206 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

206 Dywizja Piechoty - niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana przez dowództwo Landwehry w Instenburgu na mocy rozkazu z 17 sierpnia 1939 roku, w 3. fali mobilizacyjnej w rejonie Instenburga w I. Okręgu Wojskowym.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku:

301., 312. i 413. pułk piechoty, 206. pułk artylerii, 206. batalion pionierów, 206. oddział rozpoznawczy, 206. oddział przeciwpancerny, 206. oddział łączności;

  • Struktura organizacyjna w kwietniu 1943 roku:

301. i 413., pułk grenadierów, 206. pułk artylerii, 206. batalion pionierów, 206. oddział przeciwpancerny, 206. oddział łączności;

  • Struktura organizacyjna w kwietniu 1944 roku:

301., 312. i 413. pułk grenadierów, 206. pułk artylerii, 206. batalion pionierów, 206. batalion fizylierów, 206. oddział przeciwpancerny, 206. oddział łączności, 206. polowy batlion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • Generalleutnant Hugo Höft 17.VIII.1939 – 10.VII.1940;
  • Generalleutnant Alfons Hitter 10.VII.1940 – 13.VII.1943;
  • Generalmajor Carl Andre 13.VII.1943 – 14.IX.1943;
  • Generalleutnant Alfons Hitter 14.IX.1943 – 28.VI.1944;

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

W środę 16 sierpnia 1939 roku, rozpoczęto formować dywizję. Pierwsi rezerwiści, głównie z powiatów Labiau (ros. Polessk), Tylsit-Ragnit (ros. Sowieck), Schloßberg (ros. Dobrowolsk), Ebenrode (ros. Niestierow), Angerapp (ros. Darkiejmy - Oziorsk) i Goldap (pol. gołdapski), zaczęli przybywa już następnego dnia. Później dołączyli rezerwiści z innych landów przede wszystkim z Westfalii, Szwabii oraz Frankonii.

Dywizja osiągnęła siłę 18,427 żołnierzy, 7241 koni oraz 593 pojazdów mechanicznych.

Podczas kampanii w Polsce główne siły 3. wschodniopruskiej Armii pod dowództwem generała Georga von Küchlera uderzały z południowej części Prus Wschodnich w stronę Warszawy, natomiast 206. Dywizja Piechoty została skoncentrowana w rejonie Gołdapi i otrzymała zadanie osłonięcia jednego z potencjalnego kierunków polskiego ataku z obszaru cypla suwalskiego. W wyniku korzystnej sytuacji na froncie, dywizję w pierwszych dniach kampanii polskiej zluzowano i przetransportowano koleją oraz ciężarowymi samochodami na lewe skrzydło 3. Armii w obszar Ortelsburg (pol. Szczytno) - Willenberg (pol. Wielbark).

W nocy 5 września dywizja przekroczyła w rejonie m. Chorzele polską granicę i otrzymała rozkaz osłony wschodniej flanki armii przed nieprzyjacielską kawalerią z obszaru Suwałk i Augustowa a przede wszystkim z rejonu Ostrołęki. W szybkim marszu, wieczorem 9 września, dotarła do Różana i tu przekroczyła rzekę Narew, następnie 12 września osiągnęła w rejonie Małkini rzekę Bug. Stąd rozpoczęła marsz na wschód wzdłuż Bugu przez Ciechanowiec, Brańsk w kierunku Bielska Podlaskiego. W południe 14 września czołowe oddziały dywizji, 301. puk piechoty oraz oddział przeciwpancerny i rozpoznawczy jak również sztab dywizji dotarły do Bielska Podlaskiego. Po przejściu przez miasto, dywizja rozpoczęła działania w trzech rozbieżnych kierunkach i tak 301. pułk piechoty wzmocniony III. dywizjonem 206. pułku artylerii pomaszerował szosą na Białystok, w kierunku Narewki i Małej Narewki maszerował 312. pułk piechoty natomiast na Hajnówkę i dalej w stronę Białowieży nacierał 413. pułk piechoty. 17 września, na zachodnich obrzeżach Puszczy Białowieskiej po ciężkich lecz krótkich walkach zdobyto Hajnówkę, jak również w głębokim prastarym lesie zajęto dom myśliwski polskich prezydentów w Białowieży. Po wkroczeniu Rosjan do Polski, dywizja otrzymała rozkaz do wycofania się za Narew i Pisę na linię demarkacyjną. Pododdziały dywizji koncentrowały się w Puszczy Kurpiowskiej.

Po zakończeniu kampanii polskiej, dywizja została przeniesiona na poligon Arys (pol. Orzysz) i Stablack głównie w celu odmłodzenia kadry dowódczej oraz materiału ludzkiego jak również wymieniono część starszego uzbrojenia na nowsze. Ponadto prowadzono intensywne zgrywanie pododdziałów a ostre strzelanie zakończyło okres szkolenia. W tym czasie część pododdziałów dywizji wykorzystywana była do budowy drogi pomiędzy Friedrichshof (pol. Rozogi) w Prusach Wschodnich a Myszyńcem. Dywizja prowadziła służbę ochronną i okupacyjną na odcinku linii demarkacyjnej, sztab dywizji w tym okresie zajmował kwatery w Ostrołęce.

W czerwcu 1940 roku, przetransportowano jedną trzecią dywizji w obszar Eifel do Prüm i na południe od miasta. Marsz 301. pułku piechoty przez południową Belgię prowadził przez Diant w rejonie historycznego Sedanu. Zawieszenie broni spowodowano, że w pierwszej połowie lipca został przeniesiony do Luksemburga i tam załadowany do wagonów kolejowych został przetransportowany do Prus Wschodnich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Carell Paul, Operacja "Barbarossa"; Warszawa 2000; ISBN 83-11-09199-4;
  • Carell Paul, Spalona ziemia. Odwrót Wehrmachtu na Wschodzie; Warszawa 2003; ISBN 83-11-09475-6;
  • Haupt Werner, Die deutschen Infanterie-Division b.m.w 1991;ISBN 3-89555-274-7;
  • Haupt Werner, Army Group North. The Wehrmacht in Russia 1941 - 1945; b.m.w i b.m.r.; ISBN 0-7643-0182-9;
  • Haupt Werner, Army Group Center. The Wehrmacht in Russua 1941 - 1945; b.m.w i b.m.r.;
  • Haupt Werner, Sturm auf Moskau 1941: der Angriff: die Schlacht der Rückschlag; Friedberg 1986;
  • Hinze, Rolf Ostfront - Drama 1944. Rückzugskämpfe der Heeresgruppe Mitte; Stuttgart 2004; ISBN 3-613-02408-X;
  • Payk Ernst, Die Geschichte der 206. Infanterie - Division 1939 - 1944; Bad Nauheim 1952;
  • Sawicki Tadeusz, Niemieckie wojska lądowe na froncie wschodnim, czerwiec 1944-maj 1945 (struktura), Warszawa 1987; ISBN 83-01-06556-7;
  • Schramm Percy Ernst, Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht 8 vol.; Bonn 2003; ISBN 3-8289-0525-0;