige – inte Stockholm. [dostęp 2013-03-14].
  105. Evolution of the Eurovision Song Contest Logo 1956-2010. [dostęp 2013-03-14].
  106. Melodifestivalen 2001 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  107. Sietse Bakker: SCANDAL FOR THE SWEDISH WINNER !!! (ang.). esctoday.com, 2001-02-24. [dostęp 2013-10-01].
  108. Sietse Bakker: Fans: „Swedish song is plagiarism” (ang.). esctoday.com, 2001-02-26. [dostęp 2013-10-01].
  109. Sietse Bakker: Almost 70 percent: “This is plagiarism” ! (ang.). esctoday.com, 2001-03-01. [dostęp 2013-10-01].
  110. Sietse Bakker: Lisa del Bo sings along with Friends (ang.). esctoday.com, 2001-02-27. [dostęp 2013-10-01].
  111. Sietse Bakker: SVT: „Friends disqualified but saved” (ang.). esctoday.com, 2001-05-11. [dostęp 2013-10-01].
  112. Eurovision Song Contest 2001 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-10-01].
  113. Sietse Bakker: Swedish entry 2001 now officially plagiarism (ang.). esctoday.com, 2003-08-09. [dostęp 2013-10-10].
  114. DOES THOMAS G:SON HAVE A PROBLEM WITH PLAGIARISM ACCUSATIONS?. wiwibloggs.com. [dostęp 2013-03-14].
  115. Sietse Bakker: SVT announced “Melodifestivalen” for March 1 (ang.). esctoday.com, 2001-07-12. [dostęp 2014-07-20].
  116. Sietse Bakker: Artists and hosts for Melodifestivalen announced (ang.). esctoday.com, 2001-12-10. [dostęp 2013-10-01].
  117. a b Sietse Bakker: Swedish Melodifestivalen: who and when (ang.). esctoday.com, 2002-01-07. [dostęp 2013-10-01].
  118. Sietse Bakker: SVT announced cities for Melodifestivalen (ang.). esctoday.com, 2001-10-14. [dostęp 2014-07-20].
  119. Sietse Bakker: Swedish Melodifestivalen: here are the 32 songs (ang.). esctoday.com, 2001-10-31. [dostęp 2014-07-20].
  120. Sietse Bakker: Alcazar replaced in Melodifestivalen (ang.). esctoday.com, 2002-01-07. [dostęp 2013-10-01].
  121. Sietse Bakker: Swedish song disqualified (ang.). esctoday.com, 2002-01-07. [dostęp 2013-10-01].
  122. a b c Melodifestivalen 2002 (szw.). W: SVT [on-line]. svt.se. [dostęp 2013-10-01].
  123. Sietse Bakker: Sweden: Mendez and Brandsta's won first heat (ang.). esctoday.com, 2002-01-19. [dostęp 2014-07-20].
  124. Daniel Ringby: Sweden: Javiera and Afro-dite win second heat (ang.). esctoday.com, 2002-01-26. [dostęp 2013-10-01].
  125. Daniel Ringby: Sweden: Hedlunds and Östen win third heat (ang.). esctoday.com, 2002-02-02. [dostęp 2013-10-01].
  126. Daniel Ringby: Sweden: Friends and Lotta, Bettan and Kikki won (ang.). esctoday.com, 2002-02-08. [dostęp 2013-10-01].
  127. Daniel Ringby: Sweden: Jan Johansen and Barbados to the final (ang.). esctoday.com, 2002-02-22. [dostęp 2013-10-01].
  128. Sietse Bakker: Afro-dite will represent Sweden in Tallinn (ang.). esctoday.com, 2002-03-01. [dostęp 2013-10-01].
  129. Melodifestivalen 2002 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  130. Daniel Ringby: Sweden: SVT fears victory (ang.). esctoday.com, 2002-04-27. [dostęp 2014-07-20].
  131. Remi Kübar: Afrodite is here to win (ang.). esctoday.com, 2002-05-20. [dostęp 2014-07-20].
  132. Sietse Bakker: Media critical on Eurovision Song Contest (ang.). esctoday.com, 2002-11-29. [dostęp 2014-07-21].
  133. Sietse Bakker: SVT makes 32 songtitles public; we have some names (ang.). esctoday.com, 2002-11-08. [dostęp 2014-07-20].
  134. Sietse Bakker: Sweden: List of songs and participants made public (ang.). esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  135. Sietse Bakker: SVT received 2630 entries for Melodifestival (ang.). esctoday.com, 2002-11-27. [dostęp 2013-10-02].
  136. Sietse Bakker: SVT disqualified one of the 32 selected songs (ang.). esctoday.com, 2002-11-28. [dostęp 2013-10-02].
  137. Bjørn Erik Opheim: MF 2003: “Carola refuses to participate” (ang.). esctoday.com, 2002-11-28. [dostęp 2014-07-21].
  138. Sietse Bakker: Carola faces possible disqualification (ang.). esctoday.com, 2002-11-10. [dostęp 2014-07-20].
  139. Sietse Bakker: Sweden: Carola's Autumn leaf exit (ang.). esctoday.com, 2002-12-17. [dostęp 2013-10-06].
  140. Bjørn Erik Opheim: Carola: Host & guest star in Melodifestivalen 2003 (ang.). esctoday.com, 2003-12-31. [dostęp 2014-07-22].
