Marcin Król

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
 Ten artykuł dotyczy filozofia i historyka idei. Zobacz też: Marcin Król z Żurawicy – średniowieczny matematyk, lekarz i astronom.
Marcin Król
Marcin Król
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1944
Warszawa
Zawód filozof polityki, historyk idei, nauczyciel akademicki, publicysta
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Marcin Feliks Król (ur. 19 maja 1944 w Warszawie) – polski filozof polityki i historyk idei, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Ukończył w 1972 studia na Wydziale Socjologii i Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego[1]. Uzyskał następnie stopnie naukowe doktora i doktora habilitowanego. W 1999 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych[2].

W latach 70. pracował w Polskiej Akademii Nauk. Później zawodowo związany z Instytutem Stosowanych Nauk Społecznych UW, gdzie doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego[2]. Na tej uczelni w latach 1996–2002 pełnił funkcję dziekana Wydziału Stosowanych Nauk Społecznych i Resocjalizacji[1]. Był także wykładowcą m.in. w Zakładzie Dziennikarstwa na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie[2].

Działalność opozycyjna w PRL[edytuj | edytuj kod]

Brał udział w protestach marcowych w 1968, był przez kilka miesięcy więziony. W 1978 założył i objął funkcję redaktora naczelnego opozycyjnego pisma „Res Publica[3]. W 1975 sygnował List 59, który stanowił protest przeciwko zmianom w Konstytucji PRL. Współpracował z Polskim Porozumieniem Niepodległościowym, wykładał w ramach Towarzystwa Kursów Naukowych, którego był członkiem od 1978. Publikował m.in. w paryskiej "Kulturze". Na początku lat 80. był doradcą Regionu Mazowsze „Solidarności”. Później pisał dla drugiego obiegu. Był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie i uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu (zespołu ds. reform politycznych i podzespołu ds. środków masowego przekazu)[1].

Działalność publiczna w III RP[edytuj | edytuj kod]

W okresie wyborów prezydenckich w 1990 był członkiem komitetu wyborczego Tadeusza Mazowieckiego[1]. Poza pracą naukową w III RP zajął się aktywną działalnością publicystyczną m.in. jako redaktor naczelny pisma „Res Publica Nowa”. W 2000 został felietonistą "Tygodnika Powszechnego"[3].

Jest członkiem Collegium Invisibile[4]. Został też przewodniczącym rady Fundacji im. Stefana Batorego[5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2011, za wybitne zasługi dla przemian demokratycznych w Polsce, za znaczące osiągnięcia w działalności publicznej i społecznej, został odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[6].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Style politycznego myślenia: wokół «Buntu młodych» i «Polityki», Libella, Paryż 1979.
  • Józef Piłsudski. Ewolucja myśli politycznej, Niezależny Instytut Wydawniczy, Warszawa 1981.
  • Ład utajony. Zbiór publicystyki, Znak, Kraków 1983.
  • Słownik demokracji, Wszechnica Społeczno-Polityczna, Kraków 1983.
  • Konserwatyści a niepodległość. Studia nad polską myślą konserwatywną XIX wieku, Pax, Warszawa 1985.
  • Podróż romantyczna, Libella, Paryż 1986.
  • Liberalizm strachu czy liberalizm odwagi? (seria Demokracja. Filozofia i praktyka), Fundacja im. Stefana Batorego, Warszawa 1996.
  • Od Mochnackiego do Piłsudskiego: sylwetki polityczne XIX wieku, Świat Książki, Warszawa 1997.
  • Romantyzm – piekło i niebo Polaków, Fundacja „Res Publica”, Warszawa 1998.
  • Historia myśli politycznej. Od Machiavellego po czasy współczesne, Arche, Gdańsk 1998.
  • Patriotyzm przyszłości, Rosner & Wspólnicy, Warszawa 2004.
  • Bezradność liberałów. Myśl liberalna wobec konfliktu i wojny, Prószyński i S-ka, Warszawa 2005.
  • Nieco z boku. Autobiografia niepolityczna, Prószyński i S-ka, Warszawa 2008, ISBN 978-83-7469-898-6.
  • Czego nas uczy Leszek Kołakowski, Czerwone i Czarne, Warszawa 2010.
  • Europa w obliczu końca, Czerwone i Czarne, Warszawa 2012, ISBN 978-83-7700-054-0.
  • Klęska rozumu: kulisy najważniejszych wydarzeń w historii najnowszej, Czerwone i Czarne, Warszawa 2013.
  • Wielcy władcy, Czerwone i Czarne, Warszawa 2014, ISBN 978-83-7700-164-6.
  • Byliśmy głupi, Czerwone i Czarne, Warszawa 2015, ISBN 978-83-7700-192-9.
  • „Pora na demokrację”, Znak, Kraków 2015, ISBN 978-83-240-3883-1.

Ponadto opublikował i opatrzył przedmową wybory pism: Stańczycy. Antologia myśli społecznej i politycznej konserwatystów krakowskich (Pax, Warszawa 1982) oraz Historia i polityka. Wybór publicystyki Adolfa Bocheńskiego (PIW, Warszawa 1989).

Przypisy

  1. a b c d Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 19 maja 2011].
  2. a b c Marcin Król w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 19 maja 2011].
  3. a b Marcin Król. znak.com.pl. [dostęp 19 maja 2011].
  4. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 19 maja 2011].
  5. Rada Fundacji. batory.org.pl. [dostęp 19 maja 2011].
  6. M.P. z 2011 r. Nr 98, poz. 994

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]