Terminator (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy filmu z 1984 roku. Zobacz też: inne znaczenia słowa „Terminator”.
Terminator
Elektroniczny morderca

The Terminator
TerminatorElektroniczny morderca
Gatunek akcja, science fiction, dramat
Rok produkcji 1983, 1984
Data premiery 26 października 1984
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 108 minut
Reżyseria James Cameron
Scenariusz James Cameron, Gale Anne Hurd
Główne role Arnold Schwarzenegger, Michael Biehn, Linda Hamilton
Muzyka Brad Fiedel
Zdjęcia Adam Greenberg
Scenografia George Costello, Maria Rebman Caso
Kostiumy Hilary Wright
Montaż Mark Goldblatt
Produkcja Gale Anne Hurd
Wytwórnia Hemdale Film
Pacific Western
Euro Film Funding
Cinema 84
Dystrybucja Orion Pictures
Budżet $6 400 000
Kontynuacja Terminator 2: Dzień sądu
Nagrody
3 Saturny (z 7 nominacji)

Terminator (ang. The Terminator) – amerykański film z gatunku science fiction, wyreżyserowany w 1984 roku przez Jamesa Camerona. W Polsce film wyświetlany był w kinach pod tytułem Elektroniczny morderca[1][2]. Nazwa angielska nie ma nic wspólnego z polskim znaczeniem słowa terminator, które oznacza ucznia uczącego się by uzyskać tytuł czeladnika, terminującego u mistrza. W zamyśle piszącego scenariusz oznacza osobę, która doprowadza do kresu (łac. terminus) życia (zabija).

Serwis Rotten Tomatoes przyznał filmowi wynik 100%[3].

Fabuła[edytuj]

Tytułowy Terminator (Arnold Schwarzenegger) w pierwszej części serii jest androidem, który został wysłany w przeszłość w celu zlikwidowania Sary Connor (Linda Hamilton), matki przywódcy rebeliantów, nielicznych ludzi, którzy walczą w przyszłości z cyborgami o przetrwanie. W przeszłość przesłany zostaje także jeden z żołnierzy rebeliantów, Kyle Reese (Michael Biehn), który ma nie dopuścić do jej zabicia. Mimo iż główny problem przedstawiony w filmie dotyczy wydarzeń, które dopiero mają nastąpić, pojawia się w nim jedynie kilka urywków wizji przyszłości. Akcja filmu toczy się w latach 80. XX wieku.

Obsada[edytuj]

Postacie drugoplanowe[edytuj]

Ed Traxler[edytuj]

Postać fikcyjna z pierwszej części serii Terminator, zagrana przez Paula Winfielda. Oficer policji Los Angeles w stopniu porucznika. Wspólnie z detektywem Vukovichem prowadził śledztwo w sprawie morderstw kobiet o podobnym nazwisku, dokonywanych według kolejności w książce telefonicznej. Gdy Sarah myśląc, że jest śledzona ukryła się w dyskotece Tech Noir, gdzie udało się jej dodzwonić na policję. Traxler, który z nią rozmawiał doradził jej, by tam została.

Po zatrzymaniu Reese’a i przewiezieniu go na komisariat, razem z Vukovichem i doktorem Peterem Silbermanem przekonywał Sarę, że Kyle jest prawdopodobnie niepoczytalny, a jej prześladowca musiał nosić kamizelkę kuloodporną, dlatego przeżył serię strzałów ze strzelby Reese’a.

Gdy T-800 zaatakował komisariat, Traxler próbował razem z pozostałym policjantami go powstrzymać, jednak został postrzelony przez Terminatora serią z karabinka automatycznego.

W jednej z usuniętych scen, gdy Kyle i Sarah uciekają z komisariatu, konający Traxler daje Reese'owi swoją broń służbową mówiąc: „[…]Reese! Ona musi żyć. Rób to, co do ciebie należy[…]”. W tej scenie wyraźnie widać, że musiał częściowo uwierzyć w to, co Reese mówił podczas przesłuchania[4].

