Aleksander Hall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksander Hall
Aleksander Hall.JPG
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1953
Gdańsk
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 12 września 1989
do 12 października 1990
Przynależność polityczna Forum Prawicy Demokratycznej
Przewodniczący Forum Prawicy Demokratycznej
Okres od 27 czerwca 1990
do 12 maja 1991
Przynależność polityczna Forum Prawicy Demokratycznej
Przewodniczący Partii Konserwatywnej
Okres od 6 grudnia 1992
do 12 stycznia 1997
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności Odznaka Honorowa za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Adam Michnik, Bronisław Komorowski, Anna Komorowska, Aleksander Hall i Jan Krzysztof Bielecki – 10 listopada 2010

Aleksander Jan Hall (ur. 20 maja 1953 w Gdańsku) – polski polityk i historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki. Działacz opozycji w PRL, współzałożyciel Ruchu Młodej Polski, minister w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, poseł na Sejm I i III kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego. Mąż Katarzyny Hall.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Gdańsku[1], a w 1977 studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Gdańskiego. Od 1996 uczył historii w gdańskim Liceum Autonomicznym[2]. Od 2002 jest pracownikiem naukowym Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie[3][4]. W 2004 obronił pracę doktorską w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk na temat życia i myśli Charles’a de Gaulle’a. W 2010 został doktorem habilitowanym na podstawie pracy Historia prawicy francuskiej (1981–2007) obronionej w Instytucie Studiów Politycznych PAN[5].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1977 uczestniczył w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, w trakcie rozłamu w tej organizacji poparł Leszka Moczulskiego. Po rocznym okresie działania w Zespole Inicjatywy Obywatelskiej założył i kierował opozycyjnym Ruchem Młodej Polski, do 1981 redagował pismo „Bratniak”. Jego ówczesną narzeczoną była Matylda Sobieska, tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa PRL o kryptonimie „Andrzej”.

W Sierpniu 1980 uczestniczył w strajku w Stoczni Gdańskiej. 27 września 1981 był wśród sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości, pełnił funkcję doradcy Lecha Wałęsy. Po wprowadzeniu stanu wojennego do 1984 ukrywał się, zasiadał w niejawnych władzach „Solidarności”, redagował do 1989 czasopisma podziemne. Współpracował z „Tygodnikiem Powszechnym”.

W 1989 brał udział w obradach plenarnych Okrągłego Stołu. W tym samym roku nie wziął udziału w wyborach do Sejmu kontraktowego. W rządzie Tadeusza Mazowieckiego został ministrem ds. współpracy z organizacjami politycznymi i stowarzyszeniami. Przewodniczył Forum Prawicy Demokratycznej (1990–1991), działał następnie jako wiceprzewodniczący Unii Demokratycznej (1991–1992), przewodniczący Partii Konserwatywnej (1992–1997), był współtwórcą Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego.

Sprawował mandat posła na Sejm w latach 1991–1993 (z ramienia Unii Demokratycznej) oraz 1997–2001 (z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność). Po porażce w wyborach parlamentarnych w 2001 z listy Platformy Obywatelskiej zrezygnował z czynnego udziału w polityce, skupiając się na pracy naukowej. W 2004 odmówił przyjęcia mandatu poselskiego przynależnego mu po wybranym do Parlamentu Europejskiego pośle PO. W kolejnych latach był m.in. członkiem komitetów honorowych kandydatów PO na urząd prezydenta Gdańska (Pawła Adamowicza) i na urząd prezydenta RP (Bronisława Komorowskiego) w 2010 oraz w 2015[6][7].

