Aichi D3A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aichi D3A
(Dane D3A1 / D3A2)
Aichi D3A "Val" z lotniskowca "Akagi"
Aichi D3A "Val" z lotniskowca "Akagi"
Dane podstawowe
Państwo  Japonia
Producent Aichi, Showa
Typ pokładowy bombowiec nurkujący
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji metalowej
Załoga 2
Historia
Data oblotu styczeń 1938
Lata produkcji grudzień 1939 - 1944
Wycofanie ze służby 1945
Egzemplarze około 1500
Dane techniczne
Napęd 1 silnik gwiazdowy, 14-cylindrowy w układzie podwójnej gwiazdy chłodzony powietrzem Mitsubishi MK8D Kinsei 43 (Ha 33-43) lub Kinsei 44 / Mitsubishi MK8E Kinsei 54(Ha 33-54)
Moc startowa:
Kinsei 43 - 1000 KM
Kinsei 44 - 1070 KM
Kinsei 54 - 1300 KM
Wymiary
Rozpiętość 14,365 m
Długość 10,185 m / 10,231 m
Wysokość 3,348 m / 3,45 m
Powierzchnia nośna 34,91 m²
Masa
Własna 2408 kg / 2570 kg
Startowa max.: 3896 kg / 4128 kg
Osiągi
Prędkość maks. 386 km/h na wysokości 3000 m / 433 km/h na 6200 m
Prędkość przelotowa 296 km/h
Prędkość wznoszenia na 3000 m:
6 min 27 s / 5 min 48 s
Pułap 8100 m / 10 900 m
Zasięg 1410 km (max. 2370 km) / 1560 km (max. 2380 km)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 x karabin maszynowy wz. 97 kalibru 7,7 mm (w osłonie silnika)
1 x karabin maszynowy wz. 92 kal. 7,7 mm (ruchomy)
1 x bomba 250 kg (pod kadłubem)
2 x bomba 60 kg (pod skrzydłami)
Użytkownicy
Japonia
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Aichi D3A Kaubaku (alianckie oznaczenie kodowe Val) – dwumiejscowy japoński pokładowy bombowiec nurkujący z okresu drugiej wojny światowej; był to jeden z dwóch bombowców nurkujących użytkowanych przez państwa Osi.

Jego konstrukcja była wzorowana na niemieckim samolocie kurierskim Heinkel He 70. Prototyp, początkowo oznaczany AM-17, zbudowano w grudniu 1937 roku. Pierwszy lot, już pod nazwą D3A1, odbył w styczniu 1938 roku. Samoloty seryjne D3A1 Model 11 produkowane od grudnia 1939 roku miały większą rozpiętość skrzydeł, inną osłonę kabiny i silnik o większej mocy. Dla poprawy stateczności dodano płetwę przed statecznikiem pionowym. Z powodów ekonomicznych zastosowano stałe podwozie.

D3A przygotowują się do startu z lotniskowca przed atakiem na Pearl Harbor, 7 grudnia 1941 roku
D3A z „Shōkaku” wracają na lotniskowiec po ataku na USS „Enterprise” podczas bitwy koło wschodnich Wysp Salomona, sierpień 1942 roku
D3A spadający do oceanu koło lekkiego krążownika USS „San Diego” podczas bitwy koło wysp Santa Cruz
D3A startujący z lotniskowca „Akagi” do ataku na brytyjskie okręty podczas rajdu na Ocean Indyjski

W czerwcu 1942 roku samolot unowocześniono, zwiększając moc silnika; tak zmodyfikowany samolot nosił oznaczenie D3A2 Model 12. Do produkcji seryjnej trafiła wersja D3A2 Model 22 z powiększonymi zbiornikami paliwa. Zbudowano 470 seryjnych D3A1 i 815 D3A2 w zakładach Aichi oraz 201 D3A2 w zakładach Showa. Razem z prototypami powstało łącznie 1495 samolotów tego typu. Samolot zwrotnością dorównywał myśliwcom, toteż często używano go do zwalczania wrogich bombowców. Używano ich jeszcze w 1944 roku, choć samoloty te były już wtedy mocno przestarzałe. Niektóre egzemplarze przebudowano na wersję szkolną D3A2-K.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]