Epoka Trzech Królestw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Epoka Trzech Królestw
Państwa Shu Han, Wei i Wu ok. 262 roku
Państwa Shu Han, Wei i Wu ok. 262 roku
Nazwa chińska
Hanyu pinyin Sānguó
Zn. tradycyjne 三國
Zn. uproszczone 三国
Historia Chin
Historia Chin
Prehistoria i starożytność
Neolit w Chinach
ok. 8000–2000 p.n.e.
Trzech Dostojnych i Pięciu Cesarzy
wg tradycji 2850−2205 p.n.e.
Dynastia Xia 2100–1600 p.n.e.
Dynastia Shang 1600–1046 p.n.e.
Dynastia Zhou 1045–256 p.n.e.
    Okres Wiosen i Jesieni
    Okres Walczących Królestw
Cesarstwo
Dynastia Qin 221 p.n.e.–206 p.n.e.
Dynastia Han 206 p.n.e.–220 n.e.
  (Dynastia Xin 9–23)
Epoka Trzech Królestw 220–280
  WeiShuWu
Dynastia Jin 265–420
Szesnaście Królestw 304–439
Dynastie Południowe i Północne 420–589
Dynastia Sui 581–618
Dynastia Tang 618–907
  (Dynastia Zhou 690–705)
Pięć Dynastii i Dziesięć Królestw
907–960
Dynastia Liao
907–1125
Dynastia Song
960–1279
Xixia 1038–1227
Jin 1115–1234
Dynastia Yuan 1271–1368
Dynastia Ming 1368–1644
Dynastia Qing 1644–1911
Współczesność
Republika Chińska 1912–1949
Chińska Republika Ludowa od 1949
Republika Chińska (Tajwan) od 1949

Epoka Trzech Królestw (chiń. trad. 三國時代, chiń. upr. 三国时代, pinyin: Sānguó shídài; 220 - 265) - za datę jej początku uznaje się najczęściej upadek dynastii Han w 220 r. Dla wielu chińskich historyków Epokę otwiera jednak już powstanie Żółtych Turbanów w 184 r. W 220 r. Cesarstwo rozpadło się na trzy oddzielne państwa: Shu Han (蜀漢, zwane także Shu, 蜀), Wei (魏) oraz Wu (吳).

Ich władcy, rywalizując ze sobą o jak największe wpływy i rozszerzenie swych domen, prowadzili nieustanne wojny między sobą. W ich trakcie korzystali także z pomocy koczowniczych państw, okalających Chiny od północy i zachodu. Najbardziej ucierpiało na tym Królestwo Północne, z którego część ludności zmuszona została do ucieczki przed najazdami plemion koczowniczych do Królestwa Południowego. Ciągłe wojny spowodowały znaczne osłabienie gospodarki Chin, a nawet zmniejszenie liczby ludności. Najważniejszym wydarzeniem Epoki Trzech Królestw było rozprzestrzenienie się w Chinach religii buddyjskiej.

Koniec epoki rozpoczął się w 263 r. wraz z podbojem Shu przez Wei. W 265 r. w Wei nastała Dynastia Jin, która w 280 r. podbiła również państwo Wu.

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

W IV wieku n.e. północne Chiny zostały podbite na 300 lat przez koczownicze ludy, wywodzące się od Xiongnu i Xianbei. Najeźdźcy zasymilowali się z tubylczą ludnością, przyjęli miejscowe zwyczaje i kulturę i rządzili wspólnie z chińskimi elitami. W okresie tym trwała nadal intensywna kolonizacja południowych terytoriów Chin przez mieszkańców Królestwa Północnego, przy czym na południe od rzeki Jangcy istniało wówczas kilkanaście różnych państw. Ponowne zjednoczenie Chin nastąpiło dopiero w 589 r. naszej ery.

Nawiązania w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Okres Trzech Królestw cieszył się wielkim zainteresowaniem w chińskiej kulturze popularnej. Przyczyniła się do tego m.in. powieść Luo Guanzhonga pt. Opowieści o Trzech Królestwach, która doczekała się licznych adaptacji powieściowych, filmowych, a także na gry komputerowe (m.in. Fate of the Dragon), także w Japonii i Korei Płd. Ulubione sceny tej powieści to m.in. Przysięga w Brzoskwiniowym Sadzie oraz Bitwa pod Czerwonymi Klifami. Tę sfilmował w 2008 roku znany chiński reżyser John Woo[1]. Powstały także gry o tytułach "Dynasty Warriors" i "Dragon Throne", które obrazują przebieg wojny. Ukazało się także anime Ikkitousen, nawiązujące postaciami do tej epoki.

Przypisy