Piotr II Spokojny

Piotr II Spokojny

regent Portugalii
Okres	od 1668 do 1683
król Portugalii
Okres	od 1683 do 9 grudnia 1706
Poprzednik	Alfons VI Zwycięski
Następca	Jan V Wielkoduszny
Dane biograficzne
Dynastia	Bragança
Data i miejsce urodzenia	26 kwietnia 1648 Lizbona
Data i miejsce śmierci	9 grudnia 1706 Lizbona
Miejsce spoczynku	Klasztor São Vicente de Fora
Ojciec	Jan IV Szczęśliwy
Matka	Ludwika de Guzman
Żona	Maria Franciszka Sabaudzka od 1668 do 1683
Dzieci	Izabela Ludwika
Żona	Maria Zofia von Pfalz-Neuburg od 1687 do 1699
Dzieci	Jan, Jan V, Franciszek, Antoni, Emanuel, Franciszka Józefa

Piotr II zwany Spokojnym (port. Pedro o Pacífico), (ur. 26 kwietnia 1648, zm. 9 grudnia 1706) – król Portugalii z dynastii Bragança od 1683, wcześniej regent od 1668.

Życiorys

Był drugim synem Jana IV i Ludwiki de Guzman. Pierwotnie zostały wyznaczony na regenta, aby zastąpić swego chorego brata Afonso VI, krótko po tym jak Hiszpania uznała niepodległość Portugalii. Piotr najpierw odizolował brata, a po jego śmierci samodzielnie objął tron. W tym czasie odkrycie srebra w Brazylii powiększyło skarbiec koronny tak znacznie, że król pozwolił sobie na rozwiązanie parlamentu w 1697 i samodzielne rządy przez cały okres panowania.

Początkowo Piotr wspierał Francję w wojnie o sukcesję hiszpańską (1702–1715), jednak 16 maja 1703 zawarł z Wielką Brytanią tzw. traktat Methuena. To porozumienie handlowe dawało dwustronne przywileje handlowe dla portugalskiego wina i angielskich tekstyliów, a w konsekwencji dało Zjednoczonemu Królestwu ogromny wpływ na portugalską gospodarkę. Traktat handlowy poprzedził podpisany w grudniu 1703 układ wojskowy między Portugalią, Habsburgami austriackimi i Wielką Brytanią przygotowujący wspólną inwazję przeciw Hiszpanii. Portugalczykom i ich sojusznikom udało się zająć Madryt, ale wkrótce zostali z niego wyparci.

Piotr nie tylko przejął po bracie tron, ale także doprowadził do unieważnienia jego małżeństwa z Marią Franciszką Sabaudzką (1646–1683), z którą następnie sam się ożenił. Mieli jedną córkę - księżniczkę Izabelę Ludwikę (1669–1690), znaną jako Sempre-Noiva (port. wiecznie zaręczona), z racji rozlicznych prób wydania jej za mąż, które nigdy się nie powiodły. Królowa zmarła kilka lat po urodzeniu córki. Ponieważ księżniczka była wątłym i chorowitym dzieckiem, król postanowił ponownie się ożenić. Jego wybranką została Maria Zofia (1666–1699), córka Filipa Wilhelma Wittelsbacha elektora Palatynatu Reńskiego. Wśród sióstr Zofii była także Eleonora Magdalena – żona cesarza Leopolda I i Maria Anna - druga żona hiszpańskiego króla Karola II. Para miała sześcioro dzieci, w tym:

• Jana V,
• Antoniego,
• Emanuela,
• Franciszkę Józefę