Samica Kierska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Samica Kierska
Ilustracja
Samica Obornicka, ujście do Warty
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Rzeka
Długość 36,5 km
Powierzchnia zlewni 224,1 km²
Źródło
Miejsce około 1,5 km na zachód od Jeziora Kierskiego
Wysokość 85 m n.p.m.
Ujście
Recypient Warta
Miejsce naprzeciwko Kiszewa
Wysokość 45,5 m n.p.m.
Ruiny mostu pod Niemieczkowem

Samica Kierska[1] (także: Samica Obornicka) – rzeka w województwie wielkopolskim, lewy dopływ Warty.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa pochodzi od wyrazu pospolitego samica, w staropolszczyźnie - głównego koryta rzeki. Nazwa ta notowana była już w 1413[2].

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Jej źródła znajdują się w niewielkim, bagnistym zagłębieniu pomiędzy wzgórzami moreny czołowej stadiału poznańskiego położonym ok. 1,5 km na zachód od Jeziora Kierskiego. Do tego jeziora też wpływa w jego północno-zachodnim krańcu, a wypływa w północno-wschodnim (pośrednio przyjmując Przeźmierkę). Następnie przepływa przez Jezioro Kierskie Małe i kieruje się na północ, aby skręcić na północny zachód w kierunku Warty, do której uchodzi w osadzie Ruks-Młyn.

Dolina Samicy jest zabagniona, szczególnie w pobliżu wsi Objezierze, gdzie rzeka płynie w rynnie osuszonego jeziora. W dolnym odcinku bieg Samicy staje się bardziej kręty, a brzegi porasta las. Nad rzeką znajdują się Kiekrz (zarówno wieś jak i część Poznania), Sobota, Wargowo i Nieczajna.

Uchodzi do Warty naprzeciwko Kiszewa.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

W zlewni Samicy zlokalizowano 5 stanowisk rodzinnych bobra europejskiego (2006). Część biegu podlega ochronie za pomocą Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Samicy Kierskiej. Cenne z przyrodniczego punktu widzenia są stawy rybne w Objezierzu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5.
  2. Bogdan Walczak, Co mówią nazwy?, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2013, s.69, ISSN 0137-3552

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Bereszyński, Ewa Homan, Występowanie bobra europejskiego (Castor fiber Linnaeus, 1758) w Poznaniu, w: Nauka Przyroda Technologie – dział Zootechnika, Tom 1 , zeszyt 2, 2007, Wydawnictwo Akademii Rolniczej w Poznaniu, ISSN 1897-7820 – źródło danych przyrodniczych
  2. ANDRZEJ BERESZYŃSKI, EWA HOMAN: WYSTĘPOWANIE BOBRA EUROPEJSKIEGO (CASTOR FIBER LINNAEUS, 1758) W POZNANIU (pol.). Wydawnictwo Akademii Rolniczej im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, 2007 (tom 1, zeszyt 2). [dostęp 2011-03-19].