Convair CV-240

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Convair CV-240
Convair CV-240
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Convair
Typ samolot pasażerski
Konstrukcja metalowa
Załoga 3
Historia
Data oblotu 16 marca 1947
Egzemplarze 1181
Liczba wypadków 8
Dane techniczne
Napęd 2 x silnik tłokowy Pratt & Whitney R-2800 Double Wasp
Moc 1491 kW każdy
Wymiary
Rozpiętość 27,97 m
Długość 22,76 m
Wysokość 8,20 m
Powierzchnia nośna 75,9 m²
Masa
Własna 11 540 kg
Startowa 19 280 kg
Osiągi
Prędkość maks. 507 km/h
Prędkość przelotowa 451 km/h
Prędkość wznoszenia 463 m/min
Pułap 4880 m
Zasięg 1930 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Siły zbrojne:Australia Boliwia Kolumbia Niemcy Włochy Paragwaj Hiszpania Sri Lanka
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Convair 340 KLM
CV-440 Metropolitan należący do Lufthansy
Convair 580
Convair 640

Convair CV-240amerykański samolot pasażerski produkowany przez firmę Consolidated Vultee Aircraft Corporation (Convair) w latach 1947-1956.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po zakończeniu II wojny światowej firma Convair, producent między innymi samolotów Consolidated B-24 Liberator i Convair B-32 Dominator rozpoczęła przygotowania do wejścia na rynek samolotów pasażerskich. Maszyną, która miała to umożliwić był Convair Liner 240 (CV-240), który swój pierwszy lot wykonał z lotniska w San Diego 16 marca 1947 roku. Stał się on początkiem udanej serii samolotów, wykorzystywanych przez wielu operatorów na świecie. 28 lutego 1948 roku, pierwszy seryjny egzemplarz dostarczono liniom lotniczym American Airlines. 5 samolotów CV-240 było użytkowanych przez Polskie Linie Lotnicze LOT w latach 1957-1966, posiadały one znaki rejestracyjne: SP-LPA, SP-LPB, SP-LPC, SP-LPD i SP-LPE. Samoloty obsługiwały połączenie WarszawaLondyn. Był to również pierwszy w Polsce samolot z hermetyczną kabiną mogącą pomieścić 40 pasażerów. 12 kwietnia 1958 roku, na skutek błędu w pilotażu, SP-LPB rozbił się na lotnisku Okęcie w Warszawie. Na skutek problemów z dostaniem części zamiennych do samolotów, zostały one sprzedane w 1966 roku.

Konstrukcja (wersja podstawowa CV-240)[edytuj | edytuj kod]

Samolot z 3 osobową załogą, dwóch pilotów i radiotelegrafista przewoził 40 pasażerów w klimatyzowanej, ciśnieniowej kabinie. Wolnonośny Dolnopłat napędzany dwoma 18 cylindrowymi silnikami tłokowymi z trójłopatowymi śmigłami. Zbiorniki paliwa umieszczone w skrzydłach miały 3780 dm³ pojemności. Usterzenie klasyczne, wolnonośne z długą płetwą grzbietową, podwozie trójzespołowe z przednim podparciem, chowane. Przednia, dwukołowa goleń do wnęki w kadłubie, podowozie główne również dwukołowe do wnęk w gondolach silnikowych.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Wersje cywilne[edytuj | edytuj kod]

  • CV-240-21 – wersja z silnikami turbośmigłowymi Allison T38, był to pierwszy pasażerski samolot z tego typu silnikami, który wykonał lot w Stanach Zjednoczonych (29 grudnia 1950), jednak z uwagi na problemy techniczne nie rozwijana i przerobiona z powrotem na napęd tłokowy.
  • CV-340 – wersja dla United Airlines, napedzana dwoma silnikami tłokowymi Pratt & Whitney R-2800-CB16 o powiększonej rozpietości i długości kadłuba (o 1,37 m poprzez wstawienie dwóch nowych segmentów przed i za skrzydłami). Dzięki temu udało się zwiększyć liczbe przewożonych pasażerów do 44 osób. Pierwszy lot tej wersji odbył się 5 października 1951 roku a rok później rozpoczęły się dostawy dla United Airlines.
  • CV-440 Metropolitan – kolejna wersja rozwojowa z powiększoną prędkością przelotową, z nową izolacją akustyczną w kabinie pasażerskiej, możliwością zwiększenia liczby miejsc do 52 foteli, mozliwością zamontowania radaru pogodowego w wydłużonej osłonie nosa. Pierwszy lot odbył się 6 października 1955 roku.
  • CV-540 – wersja z silnikiem turbośmigłowym Napier Eland NE 1.1. Pierwszy lot samolotu z nowym napędem odbył się 8 lutego 1955 roku
  • CV-580 – zmodyfikowana wersja CV-340, modyfikacja polegała na wymianie silników tłokowych na silniki turbośmigłowe Allison 501 D13D/H.
  • CV-600 – wersja CV-240 z silnikami turbośmigłowymi Rolls-Royce Dart.
  • CV-640 – wersja 340 lub 440 z silnikami turbośmigłowymi Rolls-Royce Dart.
  • CV-5800 – wydłużona wersja CV-580 z silnikami Allison 501-D22.

Wersje wojskowe[edytuj | edytuj kod]

  • C-131 Samaritan – wersja transportowa CV-240 dla US Air Force.
  • T-29A/B/C/D – wersja C-131 przeznaczona do szkolenia i treningu nawigatorów, bombardierów i radiooperatorów US Air Force.
  • VD-131D – wersja US Air Force przeznaczona do przewozu ważnych osobistości.
  • TC-131E – wersja US AIr Force przeznaczona do szkolenia i treningu operatorów systemów walki radioelektronicznej.
  • R4Y-1/R4Y-2 – wersja transportowa dla US Navy.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Przegląd samolotów komunikacyjnych, "Lotnictwo", nr 10 (1992), s. 42-44, ISSN 364215.