Tadeusz Kuchar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Kuchar
Tadeusz Kuchar.jpg
Data i miejsce
urodzenia
13 kwietnia 1891
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce
śmierci
5 kwietnia 1966
Warszawa, Polska
Pozycja Pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub
19??–19?? Pogoń Lwów
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1925
1928
 Polska
 Polska
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Grób Tadeusza Kuchara na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Tadeusz Kuchar (ur. 13 kwietnia 1891 w Krakowie, zm. 5 kwietnia 1966 w Warszawie) – polski inżynier, lekkoatleta, piłkarz, pływak, łyżwiarz, narciarz, działacz sportowy, brat Wacława Kuchara.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 13 kwietnia 1891[1] w rodzinie pochodzenia węgierskiego jako syn Ludwika (zm. 1917) i Ludwiki z domu Drzewieckiej[2]. Ojciec był przemysłowcem i został sponsorem klubu LKS Pogoń Lwów. Jego braćmi byli również wszechstronni sportowcy (związani z klubem LKS Pogoń Lwów, w tym z sekcją piłki nożnej) i oficerowie Wojska Polskiego II RP: Władysława (1895-1983, sportowiec, działacz sportowy, oficer Wojska Polskiego), Wacława (1897-1981, olimpijczyk, oficer Wojska Polskiego). Jego rodzeństwem byli również: Kazimiera (1899-1981, o mężu Chodkiewicz), Karol (1892-1960), Kinga (ur., zm. 1894), Mieczysław (1902-1939, piłkarz, bramkarz Pogoni Lwów[3]), Zbigniew (1905-1945)[4].

Tadeusz Kuchar ukończył studia na Politechnice Lwowskiej, był inżyniererem, specjalista budownictwa sportowego. Został członkiem korporacji akademickiej „Aquitania”[5].

Został żołnierzem c. i k. armii. W styczniu 1914, jako aspirant został mianowany kadetem rezerwy z 11 Pułku Haubic Polowych Austro-Węgier do 10 Pułku Haubic Polowych Austro-Węgier[6]. U kresu I wojny światowej brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej w stopniu porucznika służąc w oddziale podległym Naczelnej Komendzie Obrony Lwowa, w artylerii obrony Lwowa oraz na stanowisku komendanta V Baterii[7]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana rezerwy artylerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[8][9]. W 1923, 1924 był przydzielony jako oficer rezerwowy do 6 Pułku Artylerii Ciężkiej we Lwowie (wraz z nim brat Władysław)[10][11]. Później awansowany do stopnia pułkownika[potrzebny przypis]

Został działaczem Polskiego Związku Łyżwiarskiego; w jego strukturze był członkiem pierwszego zarządu w 1921. W 1937 był członkiem honorowym klubu LKS Pogoń Lwów[12]. W latach 1936-1939 i 1946-1950 dyrektor Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego (PUWFiPW), a następnie Głównego Komitetu Kultury Fizycznej (GKKF). Od roku 1960 do śmierci dyrektor departamentu budownictwa sportowego w GKKF. Twórca Torwaru, hali sportowej w Gliwicach, współtwórca Stadionu X-lecia w Warszawie, autor prac poświęconych budownictwu sportowemu m.in.: Budownictwo sportowe (1936), Urządzenia sportowe – wytyczne do projektowania (1959).

W młodości był związany z Pogonią Lwów. Jako piłkarz grał na pozycji środkowego pomocnika. Największe sukcesy odnosił w lekkoatletyce (biegi długodystansowe). Szczytowe osiągnięcia odnosił w latach 1910-1911. W roku 1912 zrezygnował ze startów w eliminacjach przedolimpijskich, by nie reprezentować na Olimpiadzie Austro-Węgier. Był współtwórcą Polskiego Komitetu Igrzysk Olimpijskich. Tadeusz Kuchar pełnił funkcję selekcjonera reprezentacji piłkarskiej w latach: 1923, 1925 i 1928. Był pierwszym prezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, a w okresie od 29 czerwca 1945 do 16 lutego 1946 pełnił funkcję prezesa PZPN.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera C 2 rz. 5 m. 3).

Odznaczenia i ordery[edytuj]

Przypisy

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2015-11-19].
  2. Jarosław Barczyk: Z historii polskiego sportu - postać Wacława Kuchara. profesor.pl. [dostęp 2015-11-19].
  3. Mieczysław Kuchar. wikiliga.pl. [dostęp 2015-11-19].
  4. Ludwik Kuchar. geni.com. [dostęp 2015-11-19].
  5. Tadeusz Kuchar. archiwumkorporacyjne.pl. [dostęp 2015-11-19].
  6. Awans noworoczny w rezerwie c. i k. armii. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 20 z 27 stycznia 1914. 
  7. Iwona Łaptaszynska: Obsada personalna obrony Lwowa 1 - 22.11.1918r.. stankiewicze.com. [dostęp 2015-11-18].
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 842.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 767.
  10. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 790.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 708.
  12. Lwowski klub sportowy "Pogoń" w roku 1937. Lwów: 1937, s. 2.

Bibliografia[edytuj]