3 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 3 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 3 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.

3 (Wschodniobrandenburska) Dywizja Piechoty - niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana w 1934 roku pod ukrytą nazwą Kommandant von Frankfurt, miejsce stacjonowania sztabu Frankfurt nad Odrą.

Na mocy rozkazu z dnia 15 października 1935 roku otrzymała oficjalną nazwę 3. Dywizja Piechoty. Stacjonowała w III. Okręgu Wojskowym. Od 27 października 1940 roku na poligonie Wander i w macierzystych garnizonach rozpoczęto przeformowywać jednostkę w 3. Dywizję Piechoty (zmotoryzowanej).

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo[edytuj | edytuj kod]

Paul von Hase

Dowódcy dywizji:

  • Oberst (Generalmajor) Curt Hasse 4 kwietnia 1934 – 7 marca 1936;
  • Generalmajor Walter Petzel 7 marca 1936 – 31 października 1938;
  • Generalmajor (Generalleutnant) Walter Lichel 1 listopada 1938 – 30 września 1940.

dowódca piechoty dywizyjnej:

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Dywizja 1 sierpnia 1939 roku rozpoczęła mobilizację i została przetransportowana w rejon Złotowa na północ od Piły. O godzinie 4.45 pierwszego września 1939 roku jednostka w strukturze II. szczecińskiego Korpusu Armijnego 4. Armii przekroczyła na odcinku między Kujanem a Werskiem polską granicę. W pierwszych dniach kampanii przeciwko Polsce, dywizja prowadziła działania bojowe doprowadzające do przełamania polskiej obrony opartej na łańcuchu jezior koronowskich, następnie zdobyła Koronowo i 3 września osiągnęła zachodni brzeg Wisły. Na odcinku między między Topolnem a Grabowem przeprawiła się przez Wisłę i utworzyła wspólnie z 94 pułkiem piechoty z 32 Dywizji Piechoty przyczółek mostowy.

W następnych dniach rozpoczęła pościg prawym brzegiem Wisły w stronę Modlina, 7 września przekroczyła Drwęcę pod Golubiem Dobrzyniem. W wyniku niekorzystnego rozwoju sytuacji na lewym skrzydle 8 Armii, jednostka została skierowana do osłony północnego brzegu Wisły na odcinku długości 90 kilometrów, który ciągnął się od Włocławka przez Płock do Wyszogrodu.

12 września przekroczyła Wisłę i na południe od Płocka utworzyła przyczółek mostowy. Natomiast od 14 września rozpoczęła walki zaczepne na południowy zachód w stronę Gostynina, następnie dokonała zwrotu w stronę Łowicza i wzięła udział w wyniszczającej bitwie na południe od Wyszogrodu. Bitwa nad Bzurą dobiegała końca, w nocy 20 września rozkazem korpusu dywizja została zluzowana i rozpoczęła marsz powrotny w stronę Bydgoszczy. Od 1 października rozpoczęto odtransportowywać pododdziały dywizji przez Kostrzyn - Berlin - Dortmund - Kolonię w obszar Eifel.
Kampanię na zachodzie, dywizja rozpoczęła w strukturze III. brandenburskiego Korpusu Armijnego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzelak Czesław, Stańczyk Henryk Kampania polska 1939 roku;Warszawa 2005; ISBN 83-7399-169-7;
  • Jurga Tadeusz, Obrona Polski 1939, Warszawa 1990; ISBN 83-211-1096-7;
  • Dieckhoff, G., 3. Infanterie Division, 3. Infanterie Division (mot.), 3. Panzergrenadier - Division 1939 – 1945, Bad Nauheim 1960;
  • Haupt Werner, Die deutchen Infanterie Division b.m.w i b.d.w; ISBN 3-89555-274-7;
  • Stahl Friedrich, Heereseinteilung 1939. Gliderung, Standorte und Kommandeure sämtlicher Einheiten des Friedensheeres am 3.1.1939 und die Kriegsliederung vom 1.9.1939; ISBN 978-3-89555-338-7, ISBN 3-89555-338-7;
  • Stoves Rolf Die gepanzerten und motorisierten deutschen Grossverbande (Divisionen und Selbstandige Brigaden) 1939 - 1945, b.m.w i b.r.w; ISBN 3-89555-102-3.