Dorota Masłowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dorota Masłowska
Dorota Maslowska 02.JPG
Dorota Masłowska, 2005
Data i miejsce urodzenia 3 lipca 1983
Wejherowo
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura piękna
Ważne dzieła Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Dorota Masłowska w Wikicytatach
Profil na e-teatr.pl

Dorota Masłowska (ur. 3 lipca 1983 w Wejherowie) – polska pisarka, dramaturg, felietonistka, kompozytorka, piosenkarka, producentka muzyczna, laureatka Nagrody Literackiej Nike (2006) za powieść Paw królowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Masłowska urodziła się i dorastała w Wejherowie[1]. Jej ojciec był marynarzem, a matka jest lekarką[2]. Ma o trzy lata starszego brata[3]. W 2002 ukończyła tamtejsze Liceum Ogólnokształcące im. Jana III Sobieskiego[4].

Debiutowała w 2000 w konkursie „Dzienniki Polek” zorganizowanym przez miesięcznik „Twój Styl”, zdobywając pierwszą nagrodę[1]. W tym samym roku opublikowała w czasopiśmie literackim „Lampa” opowiadanie Wyprawa na dach wieżowca[5]. W czerwcu 2002 roku otrzymała pierwsze miejsce w VII edycji konkursu poetyckiego „O Złote Pióro Sopotu”[6].

Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną[edytuj | edytuj kod]

W trakcie przygotowań do egzaminu dojrzałości intensywnie pracowała nad swoją pierwszą powieścią[7]. Regularnie wymieniała e-maile z Pawłem Duninem-Wąsowiczem, któremu zdawała relacje z postępu prac[5]. Tekst powieści został ukończony 13 czerwca 2002 roku[5] i pod tytułem Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną ukazał się w drugiej połowie tego samego roku nakładem wydawnictwa Lampa i Iskra Boża.

Powieść była promowana jako „pierwsza polska powieść dresiarska” - jej głównym bohaterem jest, należący do tego środowiska, Silny. Debiut spotkał się z bardzo przychylnymi recenzjami Jerzego Pilcha[8] i Marcina Świetlickiego[9] oraz promocją Roberta Leszczyńskiego w programie Idol[4] i stał się bestsellerem wydawniczym (do końca 2002 roku sprzedano około 40 tys. egzemplarzy)[10], wywołał jednak również wiele kontrowersji. Wojna... przyniosła autorce Paszport Polityki w kategorii literatura za „oryginalne spojrzenie na polską rzeczywistość oraz twórcze wykorzystanie języka pospolitego”[11] oraz nominację do nagrody literackiej Nike. Powieść została przetłumaczona na kilka języków europejskich[12]. Debiut Masłowskiej przyniósł znaczne zyski wydawnictwu, które pozwoliły na dalsze wydawanie czasopisma „Lampa”[1].

Paw królowej[edytuj | edytuj kod]

Po maturze Masłowska podjęła studia psychologiczne na Uniwersytecie Gdańskim. Następnie przeniosła się do Warszawy, aby studiować kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim[1]. Zamieszkała na Pradze, a potem na Żoliborzu[13].

W 2005 ukazała się druga powieść Masłowskiej, Paw królowej (wydawnictwo Lampa i Iskra Boża), która podzieliła krytyków. Zarzucano jej, że kipi cynizmem, epatuje brzydotą i głupotą, zraża agresywnym językiem, brakiem spójnej fabuły (Marta Sawicka, „Wprost”)[14], pisano też jednak, że nowa powieść nie gorzej jest napisana niż tamta, stara. I równie desperacka, i równie jadowita (Marek Zaleski, „Tygodnik Powszechny”)[15]. Paw Królowej napisany jest rymowaną prozą stylizowaną na piosenkę hip-hopową, w której Masłowska naśladuje i parodiuje współczesną polszczyznę potoczną. Podobnie jak Wojna... Paw królowej zawiera bardzo krytyczny obraz współczesnej polskiej rzeczywistości. Powieść otrzymała nagrodę literacką Nike[16].

Utwory dramatyczne[edytuj | edytuj kod]

W 2006 Masłowska opublikowała swój debiutancki dramatDwoje biednych Rumunów mówiących po polsku (również wydawnictwo Lampa i Iskra Boża), który został zaprezentowany publiczności w formie próby czytanej w TR Warszawa (dawniej Teatr Rozmaitości) w reżyserii Przemysława Wojcieszka[1]. Według autorki sztuka opowiada o dwojgu młodych ludzi, którzy wpychają się kierowcom do samochodów, twierdząc że są bardzo biednymi Rumunami mówiącymi po polsku. Pierwsza część tekstu to ich amok i maligna, druga to nagłe przebudzenie gdzieś w środku Polski, nagła samotność, obcość i rozpoczynająca się między nimi psychiczna walka na śmierć i życie[17].