  141. Sietse Bakker: Sweden: Nathalie Family disqualified (ang.). esctoday.com, 2003-02-04. [dostęp 2013-10-06].
  142. Edwin van Gorp: Sweden: DeDe replaces Nathalie Family (ang.). esctoday.com, 2003-02-06. [dostęp 2013-10-06].
  143. Sietse Bakker: Disqualification comes close for Swedish group (ang.). esctoday.com, 2003-01-12. [dostęp 2014-07-22].
  144. Bjørn Erik Opheim: Charlotte Nilsson hosts first Swedish preselection (ang.). esctoday.com, 2003-01-17. [dostęp 2013-10-06].
  145. Bjørn Erik Opheim: Roger Pontare hosts fourth Swedish preselection (ang.). esctoday.com, 2003-01-22. [dostęp 2014-07-22].
  146. Bjørn Erik Opheim: Gay couple to host Swedish national final (ang.). esctoday.com, 2003-01-17. [dostęp 2013-10-06].
  147. a b Melodifestivalen 2003 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  148. Bjørn Erik Opheim: 33 tons giant stage in Swedish preselections/final (ang.). esctoday.com, 2003-02-07. [dostęp 2013-10-06].
  149. Sietse Bakker: SVT announced four semi-final cities (ang.). esctoday.com, 2002-11-24. [dostęp 2014-07-20].
  150. Bjørn Erik Opheim: Johansen/Wahlgren and Jill Johnson to Stockholm (ang.). esctoday.com, 2003-02-16. [dostęp 2014-07-22].
  151. Bjørn Erik Opheim: Fame and Sanna Nielsen qualified to Swedish final (ang.). esctoday.com, 2003-02-24. [dostęp 2013-10-06].
  152. Bjørn Erik Opheim: MF 2003: Artists of two more songs known (ang.). esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  153. Bjørn Erik Opheim: Afro-Dite and Östen med resten to Stockholm (ang.). esctoday.com, 2003-03-09. [dostęp 2013-10-06].
  154. Bjørn Erik Opheim: Alcazar and Bubbles last Swedish finalists (ang.). esctoday.com, 2003-03-10. [dostęp 2014-07-23].
  155. Sietse Bakker: Melodifestival March 15 in Globen (ang.). esctoday.com, 2002-11-27. [dostęp 2013-10-02].
  156. Melodifestivalen 2003 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-10-03].
  157. Bjørn Erik Opheim: Fame to represent Sweden in Riga (ang.). esctoday.com, 2003-03-16. [dostęp 2013-10-06].
  158. Bjørn Erik Opheim: 'Neither the Friends girls will participate' (ang.). esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  159. Bjørn Erik Opheim: New artists for Give Me Your Love known (ang.). esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  160. Bjørn Erik Opheim: Eurovision Christer Björkman: A jackpot for Sweden (ang.). esctoday.com. [dostęp 2014-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-25)].
  161. Itamar Barak: Fame has changed nothing in their stage act (ang.). esctoday.com, 2003-05-21. [dostęp 2014-07-23].
  162. Bjørn Erik Opheim: Record amount of televotes received in Sweden (ang.). esctoday.com, 2003-05-29. [dostęp 2014-07-28].
  163. Edwin van Gorp: Sweden: Names for wildcards going around (ang.). esctoday.com, 2004-01-15. [dostęp 2013-10-10].
  164. Itamar Barak: 28 songs for Melodifestivalen 2004 announced today (ang.). esctoday.com, 2003-10-23. [dostęp 2014-10-23].
  165. Sietse Bakker: Swedish newspaper gives possible names participants (ang.). esctoday.com, 2003-10-24. [dostęp 2014-10-23].
  166. Edwin van Gorp: 2004 national Swedish participants announced (ang.). esctoday.com, 2003-12-09. [dostęp 2013-10-10].
  167. Oliver Rau: Sweden: four wildcards confirmed (ang.). esctoday.com, 2004-01-28. [dostęp 2013-10-10].
  168. Daniel Ringby: Brandsta City Släckers kicked out from Swedish preselection (ang.). esctoday.com, 2003-10-25. [dostęp 2013-10-10].
  169. Edwin van Gorp: Carola participates in Melodifestivalen (ang.). esctoday.com, 2003-11-26. [dostęp 2014-11-30].
  170. Daniel Ringby: Artists defect Swedish 2004 final (ang.). esctoday.com, 2003-11-29. [dostęp 2014-11-30].
  171. Sietse Bakker: Tonight second heat Swedish Melodifestivalen 2004 (ang.). esctoday.com, 2004-02-28. [dostęp 2014-11-30].
  172. Sietse Bakker: Seven national events on tonight's calendar (ang.). esctoday.com, 2004-03-06. [dostęp 2014-11-30].
  173. Sietse Bakker: Romania decides, semifinals Sweden and Croatia (ang.). esctoday.com, 2004-03-13. [dostęp 2014-11-30].
  174. Roel Philips: Second chance round in Sweden tonight (ang.). esctoday.com, 2004-03-14. [dostęp 2013-10-10].
  175. Edwin van Gorp: Dates for Swedish Melodifestivalen (ang.). esctoday.com, 2003-09-03. [dostęp 2013-10-10].
  176. Sietse Bakker: Huge interest Swedish Melodifestivalen 2004 (ang.). esctoday.com, 2004-02-21. [dostęp 2014-11-30].
  177. Itamar Barak: Sara Löfgren & Petra Nielsen win 1st Swedish heat (ang.). esctoday.com, 2004-02-21. [dostęp 2013-10-10].
