Polska Filharmonia Kameralna Sopot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Polska Filharmonia Kameralna Sopot
Rok założenia 1982
Pochodzenie  Polska, Sopot
Aktywność od 1982
Wydawnictwo muzyczne EMI, Midas, Thorofon, Claves, Sonomaster, Opus, Mediaphon, Wifon, DUX
Obecni członkowie
dyrektor artystyczny i założyciel
Wojciech Rajski
Strona internetowa

Polska Filharmonia Kameralna Sopot – orkiestra smyczkowa, która występuje także w składzie powiększonym o grupę instrumentów dętych. Jest instytucją kultury Miasta Sopot oraz Samorządu Województwa Pomorskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstała w lutym 1982 roku jako 19-osobowa orkiestra smyczkowa, w skład, której weszli młodzi, utalentowani i pełni entuzjazmu muzycy[1]. Jej założycielem był Wojciech Rajski. Zadebiutowali oficjalnie w czerwcu, tego samego roku pod nazwą Orkiestra Kameralna Wojciecha Rajskiego, w Teatrze Muzycznym w Gdyni, a już za kilka dni otwierali koncertem festiwal Schleissheimer Sommer w Monachium i 37. Festiwal Sommerliche Musiktage Hitzacker.

Młody zespół od początku swojej kariery zachwycał publiczność i krytyków. Zapraszany uczestniczył we wszystkich niemieckich festiwalach i wystąpił w najważniejszych salach koncertowych m.in. Filharmonii Berlińskiej, sali Gasteig w Monachium, Gewandhaus w Lipsku, Musikhalle w Hamburgu, Sali Pleyela oraz w Cité de La Musique w Paryżu[2], Musikverein w Wiedniu oraz Concertgebouw w Amsterdamie.

Pod koniec lat osiemdziesiątych zespół dawał prawie 100 koncertów rocznie, głównie w Niemczech, ale również we Francji, Austrii, Szwajcarii, Hiszpanii, Belgii, Holandii, Szwecji, Danii, Luksemburgu, Anglii i w innych krajach. W 1987 roku orkiestra odbyła tournée po Stanach Zjednoczonych, grając 33 koncerty m.in. w J. F. Kennedy Center w Waszyngtonie i Metropolitan Museum w Nowym Jorku. Ponownie orkiestra odwiedziła Stany Zjednoczone w 1999 roku. Zespół gościł również w dalekiej Azji – w 1990 roku, w Chinach i w 1997 roku w Japonii.

Występowali z najwybitniejszymi solistami o światowej sławie, wśród których byli m.in. – Mstisław Rostropowicz, Boris Piergamienszczikow, Natalia Gutman, Irene Grafenauer, Sabine i Wolfgang Meyer, Guy Touvron, Misha Maisky, Raphael Oleg, Gil Shaham, David Geringas, Gary Karr, czy Ivo Pogorelić. Z orkiestrą stale występują zarówno w kraju jak i za granicą czołowi polscy soliści.

Wiele razy gościli na Festiwalu Muzycznym w Łańcucie i wielokrotnie występowali w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Występują na renomowanych festiwalach europejskich, m.in. na Schleswig-Holstein Musik Festival, Mecklenburg-Vorpommern, Rheingau Festival, Praska Wiosna, Weilburger Schlosskonzerte, Festival van Vlaanderen, La Chaise-Dieu.

W 2007 roku Polska Filharmonia Kameralna Sopot obchodziła jubileusz 25-lecia. Podczas cyklu koncertów zorganizowanych z tej okazji zespół wystąpił m.in. z wiolonczelistą Davidem Geringasem, pianistą Ivo Pogorelichem oraz dyrygentami Janem Krenzem i Krzysztofem Pendereckim[3].

W 2012 roku gościem specjalnym koncertu jubileuszowego (z okazji 30. lecia Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot oraz 80. urodzin Wojciecha Kilara), inaugurującego Festiwal Sopot Classic 2012 była Justyna Steczkowska[4].

Skład[edytuj | edytuj kod]

Dyrektorem artystycznym orkiestry jest założyciel zespołu Wojciech Rajski[5].

W sezonie artystycznym 2014/2015 Dyrygentem-rezydent Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot został Ariel Ludwiczak[6].

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

  • I skrzypce
    • Paweł Kapica – koncertmistrz
    • Anna Wieczerzak
    • Anna Biadasz-Dolińska
    • Bożena Budzich
    • Mirosław Kellner
    • Anna Strojek
  • II skrzypce
    • Jacek Koprowski – prowadzący grupę
    • Adriana Zgajewska
    • Grażyna Kasprzyk-Głaszcz
    • Arkadiusz Połetek
    • Marta Wojtan
  • Altówki
    • Karol Jurewicz – prowadzący grupę
    • Aneta Szybowicz
    • Bogusław Fuks
    • Marta Szyryńska-Krot
  • Wiolonczele
    • Alicja Leoniuk-Kit – prowadząca grupę
    • Magda Miotke-Bajerska
    • Grażyna Michalec
  • Kontrabas
    • Sebastian Wyszyński

Nagrania[edytuj | edytuj kod]

Orkiestra zrealizowała ponad 60 płyt analogowych i CD dla wielu wytwórni fonograficznych. Pierwsze nagrania zostały zarejestrowane na analogowych płytach długogrających i pochodzą z 1983 roku wykonane dla Wifonu i Thorofonu. Od 1986 roku orkiestra współpracuje m.in. z wytwórnią EMI, Midas, Thorofon, Claves, Sonomaster, Opus, Mediaphon, Wifon, DUX.