31 października 2008 roku ukazał się jej drugi dramat pt. Między nami dobrze jest. Bohaterki - trzy kobiety z różnych pokoleń - nie mogą znaleźć wspólnego języka i płaszczyzny porozumienia, ponieważ żyją tak naprawdę w różnych rzeczywistościach. Justyna Sobolewska określiła sztukę jako makabryczną komedię o Polakach, którzy nie wiedzą, kim są, a może ich w ogóle nie ma[1]. Dramat był wystawiany w 2009 roku również w TR Warszawa, w reżyserii Grzegorza Jarzyny[18].

Na początku 2009 Masłowska wyjechała do Berlina na roczne stypendium DAAD[19]. Rok później podróżowała do Stanów Zjednoczonych, aby wziąć udział w programie instytucji Ledig House International Writers Residency (kolonii dla pisarzy w miejscowości Omi, w stanie Nowy Jork)[20]. Była także gościem na Brooklyn Book Festival[21].

Kochanie, zabiłam nasze koty[edytuj | edytuj kod]

W 2012 ukazała się trzecia powieść Masłowskiej – Kochanie, zabiłam nasze koty (wydawnictwo Noir sur Blanc). W wywiadzie stwierdziła, że jest to jej najbardziej przemyślana powieść[22].

Dusza światowa[edytuj | edytuj kod]

Pisarka, dziennikarka i publicystka Agnieszka Drotkiewicz przeprowadziła obszerny wywiad z Dorotą Masłowską, który w 2013 roku wydano w formie książki pod tytułem Dusza światowa.

Pozostała działalność[edytuj | edytuj kod]

Masłowska pisała również felietony do „Przekroju”, publikowane pod tytułem „Z krainy pazłotka”, oraz recenzje książek do „Wysokich Obcasów” (dodatek do „Gazety Wyborczej”)[1]. Od początków swojej twórczości współpracowała też z magazynem „Lampa”.

W 2003 roku nagrała z zespołem Cool Kids of Death dwie piosenki: Słyszałeś i Świat wyszedł z foremki. Wcześniej zakładała różne zespoły muzyczne: Fałszerze Recept (razem z Adamem Wasilkowskim i Patrykiem Mogilnickim), Wściekłość i wrzask czy Pałac Wujka Leszka. Ta ostatnia grupa wydała dwie piosenki: Fryzjerka i Wakacje[23], które opublikowano w 2005 roku na płycie kompaktowej dołączonej do czasopisma „Lampa”[24].

Na zaproszenie organizatorów festiwalu Warszawskie Spotkania Teatralne prowadziła w kwietniu 2011 roku blog pt. Tramwaj zwany teatrem, na którym publikowała recenzje spektakli[25][26].

W 2014 roku, pod pseudonimem Mister D., ukazał się pierwszy własny album muzyczny Masłowskiej – Społeczeństwo jest niemiłe. Masłowska śpiewa swoje piosenki, a warstwa instrumentalna jest w pewnym stopniu efektem eksperymentów z programem komputerowym. Debiutantce pomagał doświadczony muzyk – Marcin Macuk, wspierali ją także inni znajomi. Płytę promował koncert, na którym wystąpiła wraz ze wspomnianym Macukiem, Kubą Wandachowiczem, Piotrem Gwaderą i Magdą Staroszczyk. Premierę albumu poprzedzała prezentacja utworu Chleb w serwisie SoundCloud[27], piosenka po kilku tygodniach od ukazania się płyty zyskała na popularności dzięki udostępnieniu na platformie YouTube teledysku, głośnego po części za sprawą powierzenia jednej z pierwszoplanowych ról modelce Anji Rubik[28]. Popularny stał się także utwór Hajs, dla którego stworzono teledysk promujący film Hardkor Disko w reżyserii Krzysztofa Skoniecznego[29].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście
POL
2014 Społeczeństwo jest niemiłe
  • Data: 2014
  • Wydawca: Galeria Raster
9[30]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Adaptacje teatralne i filmowe[edytuj | edytuj kod]

Obie powieści Masłowskiej były kilkukrotnie przenoszone na scenę. Spektakle na podstawie Wojny polsko-ruskiej zrealizowali Agnieszka Lipiec-Wróblewska (2003, Teatr Wybrzeże w Gdańsku)[31], Paweł Niczewski (2005, Piwnica Przy Krypcie w Szczecinie)[32].

Adaptacje Pawia królowej wyreżyserowali: Łukasz Kos (2006, spektakl dyplomowy studentów łódzkiej Filmówki), Jacek Papis (2006, Teatr Wytwórnia w Warszawie), Krzysztof Jaworski (2006, Teatr Ludowy w Krakowie)[33] i Paweł Świątek (2012, Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie - spektakl w dramaturgii Mateusza Pakuły)[34].

