Marcin Masny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marcin Masny
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1964
Warszawa, Polska
Zawód, zajęcie publicysta, tłumacz, poeta
Narodowość polska
Tytuł naukowy doktor
Małżeństwo Agnieszka Masny
Dzieci Michał (1988), Szczepan (1989), Aniela (1990), Ignacy (1991), Teresa (1997), Franciszek Ksawery (1999) i Antoni (2001)

Marcin Paweł Masny (ur. 28 lutego 1964 w Warszawie) – polski publicysta, tłumacz i poeta, doktor nauk humanistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zaangażowany jesienią 1980 w uczniowski ruch prosolidarnościowy, w 1981 podjął studia w Instytucie Germanistyki, w 1982 Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Te ostatnie studia ukończył w 1988[1].

W 1987 zadebiutował jako poeta w miesięcznikuTwórczość”, później publikując poezje także w pismach „W drodze” i „Studium”. Wezwany do wojska na początku 1988 roku odmówił służby wojskowej. W 1989 podjął współpracę z tygodnikami „Ład” i „Przegląd Katolicki” oraz miesięcznikiem „Powściągliwość i Praca”, gdzie publikował artykuły o tematyce historyczno-społecznej, reportaże i krótkie formy prozatorskie. Jako ojciec kilkorga dzieci współtworzył wraz z żoną Agnieszką kilka stowarzyszeń rodzinnych. W 1995 wybrany został na prezesa pierwszego Stowarzyszenia Rodzin Wielodzietnych. W 1994 był współorganizatorem i rzecznikiem Międzynarodowego Kongresu Rodzin w Warszawie[2].

W Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej współtworzył ustawę o rehabilitacji i zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (1990–1991), pracował jako dziennikarz w „Tygodniku Solidarność” (1991), tygodniku „Ład” (1992–1995), współpracował z Redakcją Katolicką i Redakcją Edukacyjną TVP, wydawał własny miesięcznik „Polska Rodzina” (1995–1996) adresowany m.in. do samorządów. W 1994 opublikował esej: Czy chrześcijanin może być buddystą?. Jesienią 1997 został doktorem nauk humanistycznych na podstawie rozprawy Chrześcijanie i służba wojskowa do końca IV wieku[3]. Od wiosny 1997 współuczestniczył w założeniu pisma „Nasz Dziennik[4].

W latach 1998–2001 był dziennikarzem „Gazety Bankowej” i miesięcznika ubezpieczeniowego „Asekuracja & Re”, dyrektorem w Urzędzie Nadzoru nad Funduszami Emerytalnymi i ekspertem Centrum im. Adama Smitha. Od roku 2000 do zamknięcia pisma był stałym współpracownikiem miesięcznika „Przegląd Ubezpieczeń Społecznych i Gospodarczych[5]. W artykule Emerytura bez ZUS w tygodniku „Wprost” (14/2001) zaproponował sposób demontażu niewydolnego systemu emerytalnego, co wzbudziło gwałtowne polemiki[6].

W 2001 kandydował do Sejmu z listy Platformy Obywatelskiej[7]. W 2002 był sekretarzem naukowym Krajowego Instytutu Ubezpieczeń, od 2003 do 2007 pracował w urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy, zajmował stanowiska w zarządach i radach nadzorczych spółek miejskich i spółek Skarbu Państwa oraz był asystentem sejmowej komisji śledczej ds. banków i nadzoru bankowego. Prowadził liczne konwersatoria w szkołach wyższych, w tym zajęcia z historii gospodarczej na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w roku 2001/2002[8][9]. We wrześniu 2005 wydał książkę Na progu IV Rzeczypospolitej. Myśli o historii i przyszłości, gdzie zwracał uwagę na pospieszne brakowanie dokumentacji referendum akcesyjnego[10].

Należał do Unii Polityki Realnej, z której odszedł w 2004. Od 2002 zasiadał w radzie głównej tej partii.

Od września 2007 do sierpnia 2008 był doradcą przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego (KNF) i naczelnikiem w Urzędzie KNF i pisał stały felieton w „Gazecie Bankowej”, gdzie rzucił hasło referendum w sprawie przyjęcia euro. W lipcu 2007 na łamach „Rzeczpospolitej” jako pierwszy w Polsce powiadomił o powrocie odrzuconej konstytucji UE w formie umowy międzynarodowej zwanej potem traktatem lizbońskim[11].

