Zygmunt Korybutowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Korybutowicz
Ilustracja
Zygmunt Korybutowicz (Diebold Lauber, 1443)
książę litewski
Dynastia Giedyminowicze
Data urodzenia ok. 1395?
Data śmierci wrzesień 1435
Ojciec Korybut Dymitr
Pieczęć konna Zygmunta Korybutowicza z 1433.

Zygmunt Korybutowicz, Zygmunt Korybut (ur. ok. 1395?, zm. wrzesień 1435) – książę litewski, syn Korybuta Olgierdowicza, bratanek Władysława Jagiełły, pretendent do korony czeskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1422 został wysłany przez wielkiego księcia litewskiego Witolda, wraz z pięciotysięcznymi oddziałami zwerbowanymi w Polsce, do Pragi, oficjalnie jako namiestnik Witolda. Miał on za zadanie przygotować w stolicy Czech teren pod przyszłą koronację Witolda, któremu koronę zaproponowali stojący w opozycji do Zygmunta Luksemburskiego husyci. Akcję Korybuta spotkało niepowodzenie, ponieważ, mimo tego, że opanował w większości Czechy, skompromitował Witolda w oczach świata katolickiego, przyjmując komunię pod obiema postaciami i składając przysięgę na obronę czterech artykułów praskich, czym przystąpił jawnie do husytyzmu. Stanął też po stronie umiarkowanych prażan, zrażając przeciwko sobie radykalnych taborytów. W dodatku, pomimo trwającego sześć miesięcy oblężenia (z użyciem m.in. ciężkich katapult), nie udało mu się jednak zdobyć bronionego przez zaledwie 400 obrońców zamku Karlštejn i jesienią tego samego roku został, w wyniku porozumienia w Kieżmarku z 30 marca 1423 r. pomiędzy Jagiełłą a Zygmuntem Luksemburskim, odwołany do kraju. W 1424 r. podjął samodzielne starania o tron czeski, udało mu się nawet zdobyć Pragę gdzie samodzielnie koronował się na króla, ostatecznie jednak próba ta zakończyła się niepowodzeniem. Już po śmierci Jana Žižki, w 1426 roku dowodził w zwycięskiej dla husytów bitwie pod Uściem nad Łabą przeciwko krzyżowcom. W 1427 roku został uwięziony w zamku Valdštejn koło Turnova i następnie wydalony z Czech.

W toczących się w następnych latach w Czechach walkach religijnych nadal stał po stronie stronnictwa husytów. W 1430 opanował na kilka miesięcy Gliwice, skąd prowadził niszczycielskie wypady na ziemie należące do Królestwa Polskiego. W dniu 14 sierpnia 1431 roku uczestniczył w zwycięskiej dla husytów bitwie pod Domažlicami. Po przegranej przez husytów w 1434 roku bitwie pod Lipanami, uciekł na Litwę. Począwszy od 1434, zjednoczywszy się z księciem Świdrygiełłą, brał udział w wojnie domowej przeciwko Zygmuntowi Kiejstutowiczowi, którego popierała ówcześnie Polska. W 1435 dowodzone przez niego wojska poniosły klęskę w bitwie nad rzeką Świętą - ciężko ranny Korybutowicz wzięty został do niewoli, gdzie wkrótce zmarł.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Chłędowski, Zygmunt Korybut : szkic historyczny (1420-1428), Warszawa 1864
  • Jerzy Grygiel Życie i działalność Zygmunta Korybutowicza. Studium z dziejów stosunków polsko-czeskich w pierwszej połowie XV wieku, PAN, oddział w Krakowie. Wydawnictwo Ossolineum. Wrocław 1988, nr 52, s.23-78.
  • Jarosław Nikodem, Polska i Litwa wobec husyckich Czech w latach 1420-1433. Studium o polityce dynastycznej Władysława Jagiełły i Witolda Kiejstutowicza Instytut Historii UAM, Poznań 2004.
  • Semkowicz W. Łosk i wygaśnięcie Korybutowiczów, Rocznik Historyczny, 1926, nr 7, s. 168-191


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]