Binjamin Ganc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Benny Gantz)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Binjamin Ganc
בני גנץ
Binjamin Ganc
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 9 czerwca 1959
Kefar Achim,  Izrael
Przebieg służby
Lata służby od 1977
Siły zbrojne Siły Obronne Izraela
Jednostki Brygada Spadochronowa (1977-1997)
Jednostka Szaldag
Dywizja Libanu (1999-2000)
Dywizja Judei i Samarii (2000-2001)
Północne Dowództwo (2001-2009)
Stanowiska dowódca Jednostki Szaldag (1989-1992)
dowódca Brygady Spadochronowej (1995-1997)
dowódca Dywizji Libanu (1999-2000)
dowódca Dywizji Judei i Samarii (2000-2001)
Szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela (2011-)
Główne wojny i bitwy Wojna libańska,
Pierwsza intifada,
Intifada Al-Aksa,
II wojna libańska,
Operacja „Pierścień Ochronny”
Odznaczenia
Wojna libańska II wojna libańska
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Binjamin „Beni” Ganc, Benny Gantz (ur. 9 czerwca 1959 roku w Kefar Achim) – izraelski dowódca wojskowy w stopniu generała porucznika, oficer dyplomowany Sił Obronnych Izraela, od lutego 2011 Szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Ganc urodził się i dorastał w moszawie Kefar Achim, położonym na równinie Szaron. Jego matka, Malka, pochodziła z miasta Mezőkovácsháza na Węgrzech i podczas Holocaustu przeżyła hitlerowski obóz koncentracyjny Bergen-Belsen. Jego ojciec, Nachum Ganc pochodził z Siedmiogrodu w Rumunii[1]. Zimą 1947 roku usiłował on dostać się do Mandatu Palestyny na pokładzie nielegalnego statku „Chajjim Arlozorow”. Statek został zatrzymany 28 lutego przez okręty Royal Navy i odeskortowany na wyspę Cypr, gdzie wszystkich żydowskich uchodźców z Europy umieszczono w obozie dla internowanych[2]. Po powstaniu w 1948 roku niepodległego państwa Izrael, przyjechał do Ziemi Izraela i przyłączył się do grupy założycieli moszawu Kefar Achim. Tam poznał swoją żonę i późniejszą matkę Beniego Ganca.

Ganc ukończył szkołę z internatem w Ramat ha-Szaron. Następnie uzyskał tytuł licencjata historii na Uniwersytecie Tel Awiwu oraz tytuł magistra nauk politycznych na Uniwersytecie Hajfy.

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Brygada Spadochronowa[edytuj | edytuj kod]

W 1977 roku rozpoczął służbę wojskową w Siłach Obronnych Izraela. Po odbyciu obowiązkowego szkolenia wojskowego został przyjęty do 50 Batalionu w Brygadzie Spadochronowej[3]. Przeszedł szkolenie oficerskie i został dowódcą plutonu spadochroniarzy w 101 Batalionie. W 1980 roku jako zastępca dowódcy kompanii wziął udział w operacji wojskowej w Libanie. Podczas Wojny libańskiej w 1982 roku Ganc walczył w zachodnich dzielnicach Bejrutu, gdzie zastąpił rannego dowódcę kompanii[4]. W 1983 roku został dowódcą specjalistycznego pułku inżynieryjnego „Pelacha ne” (hebr. פלחה”ן), do którego zadań należało torowanie drogi natarcia dla brygad i rozbrajanie ładunków wybuchowych. Następnie został zastępcą dowódcy elitarnej jednostki sił specjalnych Jednostki Szaldag (jednostka Sił Powietrznych Izraela). W 1987 roku został mianowany dowódcą 890 Batalionu spadochroniarzy. Uczestniczył w czterech misjach bojowych przeciwko terrorystom w południowym Libanie[4]. W 1989 roku objął dowództwo wJednostce Szaldag. Między innymi zabezpieczał przeprowadzenie operacji Salomon, podczas której ewakuowano Żydów z Etiopii[5]. W 1992 roku został dowódcą rezerwowej Dywizji Spadochronowej, a w 1994 roku objął dowództwo Brygady Judei w Dywizji Judei i Samarii. W latach 1995-1997 był dowódcą Brygady Spadochronowej.

W październiku 1997 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie rok później zdobył tytuł magistra bezpieczeństwa narodowego w Waszyngtonie. Ganc jako jeden z nielicznych izraelskich oficerów ukończył elitarny amerykański kurs szkolenia Zielonych Beretów.

Północne Dowództwo[edytuj | edytuj kod]

W 1998 roku objął dowództwo rezerwowej dywizji w Północnym Dowództwie Sił Obronnych Izraela. W 1999 roku został dowódcą Dywizji Libanu. W 2000 roku odpowiadał za wycofanie wojsk ze strefy bezpieczeństwa w południowym Libanie.

W 2000 roku został mianowany dowódcą Dywizji Judei i Samarii. Podczas jego kadencji, 28 września 2000 roku wybuchło palestyńskie powstanie Intifada Al-Aksa. 1 października przy grobowcu Józefa na przedmieściach Nablusu został postrzelony druzyjski funkcjonariusz izraelskiej straży granicznej Medhat Josef. Ganc nie podjął decyzji o wysłaniu żołnierzy na palestyńskie terytorium i ranny Josef zmarł po 4 godzinach z upływu krwi, nie doczekawszy się pomocy lekarskiej. Kilka dni później, 12 października, doszło do linczu na 2 izraelskich żołnierzach w Ramallah. Ganc ponownie zwlekał oczekując na decyzje dowództwa i nie podjął samodzielnych decyzji.

Na początku 2001 roku otrzymał awans na pułkownika i został mianowany dowódcą Korpusu Północnego. Pod koniec 2002 roku został powołany do Północnego Dowództwa. W dniu 8 listopada 2005 roku otrzymał stanowisko dowódcy sił lądowych w Północnym Dowództwie. Funkcję tę pełnił podczas II wojny libańskiej. W grudniu 2007 roku został mianowany attaché wojskowym w Stanach Zjednoczonych.

Sztab Generalny[edytuj | edytuj kod]

Awans generała Ganca

W październiku 2009 roku Ganc otrzymał przeniesienie na stanowisko Zastępcy Szefa Sztabu Generalnego[6].

W dniu 14 lutego 2011 roku objął stanowisko Szefa Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela.

Przypisy

  1. Magyarországi eredetű vezérkari főnök Izraelben? Barak honvédelmi miniszter Beni Ganz tábornokot javasolja vezérkari főnöknek (węg.). W: Izraeli Hírlevél [on-line]. 2011-02-05. [dostęp 2011-02-16].
  2. Wywiad z Netanyahu i Gantzem w poszukiwaniu ich wspólnych korzeni (hebr.). W: Channel 7 [on-line]. 2011-02-14. [dostęp 2011-02-16].
  3. Bader Ahatsha: Optymistyczna nuta (hebr.). W: Israel Defense Forces [on-line]. 2011-02-09. [dostęp 2011-02-16].
  4. 4,0 4,1 Avihai Becke4: Ogólny smutek (hebr.). W: Haaretz [on-line]. 2002-04-24. [dostęp 2011-02-16].
  5. Ahatsha r’Tu: Generał Benny Gantz dowodzi Shaldag Unit (hebr.). W: Israel Defense Forces [on-line]. 2010-11-22. [dostęp 2011-02-16].
  6. Generał Benny Gantz został mianowany Zastępcą Szefa Sztabu Generalnego (hebr.). W: Israel Defense Forces [on-line]. 2009-10-01. [dostęp 2011-02-16].