  178. Bjarni H. Halldorsson: Fame and E-Type through to Swedish final (ang.). esctoday.com, 2004-02-28. [dostęp 2013-10-10].
  179. Bjarni H. Halldorsson: Sweden: experienced trio and Sandra Dahlberg to final (ang.). esctoday.com, 2004-03-06. [dostęp 2013-10-10].
  180. Roel Philips: Sweden: After Dark and Lena Philipsson to Globen! (ang.). esctoday.com, 2004-03-13. [dostęp 2013-10-10].
  181. Roel Philips: Shirley Clamp and Andrés Esteche grab their second chance (ang.). esctoday.com, 2004-03-14. [dostęp 2013-10-10].
  182. Edwin van Gorp: Sweden: Running order known (ang.). esctoday.com, 2004-03-17. [dostęp 2013-10-10].
  183. Melodifestivalen 2004 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-10-10].
  184. Melodifestivalen 2004 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-14].
  185. Daniel Ringby: Lena Ph for Sweden (ang.). esctoday.com, 2004-03-20. [dostęp 2013-10-10].
  186. Daniel Ringby: Swedish final available on Internet (ang.). esctoday.com, 2004-03-21. [dostęp 2014-12-11].
  187. Kemal Shahin: Press conference: Lena's struggle to Eurovision (ang.). esctoday.com, 2004-05-12. [dostęp 2014-12-11].
  188. Sietse Bakker: Melodifestivalen most watched in Sweden (ang.). esctoday.com, 2005-01-02. [dostęp 2015-10-01].
  189. Sietse Bakker: Sweden: Det gör ont becomes It hurts (ang.). esctoday.com, 2004-03-31. [dostęp 2014-07-30].
  190. Sietse Bakker: Sweden in English: It hurts leaked too early (ang.). esctoday.com, 2004-04-19. [dostęp 2014-12-11].
  191. Sietse Bakker: First bookmaker started Eurovision bets (ang.). esctoday.com, 2004-03-25. [dostęp 2014-11-14].
  192. Kemal Shanin: Blue Square bookmakers: Sweden to win (ang.). esctoday.com, 2004-04-20. [dostęp 2014-11-14].
  193. Sietse Bakker: Eurovision Bet365 Belgium (ang.). esctoday.com, 2004-03-27. [dostęp 2014-11-14].
  194. Sietse Bakker: William Hill changes betting odds drastically (ang.). esctoday.com, 2004-04-21. [dostęp 2014-11-14].
  195. Sietse Bakker: William Hill: Greece first, Ukraine second in bets (ang.). esctoday.com, 2004-05-08. [dostęp 2014-11-14].
  196. Roel Philips: Ruslana's Wild dances wins Europrediction (ang.). esctoday.com, 2004-05-11. [dostęp 2014-11-14].
  197. Sietse Bakker: William Hill: Greece still favourite to win (ang.). esctoday.com, 2004-05-11. [dostęp 2014-11-14].
  198. Sietse Bakker: Many press attention for Belgian rehearsal (ang.). esctoday.com, 2004-05-09. [dostęp 2014-11-14].
  199. Roel Philips: Xandee: “I still believe in a victory“ (ang.). esctoday.com, 2004-05-15. [dostęp 2014-11-14].
  200. Sietse Bakker: Swedish musicians: submit until 28th September! (ang.). esctoday.com, 2004-05-18. [dostęp 2014-12-19].
  201. Paweł Jurczak: Sweden: great interest in Melodifestivalen 2005 (ang.). esctoday.com, 2004-10-02. [dostęp 2014-12-20].
  202. Roel Philips: 'World stars' signed for Melodifestivalen 2005 (ang.). esctoday.com, 2004-10-16. [dostęp 2014-12-20].
  203. Roel Philips: Sweden: 1200 songs still in the running (ang.). esctoday.com, 2004-10-13. [dostęp 2014-12-20].
  204. Sietse Bakker: Sweden: only 99 songs left… (ang.). esctoday.com, 2004-10-17. [dostęp 2014-12-20].
  205. Roel Philips: Sweden: 32 songs to be announced in October (ang.). esctoday.com, 2004-07-10. [dostęp 2014-12-19].
  206. a b Roel Philips: SVT announced the 28 songs and composers (ang.). esctoday.com, 2004-10-19. [dostęp 2013-10-28].
  207. Roel Philips: Hear the songs for Melodifestivalen (ang.). esctoday.com, 2005-02-12. [dostęp 205-10-01].
  208. Alexander Borodin: Sweden: Songs second heat online! (ang.). esctoday.com, 2005-02-19. [dostęp 205-10-01].
  209. Alexander Borodin: Melodifestivalen heat 3: songs online (ang.). esctoday.com, 2005-02-26. [dostęp 205-10-01].
  210. Alexander Borodin: Fourth Swedish heat: Songs online! (ang.). esctoday.com, 2005-03-05. [dostęp 205-10-01].
  211. Alexander Borodin: Melodifestivalen jury sacked (ang.). esctoday.com, 2005-02-23. [dostęp 205-10-01].
  212. Roel Philips: Sweden: performers known on 7th December (ang.). esctoday.com, 2004-10-24. [dostęp 2014-12-20].
  213. Roel Philips: Sweden: Pay TV claims the victory (ang.). esctoday.com, 2004-12-08. [dostęp 2014-12-25].
  214. Roel Philips: Melodifestivalen: More reactions from the stars (ang.). esctoday.com, 2004-12-08. [dostęp 2014-12-25].