Hal Vukovich[edytuj]

Postać fikcyjna z pierwszej części serii Terminator, zagrana przez Lance'a Henriksena. Oficer policji Los Angeles, detektyw. Policyjny partner porucznika Eda Traxlera. Wspólnie z nim prowadził śledztwo w sprawie brutalnych morderstw, dokonywanych przez nieznanego sprawcę. Bezskutecznie próbował dodzwonić się do domu Sary Connor. Gdy przewieziono Sarę i Kyle’a na komisariat, podobnie jak swoi koledzy był przekonany, że Reese jest szalony.

Zginął podczas ataku T-800 na komisariat. Został zastrzelony przez Terminatora, gdy sam próbował go zabić.

Ginger Ventura[edytuj]

Postać fikcyjna z pierwszej części serii Terminator, zagrana przez Bess Mottę. Przyjaciółka i współlokatorka Sary Connor, ginie z rąk Terminatora 13 maja 1984 roku. Owej majowej nocy po burzliwym stosunku z chłopakiem Mattem Buchananem Ginger wstaje by przygotować coś do zjedzenia, w tym czasie T-800 wdziera się do mieszkania i zabija jej chłopaka. Ginger nagle zamiera bez ruchu gdy widzi jak zwłoki Matta przebijają się przez drzwi. Terminator wkrótce dopada przerażoną dziewczynę i zabija ją, myśląc, że jest to Sarah Connor.

T-800 szybko dowiaduje się, że prawdziwa Sarah Connor jest w klubie, ponieważ zaniepokojona tajemniczymi morderstwami w obawie o przyjaciółkę nagrywa się na automatyczną sekretarkę podając dokładny adres klubu, z którego dzwoni[5].

Matt Buchanan[edytuj]

Postać fikcyjna z pierwszej części serii Terminator, zagrana przez Ricka Rossovicha. Bohater obdarzony przyjaznym stosunkiem do innych osób oraz nieco błaznowatym zachowaniem, zginął piątkowej nocy 13 maja 1984 roku w domu dziewczyny Ginger, która wynajmowała mieszkanie wraz z przyjaciółką Sarą Connor. Podczas gdy Ginger szykowała drobny posiłek dla swojego chłopaka, T-800 wkroczył do mieszkania w celu zabicia Sary Connor. Zamiast jej, w łóżku zastał na wpół śpiącego Matta, denerwując go. Po bardzo nierównym pojedynku maszyny z człowiekiem, T-800 „wyrzuca przez zamknięte drzwi” zwłoki Matta wprost przed idącą do pokoju Ginger.

Pierwotnie Matt początkowo miał się nazywać McCallister, a zmiana nazwiska na Buchanan wynikała z wielu zmian w scenariuszu.

Produkcja[6][edytuj]

Efekty specjalne do filmu[edytuj]

Ekipa filmowa odwiedziła[edytuj]

Podobieństwa między filmami[7][edytuj]

  • Terminator przygniata kołem samochodu zabawkowy wóz ciężarowy, tak samo wyglądał pojazd ścigający dziesięcioletniego Johna Connora z drugiej części serii.
  • Reżyser powtórzył motyw z deptaniem przez terminatora rekwizytu. W pierwszej części były to słuchawki walkmana zabitej Ginger, natomiast w drugiej części, na początku sceny strzelaniny w korytarzu centrum handlowego T-800 zdeptał różę. W trzeciej części były to okulary.
  • Relacja telewizyjna z przesłuchania Kyle’a Reese’a oraz Sary pojawia się w drugim filmie.
  • „Get out” – Terminator wygłasza w kierunku pasażera ciężarówki, w drugim filmie te same słowa do pilota śmigłowca mówi T-1000.
  • Earl Boen, oprócz Arnolda Schwarzeneggera, jest jedynym aktorem, który wystąpił we wszystkich trzech pierwszych filmach z serii Terminator.
  • W części pierwszej, w fabryce, Sara usiłuje podnieść rannego Kyle’a krzycząc „Powstań, żołnierzu!”. Tą samą kwestię wypowiada Kyle do Sary w części drugiej, w scenie ze snu Sary w szpitalu. Scena została zamieszczona w wersji rozszerzonej.

