Zbigniew Boniek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbigniew Boniek
Zbigniew Boniek 2011.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1956
Bydgoszcz
prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej
Okres urzędowania od 26 października 2012
Poprzednik Grzegorz Lato
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Zasługi Republiki Włoskiej III Klasy
Zbigniew Boniek
Zbigniew Boniek 1986.jpg
Zbigniew Boniek, Amsterdam 1986
Imię i nazwisko Zbigniew Kazimierz Boniek
Pseudonim Murzyn, Rudy, Zibi
Pozycja pomocnik, napastnik
Wzrost 181 cm
Kariera juniorska
1968–1973 Zawisza Bydgoszcz
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1973–1975
1975–1982
1982–1985
1985–1988
Zawisza Bydgoszcz
Widzew Łódź
Juventus
Roma
RAZEM
41 (14)
172 (50)
81 (14)
76 (17)
367 (95)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1976–1988  Polska 80 (24)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1990–1991
1991–1992
1992–1993
1994–1996
2002
US Lecce
AS Bari
Sambenedettese
US Avellino
 Polska
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Zbigniew Boniek w Wikicytatach Zbigniew Boniek w Wikicytatach

Zbigniew Kazimierz Boniek (ur. 3 marca 1956 w Bydgoszczy) – polski piłkarz, trener, działacz sportowy i biznesmen. Były selekcjoner reprezentacji Polski w piłce nożnej. Od 26 października 2012 prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej.

Należy do grona stu najlepszych piłkarzy w historii światowej piłki nożnej według FIFA. Uczestnik 3. turniejów finałowych mistrzostw świata – Argentyna 1978, Hiszpania 1982 (3. miejsce), Meksyk 1986 (łącznie 16 meczów i 6 goli). Zdobywca m.in. Pucharu Europy (1985), Pucharu Zdobywców Pucharów (1984) i Superpucharu Europy (1984). Zdobywca III. miejsca w Plebiscycie Złotej Piłki w 1982 roku.

Piłkarz 50 i 60-lecia Tygodnika Piłka Nożna[1].

Wybitny Reprezentant Polski oraz były kapitan reprezentacji Polski.

W swojej karierze reprezentował barwy Zawiszy Bydgoszcz, Widzewa Łódź, Juventusu oraz AS Romy.

Biografia[edytuj]

Kariera klubowa[edytuj]

Jest wychowankiem Zawiszy Bydgoszcz, w którym grał od 1968[2]. W 1975 roku trafił do Widzewa Łódź[3][4], w którym zadebiutował 16 sierpnia 1975[4][5]. Z tym klubem dwukrotnie zdobył Mistrzostwo Polski (1981, 1982). W łódzkim klubie rozegrał 172 ligowe mecze, strzelając 50 bramek[6].

Przed Mistrzostwami Świata w 1982 r., w ostatnim dniu okienka transferowego (30 kwietnia 1982) podpisał kontrakt z Juventusem Turyn[7]. Polski zawodnik obok Paolo Rossiego i Michela Platiniego był jednym z filarów zespołu. W latach 1984–1985 zdobył z tym klubem wszystkie najważniejsze międzynarodowe trofea, na czele z Pucharem Europy i Pucharem Zdobywców Pucharów[8]. Był nazywany „Pięknością nocy”, gdyż najlepsze występy notował w meczach rozgrywanych przy sztucznym oświetleniu[6].

W barwach Juventusu uczestniczył w spotkaniu finałowym Pucharu Europy w 1985 na Heysel w Brukseli, gdzie przed spotkaniem doszło do zamieszek, w wyniku których śmierć poniosło 39 kibiców[7] (następnego dnia, grając w Tiranie, strzelił zwycięską bramkę dla reprezentacji Polski w meczu z Albanią w eliminacjach mistrzostw świata 1986). W lipcu 1985 za 3 miliardy lirów przeszedł do AS Roma[9][10] . Z klubem tym w 1986 roku zdobył Puchar Włoch. Właśnie tam w 1988 roku zakończył karierę piłkarską[4][11].

