Garuda Indonesia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Garuda Indonesia
Garuda Indonesia
IATA
GA
ICAO
GIA
Znak
INDONESIA
Historia
Data założenia 26 stycznia 1949 (jako Garuda Indonesian Airways)
Lokalizacja
Państwo  Indonezja
Baza Port lotniczy Dżakarta-Soekarno-Hatta
Węzeł
Węzeł rezerwowy
Kooperacja
Program lojalnościowy Garuda Frequent Flyer
Sojusz SkyTeam (2012)
Flota
Liczba samolotów 84 (+ 54 zamówionych)
Liczba tras 50 (31 krajowe,19 międzynarodowych)
Przedsiębiorstwo
Siedziba Tangerang, Banten, Indonezja
Członkowie zarządu Emirsyah Satar (CEO), Agus Priyanto, Hadinoto Soedigno
Udziałowcy rząd Indonezji
Slogan Fly Ever Higher
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Garuda Indonesia - narodowe linie lotnicze Indonezji (kod linii IATA: GA) obsługujące stałe połączenia pasażerskie i cargo pomiędzy macierzystym portem lotniczym Dżakarta-Soekarno-Hatta a lotniskami w Azji, Europie i Australii. Większość udziałów linii jest w posiadaniu rządu Indonezji.

Garuda Indonesia otrzymała cztery gwiazdy w rankingu Skytraxu i jest kandydatem do pięciogwiazdkowego odznaczenia w roku 2013.[1] Ponadto, zarząd linii zapowiedział dołaczenie do sojuszu SkyTeam w roku 2012.[2]

Nazwa linii pochodzi od Garudy - mitycznego bóstwa w hinduizmie i buddyzmie tybetańskim, przedstawianego jako złoty lub czerwony orzeł o ciele człowieka, będący wierzchowcem boga Wisznu. Symbol widnieje również w godle Indonezji.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie[edytuj | edytuj kod]

Początki Garuda Indonesia sięgają późnych lat 40. XX wieku, kiedy podczas rewolucji w Indonezji przeciwko zwierzchnictwu Holandii, linie obsługiwały specjalne loty Douglasem DC-3. Jako oficjalną datę powstania linii pod nazwą Garuda Indonesian Airways, uznaje się 26 stycznia 1949 roku. Pierwszą maszyną był DC-3 znany jako Seulawah ("Złota Góra"), zakupiony za 120 000 dolarów malajskich przez lokalnych przedsiębiorców indonezyjskiego regionu Aceh. Podczas rewolucji linie wspierały interesy państwa, zapewniając transport przywódcom w czasie misji dyplomatycznych.

Rząd Mjanmy przyszedł z pomocą dla rozwijających się linii. Narodowy przewoźnik Mjanmy - Myanmar Airways International, wynajmował DC-3 do własnych lotów. W czerwcu 1956 roku linie Garuda wykonały pierwszy lot z pielgrzymami do Mekki z czterdziestoma pasażerami na pokładzie samolotu Convair 340.

Lata 60: Rozwój i ekspansja[edytuj | edytuj kod]

W lata 60. Garuda Indonesia wkroczyła z flotą 8 Convair 240, 8 Convair 340 i 8 Convair 440. W 1961 i pod koniec 1965 dołączyły 3 Convair 990 Coronado i 3 Lockheed L-188 Electra. W tym samym czasie utworzono trasę do Hongkongu, na międzynarodowe lotnisko Kai Tak. 28 sierpnia 1963 linie, dotychczas skupione na lotach krajowych i regionalnych, otworzyły połączenia do Europy - do Amsterdamu i Frankfurtu. W 1965 dodano Rzym i Paryż przez Bombaj i Kair, z użyciem ekskluzywnego samolotu Convair 990 Coronado. Tego samego roku rozpoczęto loty do chińskiego Kanton trasą przez kambodżańska stolicę Phnom Penh.

W 1965 roku dla Garuda Indonesia nastała era odrzutowa wraz z nabyciem Douglasa DC-8, który został włączony do służby na trasie do amsterdamskiego lotniska Schiphol przez Kolombo, Bombaj, Rzym i Pragę.

Lata 70. i 80: Nowe samoloty[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. do floty Garuda Indonesia dołączyły maszyny McDonnell Douglas DC-9 i Fokker F28. W jednym momencie linie posiadały 42 Fokkery, stając sie tym samym największym operatorem maszyn tego typu. W 1976 przewoźnik właczył wprowadził Douglasa DC-10, w 1980 Boeinga 747-200, a w 1982 roku Airbusa A300-B4. Do roku 1984 Garuda Indonesia użytkowały 6 DC-10, 24 DC-9, 36 F-28 i 6 B747-200.

Lata 90: Trudny czas[edytuj | edytuj kod]

W 1991 roku Garuda Indonesia zakupiły 13 maszyn McDonnell Douglas MD-11, W 1994 weszły w posiadanie trzech Boeingów 747-400 (dwa prosto od producenta, a jeden od brazylijskich linii Varig) i Airbusa A330-300. W tym czasie linie odnotowały dwie katastrofy lotnicze - na lotnisku w japońskim mieście Fukuoka podczas startu rozbił się DC-10, a zaledwie rok później w mieście Medan w wyniku największej katastrofy w historii Indonezji życie straciły 234 osoby. Również w 1997 roku, z powodu azjatyckiego kryzysu finansowego Garuda Indonesia zostały zmuszone do redukcji połączeń, co zbiegło się z wydarzeniami kolejnych lat, kiedy ruch turystyczny do krajów azjatyckich znacznie zmalał, przez takie wydarzenia jak: ataki na World Trade Center w 2001, zamachy bombowe na Bali w 2002 czy trzęsienie ziemi na Oceanie Indyjskim w 2004.

