58 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 58 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 58 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.

58 Dywizja Piechoty - niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana na mocy rozkazu z 26 sierpnia 1939 roku, w 2. fali mobilizacyjnej przez Infanterie – Kommandeur 22 w Lüneburgu w X. Okręgu Wojskowym.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku:

154., 209. i 220. pułk piechoty, 158. pułk artylerii, 158. batalion pionierów, 158. oddział rozpoznawczy, 158. oddział przeciwpancerny, 158. oddział łączności, 158. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w lutym 1944 roku:

154., 209. i 220. pułk piechoty, 158. pułk artylerii, 158. batalion pionierów, 58. dywizyjny batalion fizylierów, 158. oddział przeciwpancerny, 158. oddział łączności, 158. polowy batalion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Generalleutnant Ivan Haunert 26.VIII.1939 – 4.IX.1941;
Generalleutnant Dr. Friedrich Altrichter 4.IX.1941 – 1.IV.1942;
Generalleutnant Karl von Graffen 2.IV.1942 – 1.V.1943;
General Wilhelm Berlin 1.V.1943 – 7.VI.1943;
Generalleutnant Curt Siewert 7.VI.1943 – 13.IV.1945;

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Rozkazem z dnia 26 sierpnia 1939 roku rozpoczęto formowanie pierwszej rezerwowej dywizji piechoty X. Okręgu Wojskowego. Sztab dywizji, szwadrony oddziału rozpoznawczego były formowane w Lüneburgu, w Oldenburgu, Bremie i Delmenhorst wystawiono 154. pułk piechoty, w Neumünster, Rendsburgu, Malente, Eutin oraz Schleswigu wystawiono 209. pułk piechoty, w Buxtehude, Wandsbeku, Ahrensburgu, Stade oraz Oldenburgu utworzono 220. pułk piechoty. W Rendsburgu, Verden i Oldenburgu wystawiono oddziały artylerii 158. pułku artylerii. Natomiast w Lübeck (pol.Lubeka) sformowano oddział przeciwpancerny, oddział łączności a także sanitarny. W Harburgu, Ninburgu oraz Lübeck (pol.Lubeka) utworzono 158. batalion pionierów, kolumnę taborową oraz pozostałe pododdziały dywizyjne.

Kadra wywodziła się w 20% z personelu aktywnych wielkich jednostek X. Okręgu Wojskowego. Natomiast pozostała masa ludzka to młodzi rekruci oraz starzy rezerwiści, którzy szkolenie wojskowe przeszli dawno, albo od zakończenia wojny nie mieli w rękach broni.

Pierwsze rozkazy przewidywały odtransportowanie dywizji już po czterech dniach szkolenia na wschód. Jednak szybkie postępy Blitzkriegu spowodowały zmianę rozkazów i pododdziały dywizji pozostały w koszarach. Czas ten poświecono na ćwiczenia bojowe oraz marsze, które stopniowo zmieniały oddziały dywizji w gotowe do walki.

W drugim tygodniu września, oddziały dywizji otrzymały rozkaz do załadunku, jednak cel podróży nie był podany. Dopiero z kierunku jazdy transportów żołnierze dowiedzieli się iż jadą nad zachodnią granicę. W obszarze rozładunku nad Mozelą oddziały dywizji są po raz pierwszy razem. Oddział rozpoznawczy dywizji pod dowództwem majora von Woedke został podporządkowany pod rozkazy 86. Dywizji Piechoty i wysłany do Saarburga w celu zabezpieczenia górnej Mozeli. Pozostała część dywizji, na wieść o obsadzeniu przez wojska francuskie Luksemburga, w forsownym marszu idzie w stronę Trewiru (niem. Trier) i zajmuje pozycje na Wale Zachodnim. Informacja o zajęciu Luksemburga przez armię francuską okazuje się jednak nieprawdziwa i rozpoczyna się okres względnego spokoju, który pododdziały dywizji wykorzystują na dalsze szkolenie a także pomagają Organizacji Todt podczas rozbudowy umocnień Wału Zachodniego.

Od 23 stycznia 1940 roku, dywizję rozpoczęto luzować i przetransportowywać na poligon Ohrdruf w Turyngii. Teraz można było wreszcie zacząć zgodne z planem gruntowne szkolenie rezerwistów i rekrutów. Od 23 lutego rozpoczęto zwalnianie żołnierzy, którzy brali udział w pierwszej wojnie światowej.

Po intensywnym szkoleniu połączonym z ostrym strzelaniem oraz odmłodzeniu szeregów dywizja była wreszcie w pełni gotowa do użycia bojowego. Od 11 marca 1940 roku dywizję rozpoczęto odtransportowywać z poligonu na zachód w obszar na wschód od Saary i zajęła kwatery w obszarze Saarburga. Dywizja zajmuje pozycje na odcinku od Perl do Orscholz, mając na prawym skrzydle 209. pułk piechoty, w centrum 220. pułk piechoty a na lewej flance 154. pułk piechoty. Natomiast 158. oddział rozpoznawczy otrzymał w ramach dywizji własny odcinek.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Carell Paul, Operacja "Barbarossa"; Warszawa 2000; ISBN 831109199-4;
  • Carell Paul, Spalona ziemia. Odwrót Wehrmachtu na Wschodzie; Warszawa 2003; ISBN 831109475-6;
  • Haupt Werner, Die deutchen Infanterie Division b.m.w i b.d.w; ISBN 3-89555-274-7;
  • Haupt Werner, Army Group North. The Wehrmacht in Russia 1941 - 1945; b.m.w i b.m.r.; ISBN 0-7643-0182-9;
  • Pohlman Hartwig, Wolchow 900 Tage Kampf um Lenigrad 1941 - 1944; Wiedeń 2003; ISBN 3-7909-0201-2;
  • Schramm Percy Ernst, Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht 8 vol.; Bonn 2003; ISBN 3-8289-0525-0;
  • Stahl Friedrich, Heereseinteilung 1939. Gliderung, Standorte und Kommandeure sämtlicher Einheiten des Friedensheeres am 3.1.1939 und die Kriegsliederung vom 1.9.1939; ISBN 978-3-89555-338-7, ISBN 3-89555-338-7;
  • Zydowitz Kurt von, Die Geschichte der 58. Infanterie – Division 1939 – 1945; Kiel 1952;