Reprezentacja narodowa[edytuj]

W reprezentacji Polski zadebiutował w wieku 20 lat, 24 marca 1976 roku, w meczu przeciwko reprezentacji Argentyny, jeszcze pod wodzą Kazimierza Górskiego[12]. Na stałe zadomowił się w kadrze Jacka Gmocha w trakcie Mistrzostw Świata w Argentynie w 1978 r., gdzie popisał się zwłaszcza strzeleniem dwóch bramek w meczu z Meksykiem. Mimo tego Polacy odpadli jednak z turnieju po drugiej rundzie.

W 1980 r. był zamieszany w tzw. Aferę na Okęciu i w konsekwencji zawieszony w prawach reprezentanta. Szybko jednak wrócił do kadry i odegrał czołową rolę w występie polskiej reprezentacji na Mistrzostwach Świata w Hiszpanii w 1982 r. W pamięci kibiców szczególnie zapamiętany dzięki hat-trickowi w Barcelonie w spotkaniu z reprezentacją Belgii. W meczu przeciwko Związkowi Radzieckiemu obejrzał drugą żółtą kartkę na tym turnieju, przez co zmuszony był pauzować w meczu półfinałowym przeciwko Włochom, przegranym przez Polskę 0:2. Do składu wrócił na mecz o trzecie miejsce z Francją wygranym przez Polskę 3:2. Na Mistrzostwa Świata w Meksyku w 1986 r. pojechał jako kapitan reprezentacji Polski. Reprezentacja odpadła w 1/8 finału po porażce z Brazylią 0:4. Na trzech turniejach finałowych Mistrzostw Świata (1978, 1982, 1986) rozegrał 16 spotkań, strzelając 6 goli.

Znakomite występy podczas Mistrzostw Świata oraz w Juventusie zaowocowały trzecim miejscem w plebiscycie czasopisma France Football na najlepszego piłkarza Europy 1982 (jako drugi Polak w historii – po Kazimierzu Deynie). Wcześniej wybrany został do drużyny gwiazd mistrzostw świata. Także w 1982 roku, jako drugi - po Wacławie Kucharze - piłkarz w historii, został najlepszym sportowcem Polski w plebiscycie „Przeglądu Sportowego”. Dwukrotnie w 1978 r. i 1982 r. został najlepszym piłkarzem roku w Polsce w plebiscycie „Piłki Nożnej”. W 1976 r. został wybrany piłkarskim odkryciem roku w Polsce w plebiscycie „Piłki Nożnej”.

Ostatni występ reprezentacyjny Zbigniewa Bońka miał miejsce 23 marca 1988 roku w meczu z Irlandią Północną. W reprezentacji rozegrał łącznie 80 meczów i zdobył 24 bramki[6]. Jest członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta.

W 1979 roku wybrany do drużyny „Reszty Świata” na mecz z mistrzem świata, Argentyną, wygranym przez drużynę gwiazd 2:1. W drużynie „Reszty Świata” wystąpił także w meczu z Francją w 1986 r., podczas pożegnalnego występu Michela Platiniego[6].

Po zakończeniu kariery[edytuj]

Zbigniew Boniek podczas losowania fazy grupowej UEFA EURO 2012 (grudzień 2011)

W latach 1989–1990 odbył kurs trenerski w Coverciano. W sezonie 1990/1991 prowadził drużynę US Lecce, występującą wówczas w Serie A. Sezon ten zakończył się spadkiem do Serie B. W następnym sezonie Boniek prowadził drużynę AS Bari, grającą w Serie A. Zespół zakończył sezon na piętnastym miejscu i spadł do Serie B. W sezonie 1992/1993 Zbigniew Boniek został zatrudniony w grającym w Serie C1 Sambenedettese, skąd został jednak zwolniony przed końcem rozgrywek.

Za kadencji Michała Listkiewicza do sierpnia 2002 roku pełnił funkcję wiceprezesa PZPN. W 2002 przez kilka miesięcy był selekcjonerem polskiej reprezentacji piłkarskiej. Od 2004 do 20 lipca 2006 ponownie związany z Widzewem jako jeden ze współwłaścicieli i członków zarządu stowarzyszenia. Od 18 czerwca 2007 do września 2008 członek Rady Nadzorczej nowo utworzonego Klubu Sportowego Widzew Łódź SA.

W 2004 Pelé umieścił go na liście FIFA 100[13]. Jest jedynym polskim piłkarzem umieszczonym na tej liście.

