90377 Sedna
| (90377) Sedna | |
 Sedna - wizja artystyczna |
|
| Odkrywca | M. Brown, C. Trujillo, David Rabinowitz[1] |
| Data odkrycia | 14 listopada 2003 |
| Nr kolejny planetoidy | 90377 |
| Charakterystyka orbity (J2000) | |
| Występowanie planetoidy |
TNO, dysk rozproszony lub wewnętrzna część obłoku Oorta |
| Półoś wielka | 536 ± 2[1] j.a. |
| Mimośród | 0,8576[1] |
| Peryhelium | 76,35[1] j.a. |
| Aphelium | 996 ± 4[1] j.a. |
| Okres obiegu wokół Słońca |
ok. 12 400[1] lat |
| Średnia prędkość orbitalna |
ok. 1,02 km/s |
| Nachylenie orbity względem ekliptyki |
11,93[1]° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica | ok. 1700[2] km |
| Masa | 8,3 × 1020 – 7,0 × 1021 kg |
| Średnia gęstość | 2,0? g/cm3 |
| Okres obrotu wokół własnej osi |
(10 h 16 min)[1] h |
| Albedo | 0,16-0,30 |
| Jasność absolutna | 1,6[1]m |
| Średnia temperatura powierzchni | < 33 K |
90377 Sedna – duża planetoida transneptunowa, poruszająca się po bardzo wydłużonej orbicie.
Spis treści |
[edytuj] Odkrycie
Planetoida ta została odkryta 14 listopada 2003 przez Mike'a Browna, Chada Trujillo oraz Davida Rabinowitza, z California Institute of Technology, za pomocą 120-centymetrowego teleskopu Samuela-Oschina, znajdującego się w Obserwatorium Palomar niedaleko San Diego. Planetoida ta obserwowana była również przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a. Wypatrzenie planetoidy zajęło 3 lata. Odkrycie jeszcze raz zweryfikowano przez obserwatorium Tenagra w Arizonie.
Otrzymała ona najpierw oznaczenie prowizoryczne 2003 VB12.
Obiekt nazwany został na cześć Sedny, bóstwa oceanu w wierzeniach Inuitów – ludów północy, zamieszkujących od Grenlandii po Czukotkę w Rosji.
[edytuj] Orbita
Orbita 90377 Sedny nachylona jest do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 11,93°. Na jeden obieg wokół Słońca potrzebuje ok. 12 400 lat. Krąży w średniej odległości ok. 536 j.a., po mocno wydłużonej eliptycznej orbicie o mimośrodzie 0,86. Średnia prędkość orbitalna tej asteroidy to ok. 1,02 km/s.
W momencie odkrycia znajdowała się w odległości 90 j.a. i tym samym okazała się najdalszym[3] obserwowanym obiektem w Układzie Słonecznym. Obecnie Sedna zbliża się do Słońca i w 2075 roku[1] osiągnie peryhelium, znajdując się wtedy w odległości 76 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy (ponad dwa razy dalej niż Pluton). Następnie przez ok. 6200 lat będzie się oddalać, aż osiągnie aphelium w odległości ok. 996 j.a. od Słońca (ok. 20 razy dalej niż Pluton).
Jest to obiekt z dysku rozproszonego lub nawet wewnętrznej części obłoku Oorta.
[edytuj] Właściwości fizyczne
Sedna ma średnicę szacowaną na 1700 km[2]. Jej albedo wynosi ok. 0,2, a jasność absolutna to 1,6m. Sedna jest prawdopodobnie zimną planetoidą ; temperaturę jej powierzchni oszacowano na około -240 °C (33 K). Naukowcy przypuszczają, że składa się ona ze skał i lodu.
Sedna jest prawdopodobnie pierwszym odkrytym obiektem z wewnętrznej części Obłoku Oorta i zarazem pierwszym bezpośrednim dowodem jego istnienia. Jest to drugi po Marsie najczerwieńszy obiekt w naszym Systemie. Sedna jest jednym z niewielu tak dużych obiektów odkrytych w Układzie Słonecznym od 1930 roku, kiedy to po raz pierwszy zaobserwowano Plutona.
Sedna może zostać uznana w przyszłości za planetę karłowatą i plutoid.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 JPL Small-Body Database Browser: 90377 Sedna (2003 VB12) (ang.). 2010-01-05 last obs. used. [dostęp 2011-07-21].
- ↑ 2,0 2,1 Wm. Robert Johnston: List of Known Trans-Neptunian Objects (ang.). Johnston's Archive, 2010-08-07. [dostęp 2011-07-21].
- ↑ W 2005 roku odkryto Eris, która obecnie znajduje się dalej od Słońca niż Sedna.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Baza danych o małych ciałach Układu Słonecznego [1] (en)
- 90377 Sedna w bazie JPL
- Diagram orbity 90377 Sedna
- Sedna (2003 VB12).
|
|||||||||||
