Tadeusz Kuchar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Kuchar
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 kwietnia 1891
Kraków, Galicja, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 5 kwietnia 1966
Warszawa, Polska
Wzrost 176 cm
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
Lechia Lwów
1906–1916 Pogoń Lwów
Kariera trenerska
Lata Klub
1923 Polska
1925 Polska
1928 Polska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal Niepodległości
Grób Tadeusza Kuchara na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Tadeusz Kuchar (ur. 13 kwietnia 1891 w Krakowie, zm. 5 kwietnia 1966 w Warszawie) – inżynier, major Wojska Polskiego, lekkoatleta, piłkarz, pływak, łyżwiarz, narciarz, działacz sportowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 13 kwietnia 1891 w rodzinie pochodzenia węgierskiego jako syn Ludwika (zm. 1917) i Ludwiki z domu Drzewieckiej[1]. Ojciec był przemysłowcem i został sponsorem klubu LKS Pogoń Lwów. Jego braćmi byli również wszechstronni sportowcy (związani z klubem LKS Pogoń Lwów, w tym z sekcją piłki nożnej) i oficerowie rezerwy artylerii Wojska Polskiego: Władysław (1895–1983), sportowiec, działacz sportowy, porucznik, Wacław (1897–1981), olimpijczyk, porucznik. Jego rodzeństwem byli również: Kazimiera po mężu Chodkiewicz (1899–1981), Karol (1892–1960), Kinga (zm. 1894), Mieczysław (1902–1939), piłkarz, bramkarz Pogoni Lwów[2], Zbigniew (1905–1945), także hokeista Pogoni[3][4].

Tadeusz Kuchar ukończył studia na Politechnice Lwowskiej, był inżynierem, specjalistą budownictwa sportowego. Został członkiem korporacji akademickiej „Aquitania”[5].

Został żołnierzem c. i k. armii. W styczniu 1914, jako aspirant został mianowany kadetem rezerwy i przeniesiony z 11 pułku haubic polowych Austro-Węgier do 10 pułku haubic polowych Austro-Węgier[6].

W listopadzie 1918 roku we Lwowie organizował 5 baterię artylerii, na czele której wziął udział w obronie miasta[7][8]. 22 listopada został dowódcą III dywizjonu artylerii, zachowując dowództwo 5 baterii[9]. Dowództwo III dywizjonu sprawował do 28 listopada, kiedy to w ramach reorganizacji lwowskiej artylerii został on zlikwidowany[10]. W połowie stycznia 1919 roku objął dowództwo I dywizjonu 5 pułku artylerii polowej[11]. W maju 1919 roku dowodzi grupą artylerii złożoną z dwóch baterii: „Krakus” i „Wanda”. Grupa ta wspiera 38 pułk piechoty między innymi w walkach pod Tarnopolem[12]. W czerwcu tego roku, w zastępstwie kapitana Romana Odzierzyńskiego dowodzi grupą artylerii złożoną z czterech baterii: „Basia”, „Władysław”, „Wanda” i „Mańka”[13].

Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana rezerwy artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[14][15]. W 1923, 1924 był przydzielony jako oficer rezerwowy do 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie (wraz z nim brat Władysław)[16][17]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas w grupie oficerów rezerwy artylerii „po ukończeniu 40 roku życia”[18].

Został działaczem Polskiego Związku Łyżwiarskiego; w jego strukturze był członkiem pierwszego zarządu w 1921. W 1937 był członkiem honorowym klubu LKS Pogoń Lwów[19].

W młodości był związany z Pogonią Lwów. Jako piłkarz grał na pozycji środkowego pomocnika. Największe sukcesy odnosił w lekkoatletyce (biegi długodystansowe). Szczytowe osiągnięcia odnosił w latach 1910–1911. W roku 1912 zrezygnował ze startów w eliminacjach przedolimpijskich, by nie reprezentować na Olimpiadzie Austro-Węgier. Był współtwórcą Polskiego Komitetu Igrzysk Olimpijskich. Tadeusz Kuchar pełnił funkcję selekcjonera reprezentacji piłkarskiej w latach: 1923, 1925 i 1928. Był pierwszym prezesem Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, a w okresie od 29 czerwca 1945 do 16 lutego 1946 pełnił funkcję prezesa PZPN.

W latach 1946–1950 był dyrektorem Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego (PUWFiPW), a następnie Głównego Komitetu Kultury Fizycznej (GKKF). Awansowany do stopnia pułkownika[20]. Od roku 1960 do śmierci dyrektor departamentu budownictwa sportowego w GKKF. Twórca Torwaru, hali sportowej w Gliwicach, współtwórca Stadionu X-lecia w Warszawie, autor prac poświęconych budownictwu sportowemu m.in.: Budownictwo sportowe (1936), Urządzenia sportowe – wytyczne do projektowania (1959). Do końca życia pozostawał w stopniu wojskowym majora[7].

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera C 2 rz. 5 m. 3). Pogrzeb był cichą manifestacją dawnych lwowian[7].

Ordery i oznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jarosław Barczyk: Z historii polskiego sportu - postać Wacława Kuchara. profesor.pl. [dostęp 2015-11-19].
  2. Mieczysław Kuchar. wikiliga.pl. [dostęp 2015-11-19].
  3. Hokejowe Mistrzostwa Polski. „Stadjon”. 1, s. 6, 3 stycznia 1928. 
  4. Ludwik Kuchar. geni.com. [dostęp 2015-11-19].
  5. Tadeusz Kuchar. archiwumkorporacyjne.pl. [dostęp 2015-11-19].
  6. Awans noworoczny w rezerwie c. i k. armii. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 20 z 27 stycznia 1914. 
  7. a b c Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 1 (10), s. 88, Maj 1966. Koło Lwowian w Londynie. 
  8. Czyrko 1930 ↓, s. 8-9.
  9. Czyrko 1930 ↓, s. 9.
  10. Czyrko 1930 ↓, s. 10.
  11. Czyrko 1930 ↓, s. 16.
  12. Czyrko 1930 ↓, s. 20.
  13. Czyrko 1930 ↓, s. 23, 24.
  14. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 842.
  15. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 767.
  16. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 790.
  17. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 708.
  18. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 134, 955, w tym roku zajmował 248. lokatę na liście starszeństwa kapitanów rezerwy artylerii.
  19. Lwowski klub sportowy "Pogoń" w roku 1937. Lwów: 1937, s. 2.
  20. Kazimierz Toporowicz: Tadeusz Kuchar. W: Internetowy Polski Słownik Biograficzny [on-line]. Filmoteka Narodowa - Instytut Audiowizualny. [dostęp 5 kwietnia 2018].
  21. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 37, 11 listopada 1937. 
  22. M.P. z 1955 r. Nr 99, poz. 1387 s. 1575.
  23. M.P. z 1933 r. Nr 258, poz. 276.
  24. Uchwała Prezydium Rady Narodowej m. Łodzi w sprawie wyróżnienia Odznaką Honorową m. Łodzi. „Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m. Łodzi”. 6, s. 6-8, 31 sierpnia 1964. Łódź: Prezydium Rady Narodowej w Łodzi. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]