111 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

111 Dywizja Piechoty – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana na mocy rozkazu z 6 listopada 1940 roku, w 12. fali mobilizacyjnej w rejonie Fallinbostel w XI. Okręgu Wojskowym.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w 1940 roku:

50., 70. i 117. pułk piechoty, 117. pułk artylerii, 111. batalion pionierów, 111. oddział rozpoznawczy, 111. oddział przeciwpancerny, .111 oddział łączności, 111. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w listopadzie 1943 roku:

50., 70. i 117. pułk grenadierów, 117. pułk artylerii, 111. batalion pionierów, 111. dywizyjny batalion fizylierów, 111. oddział przeciwpancerny, 111. oddział łączności, 111. polowy batalion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Generalleutnant Otto Stapf 5 XI 1940 – 1 I 1942;
Generalmajor Hermann Rücknagel 1 I 1942 – 15 VIII 1943;
Generalmajor Werner von Bülow 15 VIII 1943 – 30 VII 1943;
Generalmajor Hermann Rücknagel 30 VIII 1943 – 1 XI 1943;
Generalmajor Erich Gruner 1 XI 1943 – 12 V 1944;

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Carell Paul, Operacja "Barbarossa"; Warszawa 2000; ISBN 831109199-4.
  • Carell Paul, Spalona ziemia. Odwrót Wehrmachtu na Wschodzie; Warszawa 2003; ISBN 831109475-6.
  • Haupt Werner, Army Group South. The Wehrmacht in Russia 1941-1945, b.m.w 1998; ISBN 0-7643-0385-6.
  • Schramm Percy Ernst, Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht 8 vol.; Bonn 2003; ISBN 3-8289-0525-0.
  • Wagner Carl, Die Heeresgruppe Süd. Der Kampfe im Süden der Ostfront 1941-1942 b.m.w i b.r.w; ISBN 3-7909-0143-1.