Polska Filharmonia Kameralna Sopot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polska Filharmonia Kameralna Sopot
Rok założenia 1982
Pochodzenie  Polska, Sopot
Aktywność od 1982
Wydawnictwo muzyczne EMI, Midas, Thorofon, Claves, Sonomaster, Opus, Mediaphon, Wifon, DUX
Obecni członkowie
dyrektor artystyczny i założyciel
Wojciech Rajski
Strona internetowa

Polska Filharmonia Kameralna Sopotorkiestra smyczkowa, która występuje także w składzie powiększonym o grupę instrumentów dętych. Jest instytucją kultury Miasta Sopot oraz Samorządu Województwa Pomorskiego. Mecenasem Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot jest Grupa ENERGA.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstała w lutym 1982 roku jako 19-osobowa orkiestra smyczkowa, w skład, której weszli młodzi, utalentowani i pełni entuzjazmu muzycy[1]. Jej założycielem był Wojciech Rajski. Zadebiutowali oficjalnie w czerwcu, tego samego roku pod nazwą Orkiestra Kameralna Wojciecha Rajskiego, w Teatrze Muzycznym w Gdyni, a już za kilka dni otwierali koncertem festiwal Schleissheimer Sommer w Monachium i 37. Festiwal Sommerliche Musiktage Hitzacker.

Młody zespół od początku swojej kariery zachwycał publiczność i krytyków. Zapraszany uczestniczył we wszystkich niemieckich festiwalach i wystąpił w najważniejszych salach koncertowych m.in. Filharmonii Berlińskiej, sali Gasteig w Monachium, Gewandhaus w Lipsku, Musikhalle w Hamburgu, Sali Pleyela oraz w Cité de La Musique w Paryżu[2], Musikverein w Wiedniu oraz Concertgebouw w Amsterdamie.

Pod koniec lat osiemdziesiątych zespół dawał prawie 100 koncertów rocznie, głównie w Niemczech, ale również we Francji, Austrii, Szwajcarii, Hiszpanii, Belgii, Holandii, Szwecji, Danii, Luksemburgu, Anglii i w innych krajach. W 1987 roku orkiestra odbyła tournée po Stanach Zjednoczonych, grając 33 koncerty m.in. w J. F. Kennedy Center w Waszyngtonie i Metropolitan Museum w Nowym Jorku. Ponownie orkiestra odwiedziła Stany Zjednoczone w 1999 roku. Zespół gościł również w dalekiej Azji – w 1990 roku, w Chinach i w 1997 roku w Japonii.

Występowali z najwybitniejszymi solistami o światowej sławie, wśród których byli m.in. – Mstisław Rostropowicz, Boris Piergamienszczikow, Natalia Gutman, Irene Grafenauer, Sabine i Wolfgang Meyer, Guy Touvron, Misha Maisky, Raphael Oleg, Gil Shaham, David Geringas, Gary Karr, czy Ivo Pogorelić. Z orkiestrą stale występują zarówno w kraju jak i za granicą czołowi polscy soliści.

Wiele razy gościli na Festiwalu Muzycznym w Łańcucie i wielokrotnie występowali w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Występują na renomowanych festiwalach europejskich, m.in. na Schleswig-Holstein Musik Festival, Mecklenburg-Vorpommern, Rheingau Festival, Praska Wiosna, Weilburger Schlosskonzerte, Festival van Vlaanderen, La Chaise-Dieu.

W 2007 roku Polska Filharmonia Kameralna Sopot obchodziła jubileusz 25-lecia. Podczas cyklu koncertów zorganizowanych z tej okazji zespół wystąpił m.in. z wiolonczelistą Davidem Geringasem, pianistą Ivo Pogorelichem oraz dyrygentami Janem Krenzem i Krzysztofem Pendereckim[3].

W 2012 roku gościem specjalnym koncertu jubileuszowego (z okazji 30. lecia Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot oraz 80. urodzin Wojciecha Kilara), inaugurującego Festiwal Sopot Classic 2012 była Justyna Steczkowska[4].

Skład[edytuj | edytuj kod]

Dyrektorem artystycznym orkiestry jest założyciel zespołu Wojciech Rajski[5].

W sezonie artystycznym 2014/2015 Dyrygentem-rezydent Polskiej Filharmonii Kameralnej Sopot został Ariel Ludwiczak[6].

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

  • I skrzypce
    • Paweł Kapica – koncertmistrz
    • Anna Wieczerzak
    • Anna Biadasz-Dolińska
    • Bożena Budzich
    • Mirosław Kellner
    • Anna Strojek
  • II skrzypce
    • Jacek Koprowski – prowadzący grupę
    • Adriana Zgajewska
    • Grażyna Kasprzyk-Głaszcz
    • Arkadiusz Połetek
    • Marta Wojtan
  • Altówki
    • Karol Jurewicz – prowadzący grupę
    • Aneta Szybowicz
    • Bogusław Fuks
    • Marta Szyryńska-Krot
  • Wiolonczele
    • Alicja Leoniuk-Kit – prowadząca grupę
    • Magda Miotke-Bajerska
    • Grażyna Michalec
  • Kontrabas
    • Sebastian Wyszyński

Nagrania[edytuj | edytuj kod]

Orkiestra zrealizowała ponad 60 płyt analogowych i CD dla wielu wytwórni fonograficznych. Pierwsze nagrania zostały zarejestrowane na analogowych płytach długogrających i pochodzą z 1983 roku wykonane dla Wifonu i Thorofonu. Od 1986 roku orkiestra współpracuje m.in. z wytwórnią EMI, Midas, Thorofon, Claves, Sonomaster, Opus, Mediaphon, Wifon, DUX.