Płyty analogowe[edytuj | edytuj kod]

  • 1984: Joseph Haydn, Wifon
  • 1984: Piotr Czajkowski – Serenada C-dur Op. 48, Wifon
  • 1985: Wolfgang Amadeus Mozart, Wifon
  • 1988: Sinfonien der Vorklassik, Thorofon
  • 1988: Wolfgang Amadeus Mozart, Thorofon
  • 1988: Streicherserenaden, Thorofon
  • 1990: Wolfgang Amadeus Mozart, Wifon
  • 1990: Fryderyk Chopin, Wifon
  • 1990: Fryderyk Chopin, Wifon

Płyty CD[edytuj | edytuj kod]

  • 1986: Joseph Haydn, Thorofon
  • 1987: Karłowicz – Szostakowicz – Górecki, Midas
  • 1987: Wolfgang Amadeus Mozart, Thorofon
  • 1988: Aleksander Tcherepin, Thorofon
  • 1988: Piotr Czajkowski, Thorofon
  • 1988: Sinfonien der Vorklassik, Thorofon
  • 1988: Chinesische Klavierkonzerte, Thorofon
  • 1990: Wolfgang Amadeus Mozart, Wifon
  • 1990: Fryderyk Chopin, Wizon & Chant du Monde
  • 1990: Koncerty na obój i orkiestrę, Claves
  • 1990: Wolfgang Amadeus Mozart, Wifon
  • 1991: Johannes Brahms, EMI
  • 1993: Richard Strauss, Sonomaster & Bayrische Rundfunk
  • 1994: Saxophonie, Aleksander Głazunow, Melisma Musikproduktion Wiesbaden „Opus“
  • 1994: Wolfgang Amadeus Mozart, Claves
  • 1994: Wirtuozowska Muzyka Orkiestrowa, Intercord & C. F. Peters
  • 1994: Fryderyk Chopin, Mediaphon
  • 1994: Gioacchino Rossini, DUX
  • 1996: Huhn Jagd Königin, Tacet
  • 1995: Mozart, Haydn – Piano Concertos, Mediaphon
  • 1996: Najpiękniejsze koncerty obojowe , Amati
  • 1999: Mensajero Alado – Winged Messenger – Der Beflügelte Bote
  • 1999: Jan Sebastian Bach – Pasja wg Świętego Mateusza, Arte Nova
  • 2002: Columpios , Tacet
  • 2003: ADAGIO, DUX
  • 2003: The Tube Only: Violinv, Tacet
  • 2004: The Tube Only: Night Music, Tacet
  • 2004: Piotruś i Karnawał – opowieść starej sowy, Tacet
  • 2006: Tacet’s Beethoven Symphonies, Tacet
  • 2007: Tacet’s Beethoven Symphonies, Tacet
  • 2008: Tacet’s Beethoven Symphonies, Tacet
  • 2010: Tacet’s Beethoven Symphonies, Tacet
  • 2011: Chopin, DUX
  • 2012: Chopin, DUX
  • 2012: Tranquillo, Allegro Records
  • 2013: Mikołaj Górecki works for String orchestra, DUX
  • 2014: Alexander Krichel Chopin:Hummel:Mozart, Sony Classical
  • 2016: Mieczysław Wajnberg works for flute, Tacet
  • 2016: THE SOUND OF CHRISTMAS, Universal Music Polska
  • 2017: Decalogue / Dekalog
  • 2017: Emigra – symfonia bez końca
  • 2018: Piosenki warsa i szpilmana, Polskie Radio

W 2012 roku Polska Filharmonia Kameralna Sopot pod dyrekcją Wojciecha Rajskiego otrzymała nominację do Nagrody Muzycznej Fryderyka w kategorii "Album roku – muzyka symfoniczna i koncertująca" za płytę "Fryderyk Chopin – I Koncert fortepianowy e-moll op.11", wydaną przez firmę fonograficzną DUX[7].

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Dzięki staraniom władz Sopotu i Bałtyckiej Agencji Artystycznej BART, po 15 latach oczekiwań, Polska Filharmonia Kameralna doczekała się własnej siedziby w Sopocie, na terenie Opery Leśnej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Skoczek: Literatura współczesna (1956-2006). SMS, 2006, s. 383. ​ISBN 83-88520-47-4​, ​ISBN 978-83-88520-47-1​.
  2. Polska Filharmonia Kameralna Sopot. 2007. [dostęp 2015-06-25].
  3. Koncert Jubileuszowy PFK maj. [dostęp 2015-06-25].
  4. Steczkowska gościem specjalnym koncertu z muzyką Kilara. 2012-07-26. [dostęp 2015-06-25].
  5. W Niemczech dyryguje się lepiej. [dostęp 2015-06-25].
  6. „Dyrygent – rezydent”: Koncert Ariela Ludwiczaka z Polską Filharmonią Kameralną Sopot. 2015-05-15. [dostęp 2015-06-25].
  7. Nominowani i laureaci 2012. [dostęp 2015-06-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]