Jesienią 2008, po odejściu z UKNF, sporządził na zlecenie Centralnego Biura Antykorupcyjnego dokument Ocena sytuacji i perspektyw społeczno-gospodarczych Polski. Próba prognozy wraz z rekomendacjami działań systemowych w obliczu zagrożeń kryzysowych. Jedną z rekomendacji wykorzystał po roku prezydent Lech Kaczyński, wskazując na potrzebę włączenia Polski do G20[12].

W latach 2008–2014 współpracował regularnie z miesięcznikiem „Bank”, tygodnikiem „Najwyższy Czas!” i tygodnikiem „Niedziela”, a także przetłumaczył z kilku języków na język polski prawie 30 książek i dłuższych tekstów różnych gatunków.

W 2009 kandydował do Parlamentu Europejskiego z listy partii Libertas.

Prace[edytuj | edytuj kod]

Publikacje ubezpieczeniowe[edytuj | edytuj kod]

  • Zarządzanie ryzykiem jako wymóg Corporate Governance, w: Przegląd Prawa Handlowego 9/2002[13]
  • Pensionsfondsgeschäft setzt Akzente, w: Versicherungswirtschaft (Karlsruhe) 1/2001[14]
  • Cotygodniowy felieton analityczny w internetowym Dzienniku Ubezpieczeniowym od 2001 roku.
  • Świat, Unia Europejska i strategia polskich ubezpieczeń w: Ubezpieczenia w polskim obszarze rynku europejskiego, Branta, WSPiZ im. Leona Koźmińskiego 2003
  • Dwie reformy: tło i strategia reformy powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego i reformy zabezpieczenia społecznego, w: Ubezpieczenia zdrowotne w Europie Środkowo-Wschodniej: początek drogi (ed. Romuald Holly), Warszawa 2001
  • Doświadczenia startu reformy emerytalnej, w: Reforma systemu emerytalnego; założenia realizacja ustawowa, wdrażanie, PSUS, Wyższa Szkoła Biznesu w Radomiu, Radom 1999

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • Czy chrześcijanin może być buddystą ? Olsztyn-Warszawa 1994, Wyd. Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, Wydawnictwo Św. Tomasza z Akwinu, ​ISBN 83-901279-5-4
  • Na progu IV Rzeczypospolitej. Myśli o historii i przyszłości. Warszawa 2005, Wyd. Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne, ​ISBN 978-83-89862-35-8

Najważniejsze tłumaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Z żoną Agnieszką Masną są rodzicami siedmiorga dzieci: Michała (ur. 1988), Szczepana (ur. 1989), Anieli (ur. 1990), Ignacego (ur. 1991), Teresy, Franciszka Ksawerego (ur. 1999) i Antoniego (ur. 2001).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945-2000, wyd. Arkadiusz Wingert, Kraków 2010, s. 586
  2. http://www.ethos.lublin.pl/images/media/products/1994/27_Spis.tresci.PDF
  3. Marcin Masny w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  4. UOP tropił wszystkich - WP Wiadomości, wiadomosci.wp.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  5. http://www.profinfo.pl/p,przeglad-ubezpieczen-spolecznych-i-zdrowotnych,1277.html.
  6. Emerytura z ZUS - WPROST.pl, www.wprost.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
  7. http://wybory2001.pkw.gov.pl/140000/SSSS19/sjg2_k31o.html
  8. Komisja Śledcza do zbadania nieprawidłowości w działaniach organów Państwa w procesie przekształceń niektórych banków (SPSB), orka.sejm.gov.pl [dostęp 2017-11-18].
  9. Enerdowski łącznik - PERYSKOP - Newsweek.pl, www.newsweek.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
  10. Na progu IV Rzeczypospolitej: Amazon.co.uk: Masny Marcin: 9788389862358: Books, www.amazon.co.uk [dostęp 2017-11-18].
  11. Dyskretny powrót unijnej konstytucji - Archiwum Rzeczpospolitej, archiwum.rp.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
  12. http://www.prezydent.pl/aktualnosci/wydarzenia/art,1169,prezydent-miejsce-polski-jest-w-g20.html
  13. http://czytelniaonline.pl/spis.htm?comm=pph/pdf/2002/09/pph_2002_09_999.pdf&nro=151049929
  14. Pensionsfondsgeschäft setzt Akzente | Versicherungswirtschaft, www.genios.de [dostęp 2017-11-18] (niem.).
  15. http://e-pedagogiczna.edu.pl/upload/file/zasoby/zestawienia/zest71.pdf

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]