30 października 2008 bez powodzenia kandydował w wyborach na prezesa polskiej federacji piłkarskiej (przegrał z Grzegorzem Lato)[14], jednak w następnych wyborach, 26 października 2012, zwyciężył (otrzymując w drugiej turze 61 głosów delegatów-przy wymaganych co najmniej 59) i objął urząd prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej[15]. W 2009 otrzymał nagrodę Golden Foot „All-Time”[16].

Życie prywatne[edytuj]

Jest synem byłego piłkarza Zawiszy i Polonii Bydgoszcz Józefa Bońka. Zbigniew Boniek mieszka na stałe w Rzymie. Ma żonę Wiesławę, romanistkę, dwie córki, Karolinę i Kamilę oraz syna, Tomasza[17]. Mężem córki Karoliny jest były włoski tenisista, Vincenzo Santopadre[18]. Mają syna Mateo (ur. 2004)[19].

Statystyka[edytuj]

  • 24 bramki strzelone w reprezentacji narodowej
  • 21 spotkań, w których strzelał bramki
  • 80 występów w reprezentacji narodowej

Reprezentant nr 447-48.

Sukcesy[edytuj]

Klubowe[edytuj]

Widzew Łódź
Juventus
AS Roma

Reprezentacyjne[edytuj]

Polska

Indywidualne[edytuj]

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Wywiad tygodnia z Piłkarzem 60-lecia PN: Nie zamierzam nikogo przepraszać, PiłkaNożna.pl [dostęp 2016-02-05].
  2. Tomasz Malinowski: Zbigniew Boniek: Starałem się wspierać Radka Osucha, który w pewnym momencie stracił wiarę w przedsięwzięcie. pomorska.pl, 2013-07-19. [dostęp 2013-11-05].
  3. Polskie transfery 100-lecia: Lubański, Deyna, Boniek, Olisadebe. se.pl, 2012-09-14. [dostęp 2013-11-05].
  4. a b c Zbigniew Boniek: Historia polskiej i łódzkiej piłki. halolodz.pl, 2012-10-30. [dostęp 2013-11-05].
  5. Nowa era Widzewa. widzewlodz.pl. [dostęp 2013-11-05].
  6. a b c d Legendy futbolu: Zbigniew Boniek. legendyfutbolu.com. [dostęp 2012-10-01].
  7. a b Zibì Boniek, il bello di notte che fece litigare Roma e Juve (wł.). gazzetta.it, 2008-10-31. [dostęp 2013-11-05].
  8. Kluby Ligi Mistrzów – Juventus Turyn. gazeta.pl, 2008-12-03. [dostęp 2013-11-05].
  9. Calciatori – La raccolta completa Panini 1961-2012. T. 2: (1985-1986). Panini, 2012-05-14, s. 10. (wł.)
  10. CEREZO: 'A ROMA NON RESTO’. „La Repubblica”, s. 22, 1985-07-04. Gruppo Editoriale L’Espresso Spa (wł.). 
  11. CARO CALCIO TI SALUTO. „La Repubblica”, s. 22, 1988-05-15. Gruppo Editoriale L’Espresso Spa (wł.). 
  12. Polska – Urugwaj: Kolejny debiut Bońka. przegladsportowy.pl, 2012-11-14. [dostęp 2013-11-05].
  13. BBC: Pele’s list of the greatest (ang.). [dostęp 11 września 2009].
  14. Lato prezesem PZPN. Boniek przegrał z kretesem. sportfan.pl, 2008-10-30. [dostęp 2012-10-25].
  15. Zbigniew Boniek nowym prezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej. eurosport.onet.pl, 2012-10-26. [dostęp 2012-10-27].
  16. Zbigniew Boniek to receive Golden Foot career award (ang.). espnfc.com, 2009-10-02. [dostęp 2013-11-05].
  17. Maciej Polkowski: Boniek w pięciu smakach. [dostęp 1 października 2012].
  18. Wnuczka Bońka miała wypadek, uratował ją piłkarz Lazio. sport.pl. [dostęp 2013-01-21].
  19. Dziadek Boniek, czyli polski rzymianin. naszemiasto.pl, 2004-06-04. [dostęp 2013-11-05].
  20. Commendatore Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 7 kwietnia 1997. [dostęp 7 lipca 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj]