21 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 21 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 21 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.

21 (Wschodniopruska) Dywizja Piechoty - niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana w 1934 roku pod ukrytą nazwą Kommandant von Elbing, miejsce stacjonowania sztabu Elbląg. Na mocy rozkazu z dnia 15 października 1935 roku otrzymała oficjalną nazwę 21. Dywizja Piechoty. Stacjonowała w I. Okręgu Wojskowym.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku:
    • 3. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, II. i rezerwowego batalionu, 13. kompanii moździerzy, 14. kompanii przeciwpancernej – Iława, I. batalionu – Morąg, III. batalionu – Ostróda;
    • 24. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I. i III. batalionu – Braniewo, II. batalionu – Iława Pruska;
    • 44. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I. i III. batalionu – Malbork, II. batalionu – Kwidzyn;
    • 21. pułk artylerii: miejsce postoju sztabu, II. dywizjonu - Elbląg, I. dywizjonu – Morąg, III. dywizjonu – Iława Pruska;
    • I. dywizjon 57. pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Braniewo;
    • 21. batalion pionierów: miejsce postoju – Elbląg;
    • 21. oddział przeciwpancerny: miejsce postoju – Ostróda;
    • 21. oddział łączności: miejsce postoju – Elbląg;
  • Struktura organizacyjna w styczniu 1940:

3., 24., 45. pułk piechoty, 21. pułk artylerii, I./57. pułku artylerii ciężkiej, 21. batalion pionierów, 21. oddział rozpoznawczy, 21. oddział przeciwpancerny, 21. oddział łączności, 21. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w listopadzie 1943:

3., 24., 45. pułk grenadierów, 21. pułk artylerii, I. dywizjon 57. pułku artylerii ciężkiej, 21. batalion pionierów, 21. batalion fizylierów, 21. oddział przeciwpancerny, 21. oddział łączności, 21. polowy batalion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Generalmajor Albert Wodrig 1.X.1934 – 10.I.1938;
Generalleutnant Kuno - Hans Both 11.I.1938 – 26.X.1939;
Generalleutnant Otto Sponheimer 1.XI.1939 – IV.1942;
Generalleutnant Wilhelm Bohnstedt VI.1942;
Generalleutnant Otto Sponheimer IV.1942 – 10.I.1943;
Generalmajor (Generalleutnant) Gerhard Matzky 10.I.1943 – 1.XI.1943;
Oberst Hubertus Lamey 1.XI.1943 – XII.1943;
Generalmajor Gerhard Matzky XII.1943 – 1.III.1944;
Generalmajor Franz Sensfuß 1.III.1944 – 28.III.1944;
Generalleutnant Hermann Foertsch 28.III.1944 – 22.VIII.1944;
Generalmajor Heinrich Goetz 22.VIII.1944 – 25.IX.1944;
Oberst Hengersdorff 25.IX.1944 –
Oberst Scharenberg IX.1944 – 12.XII.1944;
Oberst Beyse 12.XII.1944 – 14.I.1945;
Generalmajor Heinrich Goetz 14.I.1945 – 31.III.1945;
Generalmajor Karl Koetz 1.IV.1945 – 28.IV.1945;

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Od 01.- 03.09.1939 roku dywizja bieze udział w bitwie nad Osą. Od 08.- 10.09.1939 roku dywizja walczy pod Nowogrodem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzelak Czesław, Stańczyk Henryk Kampania polska 1939 roku;Warszawa 2005;
  • Jurga Tadeusz, Obrona Polski 1939, Warszawa 1990;
  • Haupt Werner, Die deutchen Infanterie Division b.m.w i b.d.w;
  • Haupt Werner, Army Group North. The Wehrmacht in Russia 1941 - 1945 b.m.w i b.m.r.;
  • Haupt werner, Sturm auf Moskau 1941. Der Angriff. Der Schlacht. Der Ruckschlag b.m.w i b.r.w;
  • Pohlman Hartwig, Wolchow 900 Tage Kampf um Lenigrad 1941 - 1944 Wiedeń 2003;