2000-2009: Utracona reputacja i zakaz lotów do Europy[edytuj | edytuj kod]

W 2001 roku Garuda Indonesia otworzyła filię, tanie linie lotnicze Citilink, do obsługi lotów krajowych z pomocą pięciu samolotów Fokker F28. W 2007 roku Unia Europejska wydała przewoźnikowi zakaz lotów nad Europą, jak również pozostałym indonezyjskim liniom lotniczym, w następstwie katastrofy Boeinga 737-400[3]. Przewodniczący Europejskiej Komisji Bezpieczeństwa Lotów Federico Grandini zapowiedział rozpatrzenie zakazu. W sierpniu 2007 minister transportu Indonezji ogłosił, że Unia Europejska powinna zdjąć zakaz lotów w okolicach października. Ostatecznie zakaz został odwołany w lipcu 2009, zarówno dla Garuda Indonesia jak i trzech innych linii lotniczych.

2009 do teraz: Odrodzenie[edytuj | edytuj kod]

Po skreśleniu linii z czarnej listy linii lotniczych Garuda Indonesia ogłosiły intensywny pięcioletni plan rozwoju zawierający m.in. zmianę logo, malowania samolotów, uniformów załogi, podwojenie liczby maszyn z 62 do 116, zwiększenie ilości międzynarodowych tras z 41 do 62.[4]

W 2010 roku, podczas Air Show w Farnborough Garuda ogłosiła zamówienie sześciu dodatkowych samolotów A330-200.[5]

Flota[edytuj | edytuj kod]

Flota linii Garuda Indonesia - stan na czerwiec 2011.[6]

Model Ilość Zamówionych Liczba pasażerów
Airbus A320 - 50[7] brak danych
Airbus A330-200 6 293
Airbus A330-300 6 293
Boeing 737-300 6 110
Boeing 737-400 13 134 lub 136
Boeing 737-500 5 96
Boeing 737-800 45 4 156
Boeing 747-400 3 428
Razem: 84 54

Porty docelowe[edytuj | edytuj kod]

Garuda Indonesia obsługują 31 tras krajowych i 19 międzynarodowych[8].

Państwo Miasto Port lotniczy
Australia i Oceania
 Australia Melbourne Port lotniczy Melbourne
Perth Port lotniczy Perth
Sydney Port lotniczy Sydney
Azja
 Arabia Saudyjska Dżudda Port lotniczy Dżudda
Rijad Port lotniczy Rijad
Dammam Port lotniczy Dammam
 Chiny Kanton Port lotniczy Guangzhou
Pekin Port lotniczy Pekin
Szanghaj Port lotniczy Szanghaj-Pudong
 Hongkong Hongkong Port lotniczy Hongkong
 Indonezja Banda Aceh Port lotniczy Banda Aceh
Medan Port lotniczy Medan-Polonia
Pekanbaru Port lotniczy Pekanbaru
Batam Port lotniczy Batam-Hang Nadim
Padang Port lotniczy Padang
Palembang Port lotniczy Palembang
Pangkal Pinang Port lotniczy Pangkal Pinang
Bandar Lampung Port lotniczy Bandar Lampung-Radin Inten II
Jambi Port lotniczy Jambi
Dżakarta Port lotniczy Dżakarta-Soekarno-Hatta
Yogyakarta Port lotniczy Yogyakarta-Adisucipto
Surakarta Port lotniczy Surakarta-Adisumarmo
Semarang Port lotniczy Semarang-Achmad Yani
Surabaja Port lotniczy Surabaja-Juanda
Malang Port lotniczy Malang
Denpasar Port lotniczy Denpasar
Mataram Port lotniczy Mataram-Selaparang
Makasar Port lotniczy Makasar
Manado Port lotniczy Sam Ratulangi
Palangkaraya Port lotniczy Palangkaraya-Tjilik Riwut
Pontianak Port lotniczy Pontianak-Supadio
Banjarmasin Port lotniczy Banjarmasin
Balikpapan Port lotniczy SAMS
Kupang Port lotniczy Kupang-El Tari
Kendari Port lotniczy Kupang-El Tari
Biak Port lotniczy Biak-Frans Kaisiepo
Jayapura Port lotniczy Jayapura-Sentani
Timika Port lotniczy Timika
Ambon Port lotniczy Ambon
Ternate Port lotniczy Ternate-Babullah
Palu Port lotniczy Palu-Mutiara
 Japonia Tokio Port lotniczy Narita
Nagoja Port lotniczy Chūbu
Osaka Port lotniczy Kansai
 Korea Południowa Seul Port lotniczy Seul-Inczhon
 Malezja Kuala Lumpur Port lotniczy Kuala Lumpur
 Singapur Singapur Port lotniczy Singapur-Changi
 Tajlandia Bangkok Port lotniczy Bangkok-Suvarnabhumi
 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Port lotniczy Dubaj
Europa
 Holandia Amsterdam Port lotniczy Amsterdam-Schiphol

Przypisy