Aichi D3A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aichi D3A
(Dane D3A1 / D3A2)
Aichi D3A "Val" z lotniskowca "Akagi"
Aichi D3A "Val" z lotniskowca "Akagi"
Dane podstawowe
Państwo  Japonia
Producent Aichi Kokuki KK, Showa
Typ pokładowy bombowiec nurkujący
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji metalowej
Załoga 2
Historia
Data oblotu styczeń 1938
Lata produkcji grudzień 1939 - 1944
Wycofanie ze służby 1945
Egzemplarze około 1500
Dane techniczne
Napęd 1 silnik gwiazdowy, 14-cylindrowy w układzie podwójnej gwiazdy chłodzony powietrzem Mitsubishi MK8D Kinsei 43 (Ha 33-43) lub Kinsei 44 / Mitsubishi MK8E Kinsei 54(Ha 33-54)
Moc startowa:
Kinsei 43 - 1000 KM
Kinsei 44 - 1070 KM
Kinsei 54 - 1300 KM
Wymiary
Rozpiętość 14,365 m
Długość 10,185 m / 10,231 m
Wysokość 3,348 m / 3,45 m
Powierzchnia nośna 34,91 m²
Masa
Własna 2408 kg / 2570 kg
Startowa max.: 3896 kg / 4128 kg
Osiągi
Prędkość maks. 386 km/h na wysokości 3000 m / 433 km/h na 6200 m
Prędkość przelotowa 296 km/h
Prędkość wznoszenia na 3000 m:
6 min 27 s / 5 min 48 s
Pułap 8100 m / 10 900 m
Zasięg 1410 km (max. 2370 km) / 1560 km (max. 2380 km)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 x km wz. 97 kalibru 7,7 mm (w osłonie silnika)
1 x km wz. 92 kal. 7,7 mm (ruchomy)
1 x bomba 250 kg (pod kadłubem)
2 x bomba 60 kg (pod skrzydłami)
Użytkownicy
Japonia
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Aichi D3A Kaubaku (alianckie oznaczenie kodowe Val) – dwumiejscowy japoński pokładowy bombowiec nurkujący z okresu drugiej wojny światowej; był to jeden z dwóch bombowców nurkujących użytkowanych przez państwa Osi.

Jego konstrukcja była wzorowana na niemieckim samolocie kurierskim Heinkel He 70. Prototyp, początkowo oznaczany AM-17, zbudowano w grudniu 1937 roku. Pierwszy lot, już pod nazwą D3A1, odbył w styczniu 1938 roku. Samoloty seryjne D3A1 Model 11 produkowane od grudnia 1939 roku miały większą rozpiętość skrzydeł, inną osłonę kabiny i silnik o większej mocy. Dla poprawy stateczności dodano płetwę przed statecznikiem pionowym. Z powodów ekonomicznych zastosowano stałe podwozie.

W czerwcu 1942 roku samolot unowocześniono, zwiększając moc silnika; tak zmodyfikowany samolot nosił oznaczenie D3A2 Model 12. Do produkcji seryjnej trafiła wersja D3A2 Model 22 z powiększonymi zbiornikami paliwa. Zbudowano 470 seryjnych D3A1 i 815 D3A2 w zakładach Aichi Kokuki KK oraz 201 D3A2 w zakładach Showa. Razem z prototypami powstało łącznie 1495 samolotów tego typu. Samolot zwrotnością dorównywał myśliwcom, toteż często używano go do zwalczania wrogich bombowców. Używano ich jeszcze w 1944 roku, choć samoloty te były już wtedy mocno przestarzałe. Niektóre egzemplarze przebudowano na wersję szkolną D3A2-K.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]