Ciekawostki[7][edytuj]

  • Odtwórca roli detektywa Hala Vukovicha, Lance Henriksen, był pierwszym kandydatem do roli terminatora[8]. Terminatora miał także zagrać O.J. Simpson, lecz Cameron stwierdził, że „tak miły człowiek nie może być bezlitosnym mordercą”.
  • Arnold Schwarzenegger początkowo chciał grać Kyle’a Reese’a.
  • Worek, w który złożono ciało Reese’a, był torbą podróżną Camerona, którą reżyser poświęcił w ramach dokręcania brakujących ujęć już po zakończeniu głównego etapu zdjęciowego.
  • Do ujęcia zgniecionego pod prasą Terminatora, użyto dwóch pomalowanych kawałków styropianu, imitujących hydrauliczną prasę. Zgniecioną czaszkę cyborga udawała pogięta folia aluminiowa, natomiast oko – kawałek pomalowanej pianki, ze wstawioną małą lampką.
  • W ujęciach „z perspektywy oczu T-800” widoczne są szybko pojawiające się fragmenty „programu T-800”. Jest to kod asemblera procesora 6502 komputera Apple II+. Program ten ukazał się w czasopismie komputerowym „Nibble”. W innych ujęciach widoczne są fragmenty programu napisanego w języku COBOL.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Autorem tego tłumaczenia jest Konrad J. Zarębski, krytyk filmowy, dziś związany z Gazetą Wyborczą.

    (…) w salce przy ulicy Mazowieckiej, w Centrali Dystrybucji Filmów, wyświetlano Terminatora dla cenzora, plastyka, komisji wieku i dziennikarzy (…). Po projekcji przeszliśmy do gabinetu kierowniczki działu programowego. Zaczęła się dyskusja na temat tytułu. Terminator? – ktoś zaproponował pozostanie przy tytule oryginalnym. To u szewca – zbiła go z tropu jedna z pracownic. To może Eksterminator? To całkiem inny film, chodzi na pirackich kasetach – odpowiedział plastyk. Ostatecznie stanęło na Elektronicznym mordercy. Pod takim tytułem film wszedł na polskie ekrany. Wiele razy słyszałem potem pytania: Co za idiota wymyślił taki tytuł? No cóż, pora zdradzić tajemnicę: tym idiotą byłem ja.

    — Konrad J. Zarębski, Terminator, Gazeta Wyborcza – Gazeta Telewizyjna, nr 209/2001, str. 7
  2. Wywołało ono zresztą od razu wiele kontrowersji. Krytyk tygodnika Film w momencie wejścia filmu na polskie ekrany pisał:

    Byłoby dobrze, gdyby osoby ustalające polskie tytuły oglądały uważniej film który zamierzają ochrzcić. Elektroniczny Morderca, jak stwierdza się wyraźnie, to egzemplarz wcześniejszej generacji robotów zastąpionej przez znacznie doskonalsze cyborgi. Na ekranie żaden Elektroniczny Morderca nie pojawia się, więc nie powinno go być w tytule.

    — Andrzej Kołodyński, Przyszłość z pętlą, Film, nr 23/1989, s. 10.
  3. The Terminator. www.rottentomatoes.com, 1984-10-26. [dostęp 2015-11-07].
  4. Terminator Wiki – Ed Traxler
  5. Terminator
  6. Klub miłośników filmu (Terminator- lista płac)
  7. a b Klub miłośników filmu (Terminator- recenzja)
  8. Filmweb Filmweb (Terminator – ciekawostki)

Bibliografia[edytuj]