  215. Roel Philips: Ringo Starr to join Wallstones at Melodifestivalen? (ang.). esctoday.com, 2004-12-08. [dostęp 2014-12-25].
  216. Roel Philips: The 28 performers for Melodifestivalen 2005! (ang.). esctoday.com, 2004-12-05. [dostęp 2013-10-28].
  217. Roel Philips: Sweden: SVT confirms participant list (ang.). esctoday.com, 2004-12-06. [dostęp 2014-12-24].
  218. Roel Philips: Swedish performers spread over four heats (ang.). esctoday.com, 2004-12-07. [dostęp 2013-10-28].
  219. Melodifestivalen 2005 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-10-21].
  220. Roel Philips: 'Melodifestivalen needs more feminine touch' (ang.). esctoday.com, 2004-11-05. [dostęp 2014-12-20].
  221. Roel Philips: 115 entries for female joker competition in Sweden (ang.). esctoday.com, 2004-11-23. [dostęp 2014-12-25].
  222. Alexander Borodin: Sweden: Nanne Grönvall female wildcard (ang.). esctoday.com, 2004-12-29. [dostęp 2013-10-28].
  223. Roel Philips: MF 2005: Alcazar, Sanne Salomonsen, K2 feat. Alannah Myles (ang.). esctoday.com, 2005-01-18. [dostęp 2013-10-28].
  224. Roel Philips: 'Helena Paparizou to submit a song in Sweden' (ang.). esctoday.com, 2004-07-01. [dostęp 2014-12-19].
  225. a b Alexander Borodin: Swedish artists criticise Melodifestivalen official (ang.). esctoday.com, 2005-01-15. [dostęp 2015-10-01].
  226. Edwin van Gorp: Sweden: Established artists show interest (ang.). esctoday.com, 2004-10-04. [dostęp 2014-12-20].
  227. Sietse Bakker: 'Carola possible candidate for joker position' (ang.). esctoday.com, 2004-11-18. [dostęp 2015-10-01].
  228. Alexander Borodin: Björkman to resign, af Sillén to succeed him (ang.). esctoday.com, 2005-01-18. [dostęp 2015-10-01].
  229. Roel Philips: Melodifestivalen 2005 tickets available (ang.). esctoday.com, 2004-09-29. [dostęp 2014-12-19].
  230. Roel Philips, Björkman: 'Chance we send typical Swedish song is small', esctoday.com, 7 grudnia 2004 [dostęp 2015-10-01] (ang.).
  231. Roel Philips: Melodifestivalen 2005 : 'final on 19th March' (ang.). esctoday.com, 2004-08-23. [dostęp 2013-10-21].
  232. Sietse Bakker: Melodifestivalen 2005 host cities announced (ang.). esctoday.com, 2004-09-07. [dostęp 2013-10-21].
  233. Roel Philips: Alcazar to open, Katrina to close Melodifestivalen (ang.). esctoday.com, 2005-01-30. [dostęp 2013-10-21].
  234. Roel Philips: Jill Johnson to host, Carola a wildcard? (ang.). esctoday.com, 2004-12-21. [dostęp 2015-10-01].
  235. a b Melodifestivalen 2005 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  236. Sietse Bakker: 10 hosts for Melodifestivalen 2005 (ang.). esctoday.com, 2004-10-20. [dostęp 2013-10-28].
  237. Alexander Borodin: Shirley Clamp and Nordman to Swedish final (ang.). esctoday.com, 2005-02-12. [dostęp 2013-11-01].
  238. Alexander Borodin: Sweden: Sanne Salomonsen qualified for final (ang.). esctoday.com, 2005-02-19. [dostęp 2013-11-03].
  239. Alexander Borodin: Jimmy Jansson & Martin Stenmarck to final (ang.). esctoday.com, 2005-02-26. [dostęp 2013-11-03].
  240. Alexander Borodin: Nanne and Caroline to Swedish final (ang.). esctoday.com, 2005-03-06. [dostęp 2013-11-03].
  241. Roel Philips: Alcazar & Linda Bengtzing to Swedish final (ang.). esctoday.com, 2005-03-06. [dostęp 2013-11-03].
  242. Benny Royston: Melodifestivalen 2005 to go down to the wire (ang.). esctoday.com, 2005-03-10. [dostęp 2015-10-01].
  243. Alexander Borodin: Esctoday.com at Melodifestivalen rehearsals (ang.). esctoday.com, 2005-03-11. [dostęp 2015-10-01].
  244. Gordon Roxburgh: Martin Stenmarck to represent Sweden (ang.). esctoday.com, 2005-03-12. [dostęp 2013-11-03].
  245. Roel Philips: Melodifestivalen 2005 expands on the internet (ang.). esctoday.com, 2004-12-07. [dostęp 2014-12-25].
  246. Benny Royston: Melodifestivalen goes mobile (ang.). esctoday.com, 2005-02-11. [dostęp 2015-10-01].
  247. Alexander Borodin: SVT plans changes for Melodifestivalen 2006 (ang.). esctoday.com, 2005-03-15. [dostęp 2013-11-03].