W 2011 został członkiem Kapituły Orderu Orła Białego[8]. W listopadzie 2015 w proteście przeciwko decyzji prezydenta RP Andrzeja Dudy o ułaskawieniu Mariusza Kamińskiego zrezygnował z członkostwa w tej kapitule[9].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wobec Rosji (1981)
  • Dziedzictwo narodowej demokracji (1984)
  • Polemiki i refleksje: wybór publicystyki politycznej z lat 1978–1986 (1989)
  • Spór o Polskę (1993)
  • Wokół konstytucji: z perspektywy konserwatywnej (1994)
  • Wizja parlamentu w nowej konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (1994)
  • Polskie patriotyzmy (1997)
  • Pierwsza taka dekada (2000)
  • Widziane z prawej strony (2000)
  • Charles de Gaulle (2002)[16]
  • Jaka Polska? (2004)[17]
  • Naród i państwo w myśli politycznej Charles’a de Gaulle’a (2005)[18]
  • Francja i wielcy Francuzi (2007)[19]
  • Zapis sposobu myślenia. Wybór publicystyki z lat 2002–2007 (2008)[20]
  • Historia francuskiej prawicy 1981–2007 (2009)
  • W przededniu wielkiej zmiany. Okrągły Stół (2010)[21]
  • Osobista historia III Rzeczypospolitej (2011)[22]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana i Janiny Hallów. W 1996 ożenił się z Katarzyną Knoch-Trybą[23], w latach 2007–2011 minister edukacji narodowej.

Przypisy

  1. Znani absolwenci. ilo.gda.pl. [dostęp 2015-12-29].
  2. Andrzej Brzeziecki: Pociąg do przeszłości. Portret: Aleksander Hall. tygodnik.onet.pl. [dostęp 2012-04-23].
  3. WSIiZ: Dział Nauki. wsiz.rzeszow.pl. [dostęp 2012-04-23].
  4. Aleksander Hall: Osobista historia III Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Rosner i Wspólnicy, 2011, s. 350.
  5. Kolejny sukces pracownika WSIiZ. wsiz.rzeszow.pl, 1 grudnia 2010. [dostęp 2012-04-23].
  6. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 2014-04-26].
  7. Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego. dziennik.pl, 15 marca 2015. [dostęp 2015-03-15].
  8. Prezydent powołał członków Kapituły Orderu Orła Białego. prezydent.pl, 28 lutego 2011. [dostęp 2011-02-28].
  9. Hall i Samsonowicz wystąpili z Kapituły Orderu Orła Białego. Protest przeciwko decyzji Dudy. tvn24.pl, 24 listopada 2015. [dostęp 2015-11-24].
  10. Prezydent wręczył Ordery Orła Białego. prezydent.pl, 10 listopada 2010. [dostęp 2010-11-10].
  11. M.P. z 2011 r. Nr 2, poz. 9
  12. M.P. z 2007 r. Nr 23, poz. 257
  13. M.P. z 2016 r. poz. 31
  14. Legia Honorowa dla Aleksandra Halla, Order Zasługi dla Teresy Kamińskiej. Dostali je od Francuzów. radiogdansk.pl, 14 lutego 2015. [dostęp 2015-10-03].
  15. Nie ma wolności bez solidarności, nie ma solidarności bez samorządności – minister Andrzej Halicki w Szczecinie. mac.gov.pl, 18 września 2015. [dostęp 2015-09-18].
  16. Charles de Gaulle. Wydawnictwo Iskry. [dostęp 2010-09-03].
  17. Jaka Polska. Wydawnictwo Rosner i Wspólnicy. [dostęp 2010-09-03].
  18. Naród i państwo w myśli politycznej Charles’a de Gaulle’a. Wydawnictwo Neriton. [dostęp 2010-09-03].
  19. Francja i Wielcy Francuzi. Wydawnictwo Iskry. [dostęp 2010-09-03].
  20. Zapis sposobu myślenia. Wybór publicystyki z lat 2002–2007. Wydawnictwo UMCS. [dostęp 2010-09-03].
  21. W przededniu wielkiej zmiany. Okrągły Stół. Europejskie Centrum Solidarności. [dostęp 2010-09-03].
  22. Osobista historia III Rzeczypospolitej. Wydawnictwo Rosner i Wspólnicy. [dostęp 2012-04-23].
  23. Aleksander Hall: Osobista historia III Rzeczypospolitej. Warszawa: Wydawnictwo Rosner i Wspólnicy, 2011, s. 305.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]