Wojska chemiczne ludowego Wojska Polskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Korpusówka wojsk chemicznych

Wojska chemiczne ludowego Wojska Polskiego – jeden z rodzajów wojsk Wojska Polskiego w latach 1943-1990.

Pokojowa reorganizacja wojsk chemicznych[edytuj]

W skład wojsk chemicznych wchodziły 1. i 3 batalion chemiczny oraz 2 batalion miotaczy ognia. Z chwilą powstania okręgów wojskowych 1 bchem włączono OW Pomorze, 3 bchem do OW Łódź , a 2 bmo do OW Śląsk. W połowie września 1945 roku bataliony chemiczne zostały rozwiązane, a 2 batalion miotaczy ognia przeformowano na 2 batalion obrony przeciwchemicznej[1]. Na początku 1946 roku w 2 bopchem zmniejszono liczbę żołnierzy o 43%[1].

Pół roku później batalion ten przemianowano ponownie na 2 batalion miotaczy ognia i przydzielono go do OW Poznań. W połowie 1947 roku w 2 bmo zwiększono stan osobowy batalionu o 40%. Rok później miała miejsce następna zmiana etatu, która spowodowała dalsze zwiększenie liczebności stanu osobowego batalionu kolejne 18%[2].

Reorganizacja wojsk chemicznych spowodowała, że ich stan osobowy uległ zmniejszeniu z 1077 żołnierzy w 1945 roku do 291 żołnierzy w 1948[2].

Okres przyspieszonego rozwoju wojsk chemicznych[edytuj]

W 1949 roku jedyną samodzielną jednostką wojsk chemicznych był 2 batalion miotaczy ognia[3]. W 1950 roku w OW Pomorze i OW Śląsk powstały okręgowe kompanie obrony przeciwchemicznej. 26 kopchem rozlokowano w Inowrocławiu, a 29 kopchem w Oleśnicy[4]. Jesienią 1950 roku 2 batalion miotaczy ognia przeniesiono z Modlina do Orzysza, a pół roku później przeformowano go na nowy etat zwiększający liczbę żołnierzy z 261 do 322. Zreorganizowano też samodzielne kompanie obrony przeciwchemicznej. W 1952 roku, na bazie kompanii obrony przeciwchemicznych sformowano 26. i 29 bataliony obrony przeciwchemicznej o stanie 278 żołnierzy. 2 batalion miotaczy ognia przeformowano na nowy etat o stanie osobowym 370 żołnierzy[4].

Na początku 1953 roku przeprowadzono redukcję wojska. 2 batalion miotaczy ognia został zmniejszony do 275 żołnierzy[4].

Liczba żołnierzy w wojskach chemicznych zwiększyła się z 291 na początku 1949 roku do 1136 w 1952 roku. Wprowadzona w 1953 roku redukcja spowodowała zmniejszenie stanu osobowego tych wojsk do 987 żołnierzy[4].

Przypisy

  1. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 49.
  2. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 50.
  3. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 162.
  4. a b c d Kajetanowicz 2005 ↓, s. 163.

Bibliografia[edytuj]

  • Wacław Jurgielewicz [red.]: Polski czyn zbrojny w II wojnie światowej. Tom 3. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1973.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 8388089676.
  • Antoni Karnowski: Pomorski Okręg Wojskowy 1945-1989. Zarys dziejów. Bydgoszcz: Prasowe Zakłady Graficzne, 1989. ISBN 83-7003-475-6.
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy: przekształcenia organizacyjne, 1945-1956. Warszawa: Wydawnictwo TRIO: Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2.
  • Franciszek Puchała: Budowa potencjału bojowego Wojska polskiego 1945-1990. Obszary szpiegowskich działań. Warszawa: Fundacja "Historia i Kultura", 2013. ISBN 978-83-11-12800-2.
  • Kazimierz Kozłowski, Andrzej Wojtaszak: Żołnierz polski na Pomorzu Zachodnim X-XX wiek : materiały z sesji naukowej z 10 listopada 1999: praca zbiorowa. Szczecin: Oddział Edukacji Obywatelskiej, 2001. ISBN 83-86992-76-X.