  248. Eurovision Song Contest 2005 Final (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2015-09-24].
  249. Sietse Bakker: Sweden: New chief for 'Melodifestivalen' (ang.). esctoday.com, 2005-05-29. [dostęp 2013-11-06].
  250. Alexander Borodin: Melodifestivalen 2006: SVT searching for songs (ang.). esctoday.com, 2005-06-06. [dostęp 2013-11-06].
  251. Sietse Bakker: 1,429 entries left in Sweden (ang.). esctoday.com, 2005-1-06. [dostęp 2013-11-06].
  252. Sietse Bakker: Dates and places Melodifestivalen 2006 announced (ang.). esctoday.com, 2005-07-15. [dostęp 2013-11-06].
  253. a b Melodifestivalen 2006 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-11-06].
  254. Sietse Bakker: Song titles 'Melodifestivalen' revealed (ang.). esctoday.com, 2005-10-12. [dostęp 2013-11-06].
  255. Melodifestivalen 2006 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  256. Carola will not sing in dress rehearsal (ang.). esctoday.com. [dostęp 2013-03-14].
  257. a b c Melodifestivalen 2007 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  258. Sietse Bakker: Line-up Swedish national selection revealed (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2007-12-12. [dostęp 2013-11-07].
  259. Melodifestivalen 2008 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  260. Szwedzi niezadowoleni z drugiego miejsca startowego. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  261. Eurovision Song Contest 1999 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-03-15].
  262. a b c Melodifestivalen 2009 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  263. MF 2009: Marie Serneholt z A-teens trzecim jokerem. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  264. MF 2009: Markoolio otrzymał pierwszą dziką kartę. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  265. Malena w Melodi. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  266. MF 2009: Faworytki poza finałem. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  267. MF 2009: Molly i EMD w finale. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  268. MF 2009: Malena i Agnes w finale. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  269. MF 2009: Sarah, Caroline i Sofia w finale. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  270. Głosami widzów. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  271. Malena Ernman, operatic mezzosoprano and pop princess. W: mostly opera [on-line]. mostlyopera.blogspot.com. [dostęp 2013-04-28].
  272. MOSKWA 2009: LIDIA KOPANIA Z NUMEREM 5!. eurowizja.org. [dostęp 2013-04-28].
  273. a b c d Gustav Dahlander: Sweden: Operatic contrasts. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  274. Scoopalooza: Schlagerprofilerna avslöjar vilka som körar med Malena i Moskva!. schlagerprofilerna.blogspot.com. [dostęp 2013-04-28].
  275. Żeński chór ze Szwecji. eurowizja.org. [dostęp 2013-04-28].
  276. Här är Malenas finalklänning. expressen.se. [dostęp 2013-04-28].
  277. Sweden: first rehearsal. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  278. Marco Brey: Live: The first dress rehearsal of the First Semi-Final. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  279. Sweden: first press conference. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  280. Eurovision Song Contest 2009 Semi-Final (1). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  281. Marco Brey: First Semi-Final contestants draw their running order. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  282. Eurovision Song Contest 2009 Final. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  283. Gustav Dahlander: Backstage: Emotional artists after the Final. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-28].
  284. MF 2010: Darin pierwszym jokerem. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  285. MF 2010: Salem al Fakir drugim jokerem. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  286. MF 2010: Peter Jöback trzecim jokerem. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  287. MF 2010: Pauline ostatnim jokerem. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  288. MF 2010: Troje prowadzących!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  289. MF 2010: Ola i Salem w finale. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  290. UPD: MF 2010: Andreas i Eric w finale. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  291. Melodifestivalen 2010 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  292. MF 2010: Anna Bergendahl do Oslo!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  293. Sverige inte till final i Eurovision. [dostęp 2013-03-15].
  294. Anna Bergendahl missar finalen i Eurovision song contest. [dostęp 2013-03-15].
  295. Eurovision Song Contest 2010 Semi-Final (2) (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. [dostęp 2013-03-15].
  296. Znamy składy dwóch pierwszych półfinałów MF 2011. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  297. Cała stawka uczestników MF 2011 już poznana!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  298. Szczęśliwcy z Luleå. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  299. Hejdå Göteborg!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  300. „Popular king” z Linköping. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  301. UPD: Wieczór niespodzianek w Sundsvall!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  302. Ostatnie Nu kör vi. Finał MF 2011!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  303. Melodifestivalen 2011 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  304. Problemy ze szkłem i tancerzami. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  305. Eric Saade- Glass fails to smash. [dostęp 2013-03-15].
  306. Eric Saade- The Glass Smashes!. [dostęp 2013-03-15].
  307. Eurovision Song Contest 2011 Semi-Final (2) (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-15].
  308. Afro-dite powracają do Växjö.... W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  309. Druga połowa uczestników MF 2012 znana. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  310. a b Sean Banan är först på banan (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  311. Prawdziwa Euphoria!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  312. Ulrik Munther gör debut på hemmaplan i Göteborg (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  313. Andreas Johnson: „Jag trodde det var ett skämt” (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  314. Ballada i melorecytacja do Globen!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  315. a b Danny Saucedo: „Jag är riktigt sugen på Eurovision” (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  316. Lisa i Danny w finale. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  317. Melodifestivalen 2012 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  318. Euphoria till Baku!!!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  319. UPD: OGAE Szwecja: 12-tka dla Cypru. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  320. Szwecja zdobywa Grand Prix! (pol.). W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2012-05-27].
  321. Europa w euforii (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2012-05-27].
  322. Eurovision 2012 split jury-televote results revealed (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-15].
  323. Gustav Dahlander: Eurovision Song Contest 2013 hålls i Malmö (szw.). W: Sveriges Television [on-line]. svt.se, 2012-07-08. [dostęp 2013-05-21].
  324. · Witamy w Malmö ·. W: MalmöVision [on-line]. malmo.com. [dostęp 2013-05-21].
  325. Gina i Danny poprowadzą Melodifestivalen. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  326. SWEDISH SEMI-FINALS 2013 (ang.). natfinals.50webs.com. [dostęp 2016-01-27].
  327. Allt om deltävling 1 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  328. UPD: Korona Karola na początek. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  329. Allt om deltävling 2 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  330. UPD: Bolly-festivalen. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  331. Allt om deltävling 3 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  332. UPD: Wizyta w złotym mieście. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  333. Allt om deltävling 4 (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  334. UPD: Ostatni na występ, wystąp!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  335. Allt om Andra chansen. [dostęp 2013-03-15].
  336. UPD: Druga i ostatnia szansa. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  337. Allt om finalen (szw.). svt.se. [dostęp 2013-03-15].
  338. Robin zwycięża!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org. [dostęp 2013-03-15].
  339. SWEDISH NATIONAL FINAL 2013 (ang.). natfinals.50webs.com. [dostęp 2015-12-27].
  340. Eurovision Song Contest 2013 Final (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-05-25].
  341. Michalis Vranis: Sweden: 2628 submissions for Melodifestivalen 2014 (ang.). esctoday.com, 2013-09-18. [dostęp 2013-10-17].
  342. Sanjay (Sergio) Jiandani: Sweden: Submission for composers for Melodifestivalen 2014 kicks off (ang.). esctoday.com, 2013-09-03. [dostęp 2013-10-17].
  343. Victor M. Escudero: Sweden presents half of Melodifestivalen 2014 acts (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2013-11-26. [dostęp 2013-11-28].
  344. Victor M. Escudero: Melodifestivalen 2014 line-up complete in Sweden (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2013-11-28. [dostęp 2013-11-28].
  345. Victor M. Escudero: Melodifestivalen: First artist for 2014 selected (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2013-08-25. [dostęp 2013-05-25].
  346. Simon Storvik-Green: Sweden: Dates and cities announced for Melodifestivalen 2014 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2013-09-10. [dostęp 2013-10-17].
  347. Luke Fisher: Sweden: Nour El Refai and Anders Jansson announced as hosts (ang.). W: ESC Xtra [on-line]. escxtra.com, 2013-11-13. [dostęp 2013-11-22].
  348. Victor M. Escudero: Sweden: Sanna Nielsen wins Melodifestivalen! (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2014-03-08. [dostęp 2014-03-08].
  349. OGAE International ESC Poll 2014 Results (ang.). W: OGAE International [on-line]. ogaeinternational.com. [dostęp 2014-05-07].
  350. Gordon Roxburgh: The ten winners from tonight's show (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2014-05-06. [dostęp 2014-05-06].
  351. Eurovision Song Contest 2014 Grand Final (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2014-05-11].
  352. Sanjay (Sergio) Jiandani: Sweden: SVT confirms participation in Eurovision 2015 (ang.). esctoday.com, 2014-05-20. [dostęp 2014-09-15].
  353. Regler och tävlingsprocess Melodifestivalen 2015 (szw.). W: SVT [on-line]. svt.se. [dostęp 2014-09-29].
  354. Gustav Dahlander: Så förändras Melodifestivalen 2015 – största finalen någonsin (szw.). W: SVT [on-line]. svt.se, 2014-09-22. [dostęp 2014-09-29].
  355. Kalle Johansson vann Svensktoppen nästa (szw.). W: Sveriges Radio [on-line]. sverigessradio.se, 2014-08-31. [dostęp 2014-09-29].
  356. Jakub Obara: Druga szansa Melodifestivalen. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org, 2014-09-22. [dostęp 2014-09-29].
  357. Pär Källman, Gustav Dahlander: Här är de första artisterna i Melodifestivalen 2015 – tävlar i Göteborg och Malmö (szw.). W: SVT [on-line]. svt.se, 2014-11-21. [dostęp 2014-11-25].
  358. Pär Källman, Gustav Dahlander: Artisterna i Melodifestivalen 2015: Hela listan – de tävlar i Östersund och Örebro (szw.). W: SVT [on-line]. svt.se, 2014-11-24. [dostęp 2014-11-25].
  359. Victor M. Escudero: Melodifestivalen 2015 line-up complete in Sweden (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2014-11-25. [dostęp 2014-11-25].
  360. Gustav Dahlander: Städerna klara: Melodifestivalen 2015 besöker två nya orter (szw.). W: SVT [on-line]. svt.se, 2014-09-25. [dostęp 2014-09-29].
