Debata pomiędzy Alfredem Miodowiczem i Lechem Wałęsą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Debata Alfred Miodowicz – Lech Wałęsa – telewizyjna debata między przewodniczącym OPZZ Alfredem Miodowiczem a Lechem Wałęsą. Debata odbyła się 30 listopada 1988[1] o godzinie 20:00 w siedzibie Telewizji Polskiej. Transmitowana była przez TP1, według sondażu przeprowadzonego przez OBOP oglądało ją blisko 80% mieszkańców Warszawy[2]. Tematem debaty były pluralizm związkowy i sytuacja polityczna w Polsce. Po transmisji 63% oglądających przyznało zwycięstwo Wałęsie[3]. Oceniając debatę, Czesław Kiszczak stwierdził, że jej wynik zachwiał "dotychczasowym status quo na linii władza-opozycja"[4]. W debacie pojawiła się zapowiedź Okrągłego Stołu[5], choć sam okrągły stół, już gotowy, na dzień przed debatą rozłożono na części i wywieziono do magazynu Zakładów Wytwórczych Mebli Artystycznych w Henrykowie, która go wyprodukowała[6].

Było to pierwsze pojawienie się Lecha Wałęsy w telewizji od czasu stanu wojennego, wprowadzonego 13 grudnia 1981. Alfred Miodowicz w "Trybunie Ludu" z 15 listopada 1988 ogłosił, że jest gotów rozmawiać z Wałęsą w sprawie pluralizmu związkowego. "Zawsze lepsza konfrontacja w telewizji niż na ulicy. Zawsze lepiej rozmawiać, niż targać się po szczękach" – oświadczył[2]. Miodowicz miał wyjść z inicjatywą sam, bez konsultacji z kierownictwem PZPR. Gdy początkowo władze nie zgodziły się na tę debatę, miał zagrozić, że spotka się z Wałęsą przed budynkiem Radiokomitetu, do czego władze nie chciały dopuścić[4].

Organizatorami debaty ze strony Lecha Wałęsy byli Jacek Kuroń, Adam Michnik i Janusz Onyszkiewicz. Początkowo chcieli oni, aby debata odbyła się na terenie Stoczni Gdańskiej, na co nie zgodziły się władze. Innym niespełnionym żądaniem "Solidarności" była obecność Andrzeja Wajdy z ekipą filmową[2]. Doradcą Wałęsy w zakresie zachowania przed kamerą był Andrzej Bober[7]. Debata odbyła się w studio telewizyjnym w Warszawie, transmitowana na żywo; za plecami rozmówców, zgodnie z życzeniami doradców Wałęsy, umieszczono zegar, aby udowodnić telewidzom, że debata nie jest cenzurowana[7].

Przypisy

  1. Wojciech Załuska: 20. rocznica debaty telewizyjnej Miodowicz-Wałęsa: Jak OPZZ partię zdradzał (pol.). [dostęp 7 czerwca 2009].
  2. 2,0 2,1 2,2 Piotr Osęka: Z Wałęsy zrobię marmoladę (pol.). [dostęp 7 czerwca 2009].
  3. 89pl - Telewizja Polska S.A. (pol.). [dostęp 7 czerwca 2009].
  4. 4,0 4,1 Antoni Dudek (Dziennik): Bunt w drużynie Wojciecha (pol.). [dostęp 7 czerwca 2009].
  5. Jerzy Przystawa: Miodowicz - Wałęsa bis. [dostęp 7 czerwca 2009].
  6. Debata Wałęsa - Miodowicz (pol.). [dostęp 7 czerwca 2009].
  7. 7,0 7,1 Agnieszka Zagner (Polityka): Polska w debacie (pol.). [dostęp 17 kwietnia 2010].