Adaptację filmową Wojny polsko-ruskiej według scenariusza autorki zrealizował w 2009 roku Xawery Żuławski. W filmie Masłowska zagrała samą siebie.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda miesięcznika „Twój Styl” w konkursie Dzienniki Polek (2000)
  • Nagroda VII konkursu poetyckiego „O Złote Pióro Sopotu” (2002)[6]
  • Paszport Polityki (2002)
  • Nominacja do Nagrody Nike 2002 (za Wojnę polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną) i wygrana w plebiscycie czytelników.
  • Nominacja do Nagrody Pegaza w kategorii „Literatura”[35] za Wojnę polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną.
  • Nagroda literacka Nike 2006 (za Pawia królowej)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Paweł Kozioł: Dorota Masłowska. Culture.pl. [dostęp 2012-10-29].
  2. Sebastian Rerak: Czy ktoś popsuł Masłowską?. Onet, 2012-10-11. [dostęp 2012-10-30].
  3. Zuzanna Ziomecka: Najgorsze dziecko świata – rozmowa z Dorotą Masłowską. GAGA. [dostęp 2012-10-30].
  4. 4,0 4,1 Beata Czechowska-Derkacz: Masłowska ma dość. Tygodnik Przegląd, 3/2003. [dostęp 2012-10-30].
  5. 5,0 5,1 5,2 Dorota Wodecka: Zrób sobie własną Dorotę M., "Książki. Magazyn do czytania", nr 3(6), październik 2012, s. 19.
  6. 6,0 6,1 Klub pisarzy – kronika. Biblioteka Sopocka im. Józefa Wybickiego. [dostęp 2012-10-30].
  7. Masłowska Dorota. Instytut Książki. [dostęp 2012-10-30].
  8. Jerzy Pilch: Lot koszący. Polityka, 40 (2370), 2002-10-05. [dostęp 2012-10-30]. s. 102.
  9. Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną. Opis wydawcy. Esensja. [dostęp 2012-10-30].
  10. Ewa Likowska: Mniej bestsellerów. Przegląd, 4/2003. [dostęp 2012-10-30].
  11. Paszporty Polityki 2002. Culture.pl. [dostęp 2012-10-29].
  12. W kinach wybuchnie "Wojna polsko-ruska". rp.pl. [dostęp 2012-10-30].
  13. Justyna Sobolewska. Masłowska: Nie jestem poprawna politycznie. „Dziennik”, 2007-12-14. [dostęp 2009-06-20]. 
  14. Marta Sawicka: Paw warszawski. Wprost, 21/2005 (1173). [dostęp 2012-10-29].
  15. Marek Zaleski: O naszym to życiu piosenka. Tygodnik Powszechny, 2005-06-26. [dostęp 2012-10-29].
  16. 2006. Nagroda Nike. [dostęp 2012-10-29].
  17. Dorota Masłowska, "Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku". Culture.pl. [dostęp 2012-10-29].
  18. Między nami dobrze jest – Dorota Masłowska. e-teatr.pl. [dostęp 2012-10-29].
  19. Jacek Cieślak, wywiad Masłowska. Jedna z miliona, Rzeczpospolita, 25-26 kwietnia 2009, Plus Minus nr 16 (847), str. A20
  20. Dorota Masłowska w USA. Culture.pl. [dostęp 2012-10-30].
  21. Dorota Masłowska i Miłosz Biedrzycki na Brooklyn Book Festival. Culture.pl. [dostęp 2012-10-30].
  22. Syreni śpiew. Z Dorotą Masłowską rozmawia Zuzanna Ziomecka., "Przekrój", nr 42 (3509), 15 października 2012, s. 26
  23. Agnieszka Drotkiewicz, Anna Dziewit: Koniec Wielkich Narracji. Fragment książki "Głośniej! Rozmowy z pisarkami". [dostęp 2012-10-30].
  24. Archiwum. Lampa. [dostęp 2012-10-30].
  25. Dorota Masłowska: Tramwaj zwany teatrem. [dostęp 2012-10-30].
  26. Blogi na 30/31. Warszawskich Spotkaniach Teatralnych. 2011-03-3. [dostęp 2012-10-30].
  27. Agnieszka Kowalska: Córka Rydzyka śpiewa własne piosenki, czyli Dorota Masłowska nagrała płytę [ROZMOWA] (pol.). portal internetowy „Gazety Wyborczej”, 2014-02-20. [dostęp 2014-03-31].
  28. Angelika Swoboda: Anja Rubik o klipie Masłowskiej: Może ludzie nabiorą do siebie dystansu (pol.). portal internetowy Gazeta.pl, 2014-03-26. [dostęp 2014-03-31].
  29. Gutek Film: Premiera teledysku do piosenki Mister D. „Hajs” (pol.). strona internetowa spółki Gutek Film, 2014. [dostęp 2014-03-31].
  30. OLiS - sprzedaż w okresie 07.04.2014 - 13.04.2014 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2014-04-18].
  31. Monika Kucia: Paranoja w głowach. Rzeczpospolita, 17 września 2003. [dostęp 2012-10-30].
  32. Tomasz Praszczałek: Publiczność wciąż czeka na wydarzenie. Rzeczpospolita, nr 158. [dostęp 2012-10-30].
  33. Dorota Masłowska, "Paw Królowej. Opera praska". Culture.pl. [dostęp 2012-10-30].
  34. Dorota Masłowska, "Paw królowej", Narodowy Stary Teatr. [dostęp: 2014-04-24]
  35. Nominacje do Nagrody Pegaza w kategorii „Literatura”

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]