  361. Emma Petersson: Nu ska Melodifestivalens programledare avslöjas (szw.). W: SVT [on-line]. svt.se, 2014-09-26. [dostęp 2014-09-29].
  362. Gustav Dahlander: Sanna Nielsen och Robin Paulsson programledare för Melodifestivalen 2015 (szw.). W: SVT [on-line]. svt.se, 2014-09-29. [dostęp 2014-09-29].
  363. Victor M. Escudero: Sweden’s Melodifestivalen dates, changes and presenters announced (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2014-09-29. [dostęp 2014-09-29].
  364. Maciej Mazański: Spektakularny triumf Månsa Zelmerlöwa! (pol.). W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org, 2015-03-14. [dostęp 2015-03-15].
  365. Emma Petersson: Måns Zelmerlöw är vinnaren i Melodifestivalen 2015 (szw.). svt.se, 2015-03-14. [dostęp 2015-03-14].
  366. Victor M. Escudero: Sweden: Måns Zelmerlöw wins Melodifestivalen (ang.). eurovision.tv, 2015-03-14. [dostęp 2015-03-14].
  367. Emma Petersson: Här är den internationella juryns röster i Melodifestivalen 2015 (szw.). W: Sveriges Radio [on-line]. svt.se, 2015-03-14. [dostęp 2015-03-15].
  368. Gustav Dahlander: Måns Zelmerlöw slog alla rekord i Melodifestivalen 2015 (szw.). W: Sveriges Radio [on-line]. blogg.svt.se, 2015-03-14. [dostęp 2015-03-15].
  369. Harry Amster: Plagiat eller inte för Måns Zelmerlöw? (szw.). svd.se, 2015-03-16. [dostęp 2015-03-16].
  370. Johannes Selåker: Eric Saade om Måns schlagerlåt: „Problem” (szw.). expressen.se, 2015-03-11. [dostęp 2015-03-16].
  371. Johannes Selåker, Therese Färsjö: Måns svar på kritiken: „Det är inget plagiat” (szw.). expressen.se, 2015-03-13. [dostęp 2015-03-16].
  372. Robin Velander: Inspirationen bakom Måns stora show (szw.). W: Expressen [on-line]. expressen.se, 2015-04-01. [dostęp 2015-04-02].
  373. William Lee Adams: SWEDEN: MÅNS ZELMERLÖW PULLS “HEROES” VIDEO FOLLOWING COPYRIGHT WARNING OVER STICK FIGURE (ang.). wiwibloggs.com, 2015-04-02. [dostęp 2015-04-02].
  374. Charlotte Jensen: Måns Zelmerlöw act to be changed due to copyright fear (ang.). W: Eurovisionary [on-line]. eurovisionary.com, 2015-04-02. [dostęp 2015-04-02].
  375. Gordon Roxburgh: Line-up is now complete for the Grand Final (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2015-05-21. [dostęp 2015-05-22].
  376. Kamil Justyniarski: POLSKA w finale Konkursu Piosenki Eurowizji 2015! (pol.). W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org, 2015-05-21. [dostęp 2015-05-22].
  377. Gordon Roxburgh: Running order for Grand Final revealed! (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2015-05-22. [dostęp 2015-05-22].
  378. Przemysław Jóźwik: Znamy kolejność startową finału! (pol.). W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org, 2015-02-21. [dostęp 2015-02-24].
  379. Simon Storvik-Green, Gordon Roxburgh: SWEDEN WINS 2015 EUROVISION SONG CONTEST (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2015-05-24. [dostęp 2015-05-24].
  380. Adam Naruszewicz: Måns Zelmerlöw wygrywa Eurowizję! (pol.). W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org, 2015-05-24. [dostęp 2015-05-24].
  381. Szwed zwycięzcą konkursu Eurowizji. Gwizdy dla Rosjanki, Polka daleko w tyle (pol.). W: TVN24 [on-line]. tvn24.pl, 2015-05-24. [dostęp 2015-05-24].
  382. Stockholm to host 2016 Eurovision Song Contest (ang.). eurovision.tv. [dostęp 2015-07-08].
  383. Nu är det klart – Globen får Eurovision 2016 (szw.). svt.se, 2015-07-08. [dostęp 2015-07-08].
  384. Paul Jordan: Petra Mede and Måns Zelmerlöw to host in Stockholm! (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2015-12-14. [dostęp 2015-12-14].
  385. Victor M. Escudero: Sweden: Melodifestivalen 2016 tour announced (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2015-09-15. [dostęp 2015-12-04].
  386. Emma Petersson: Så blir Charlotte Perrellis nya roll i Melodifestivalen 2016 (szw.). W: Sverige Television [on-line]. svt.se, 2016-02-03. [dostęp 2016-02-07].
  387. Gil Laufer: Sweden: 2450 entries submitted for Melodifestivalen 2016 (ang.). esctoday.com, 2015-11-16. [dostęp 2015-12-04].
  388. Victor M. Escudero: Sweden: Who will compete in Melodifestivalen 2016? (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2015-11-30. [dostęp 2015-12-04].
  389. „Himmel för två” med Anna Book diskvalificeras från Melodifestivalen 2016: Christer Björkman svarar (szw.). W: Sverige Television [on-line]. svt.se, 2016-02-04. [dostęp 2016-02-07].