Płyty analogowe[edytuj | edytuj kod]

  • 1984 – Joseph Haydn, Wifon
  • 1984 – Piotr Czajkowski – Serenada C-dur Op. 48, Wifon
  • 1985 – Wolfgang Amadeus Mozart, Wifon
  • 1988 – Sinfonien der Vorklassik, Thorofon
  • 1988 – Wolfgang Amadeus Mozart, Thorofon
  • 1988 – Streicherserenaden, Thorofon
  • 1990 – Wolfgang Amadeus Mozart, Wifon
  • 1990 – Fryderyk Chopin, Wifon
  • 1990 – Fryderyk Chopin, Wifon

Płyty CD[edytuj | edytuj kod]

  • 1986 – Joseph Haydn, Thorofon
  • 1987 – Karłowicz – Szostakowicz – Górecki, Midas
  • 1987 – Wolfgang Amadeus Mozart, Thorofon
  • 1988 – Aleksander Tcherepin, Thorofon
  • 1988 – Piotr Czajkowski, Thorofon
  • 1988 – Sinfonien der Vorklassik, Thorofon
  • 1988 – Chinesische Klavierkonzerte, Thorofon
  • 1990 – Wolfgang Amadeus Mozart, Wifon
  • 1990 – Fryderyk Chopin, Wizon & Chant du Monde
  • 1990 – Koncerty na obój i orkiestrę, Claves
  • 1990 – Wolfgang Amadeus Mozart, Wifon
  • 1991 – Johannes Brahms, EMI
  • 1993 – Richard Strauss, Sonomaster & Bayrische Rundfunk
  • 1994 – Saxophonie, Aleksander Głazunow, Melisma Musikproduktion Wiesbaden „Opus“
  • 1994 – Wolfgang Amadeus Mozart, Claves
  • 1994 – Wirtuozowska Muzyka Orkiestrowa, Intercord & C. F. Peters
  • 1994 – Fryderyk Chopin, Mediaphon
  • 1994 – Gioacchino Rossini, DUX
  • 1996 – Huhn Jagd Königin, Tacet
  • 1995 – Mozart, Haydn – Piano Concertos, Mediaphon
  • 1996 – Najpiękniejsze koncerty obojowe , Amati
  • 1999 – Mensajero Alado – Winged Messenger – Der Beflügelte Bote
  • 1999 – Jan Sebastian Bach – Pasja wg Świętego Mateusza, Arte Nova
  • 2002 – Columpios , Tacet
  • 2003 – ADAGIO, DUX
  • 2003 – The Tube Only: Violinv, Tacet
  • 2004 – The Tube Only: Night Music, Tacet
  • 2004 – Piotruś i Karnawał – opowieść starej sowy, Tacet
  • 2006 – Tacet’s Beethoven Symphonies, Tacet
  • 2007 – Tacet’s Beethoven Symphonies, Tacet
  • 2008 – Tacet’s Beethoven Symphonies, Tacet
  • 2010 – Tacet’s Beethoven Symphonies, Tacet
  • 2011 – Chopin, DUX
  • 2012 – Chopin, DUX

W 2012 roku Polska Filharmonia Kameralna Sopot pod dyrekcją Wojciecha Rajskiego otrzymała nominację do Nagrody Muzycznej Fryderyka w kategorii "Album roku – muzyka symfoniczna i koncertująca" za płytę "Fryderyk Chopin – I Koncert fortepianowy e-moll op.11", wydaną przez firmę fonograficzną DUX[7].

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Dzięki staraniom władz Sopotu i Bałtyckiej Agencji Artystycznej BART, po 15 latach oczekiwań, Polska Filharmonia Kameralna doczekała się własnej siedziby w Sopocie, na terenie Opery Leśnej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Anna Skoczek: Literatura współczesna (1956-2006). SMS, 2006, s. 383. ​ISBN 8388520474​, ​ISBN 9788388520471​.
  2. Polska Filharmonia Kameralna Sopot. 2007. [dostęp 2015-06-25].
  3. Koncert Jubileuszowy PFK maj. [dostęp 2015-06-25].
  4. Steczkowska gościem specjalnym koncertu z muzyką Kilara. 2012-07-26. [dostęp 2015-06-25].
  5. W Niemczech dyryguje się lepiej. [dostęp 2015-06-25].
  6. „Dyrygent – rezydent”: Koncert Ariela Ludwiczaka z Polską Filharmonią Kameralną Sopot. 2015-05-15. [dostęp 2015-06-25].
  7. Nominowani i laureaci 2012. [dostęp 2015-06-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]