  390. Frida Forsén: Hyllningen av Anna Book i Melodifestivalen (szw.). W: Sverige Television [on-line]. svt.se, 2016-02-06. [dostęp 2016-02-07].
  391. Emma Petersson: Ace Wilder och Robin Bengtsson är i final i Melodifestivalen 2016 (szw.). W: Sverige Television [on-line]. svt.se, 2016-02-06. [dostęp 2016-02-07].
  392. Eurovision Song Contest 2016 Final Scoreboard (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2016-05-14. [dostęp 2016-10-12].
  393. Eurovision Song Contest Kyev 2017 > First Semi-Final
  394. Eurovision Song Contest Kyev 2017 > Grand Final
  395. Invitation to the 2018 Melodifestival (ang.). svtstatic.se. [dostęp 2017-11-28].
  396. Hit kommer Melodifestivalen 2018 (szw.). W: Sveriges Television [on-line]. svt.se, 2017-09-26. [dostęp 2017-09-26].
  397. Eurowizja 2018: Margaret z hitem „In My Cabana” w Melodifestivalen! (pol.). W: Plejada.pl [on-line]. plejada.pl. [dostęp 2017-11-28].
  398. Här är artisterna i Melodifestivalen 2018 (szw.). svt.se. [dostęp 2017-11-28].
  399. Sweden’s Benjamin Ingrosso to 'dance you off' in Lisbon! (ang.). eurovision.tv, 2018-03-10. [dostęp 2018-03-10].
  400. Storfavoriten höll: Benjamin Ingrosso vinner Melodifestivalen (szw.). svt.se, 2018-03-10. [dostęp 2018-03-10].
  401. Eurovision Song Contest 2018 Second Semi-Final (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2018-05-11].
  402. Eurovision Song Contest Lisbon 2018 – Grand Final (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2018-05-12].
  403. Banesa Martinez: Bojkotta Israel (szw.). vmalmo.se, 2018-05-13. [dostęp 2018-05-15].
  404. Melodifestivalen och Eurovision: Vanliga frågor (szw.). W: Sveriges Television [on-line]. svt.se. [dostęp 2018-05-12].
  405. Hela listan: Hit kommer Melodifestivalen 2019 (szw.). W: Sveriges Television [on-line]. svt.se, 2018-09-12. [dostęp 2018-11-27].
  406. Maciej Sychowiec: Szwecja: Znamy miasta Melodifestivalen 2019 (pol.). W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org, 2018-09-12. [dostęp 2018-11-27].
  407. Alla deltagarna i Melodifestivalen 2019 (szw.). W: Sveriges Television [on-line]. svt.se, 2018-11-27. [dostęp 2018-11-27].
  408. a b Points to and from SWEDEN (ang.). eurovisioncovers.co.uk. [dostęp 2013-06-05].
  409. a b c d Marcel Bezençon Award – an introduction (ang.). W: Pop Light [on-line]. poplight.zitiz.se. [dostęp 2013-06-22].
  410. a b Gordon Roxburgh: Winners of the Marcel Bezençon Awards 2012 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2012-05-27. [dostęp 2013-06-27].
  411. Riku Ranta: THE WINNERS OF MARCEL BEZENÇON AWARDS (ang.). escwebs.net, 2015-05-23. [dostęp 2015-11-08].
  412. Gordon Roxburgh: Winners of the Marcel Bezençon Awards 2013 (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv, 2013-05-19. [dostęp 2013-06-27].
  413. The story of OGAE & Vision. ogae.co.uk. [dostęp 2013-03-21].
  414. Mikä ihmeen OGAE? (fiń.). W: OGAE Finlandia [on-line]. euroviisuklubi.fi. [dostęp 2013-06-22].
  415. Status OGAE Polska. [dostęp 2013-02-13].
  416. a b ogae.net - Eurovision Fanclub Network (ang.). W: OGAE [on-line]. ogae.net. [dostęp 2013-06-22].
  417. Fan clubs. W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-03-21].
  418. Eurovision Polls and Charts 2008 (ang.). W: ESC Kazachstan [on-line]. esckaz.com. [dostęp 2013-07-05].
  419. Poll Results 2012 (ang.). W: ESC Kazachstan [on-line]. esckaz.com, 2012-05-17. [dostęp 2013-07-05].
  420. OGAE International ESC Poll 2014 Results (ang.). W: OGAE International [on-line]. ogaeinternational.com. [dostęp 2015-11-08].
  421. Roel Philips: SVT searches best ever Melodifestivalen song (ang.). esctoday.com, 2004-09-16. [dostęp 2015-10-01].
  422. Aija Medinika: Best Melodifestivalen song to be chosen (ang.). esctoday.com, 2004-11-12. [dostęp 2015-10-01].
  423. Roel Philips: Waterloo is best ever Melodifestivalen song (ang.). esctoday.com, 2004-11-14. [dostęp 2015-10-01].
  424. Alexander Borodin: SVT to organise all-time Melodifestivalen (ang.). esctoday.com, 2005-03-04. [dostęp 2015-10-01].
  425. Alexander Borodin: Swedish Eurovision history celebrated (ang.). esctoday.com, 2005-04-09. [dostęp 2015-10-01].
  426. Congratulations (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-07-05].
  427. Congratulations (ang.). W: Europejska Unia Nadawców [on-line]. congratulations-info.com. [dostęp 2013-07-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]