Epoka Trzech Królestw
| Epoka Trzech Królestw | |
Państwa Shu Han, Wei i Wu ok. 262 roku |
|
| Nazwa chińska | |
| Hanyu pinyin | Sānguó |
| Zn. tradycyjne | 三國 |
| Zn. uproszczone | 三国 |
| Historia Chin | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Prehistoria i starożytność | |||||||
| Neolit w Chinach ok. 8000–2000 p.n.e. |
Trzech Dostojnych i Pięciu Cesarzy wg tradycji 2850−2205 p.n.e. |
||||||
| Dynastia Xia 2100–1600 p.n.e. | |||||||
| Dynastia Shang 1600–1046 p.n.e. | |||||||
| Dynastia Zhou 1045–256 p.n.e. | |||||||
| Okres Wiosen i Jesieni Okres Walczących Królestw |
|||||||
| Cesarstwo | |||||||
| Dynastia Qin 221 p.n.e.–206 p.n.e. | |||||||
| Dynastia Han 206 p.n.e.–220 n.e. | |||||||
| (Dynastia Xin 9–23) | |||||||
| Epoka Trzech Królestw 220–280 | |||||||
| Wei • Shu • Wu | |||||||
| Dynastia Jin 265–420 | |||||||
| Szesnaście Królestw 304–439 | |||||||
| Dynastie Południowe i Północne 420–589 | |||||||
| Dynastia Sui 581–618 | |||||||
| Dynastia Tang 618–907 | |||||||
| (Dynastia Zhou 690–705) | |||||||
| Pięć Dynastii i Dziesięć Królestw 907–960 |
Dynastia Liao 907–1125 |
||||||
| Dynastia Song 960–1279 |
|||||||
| Xixia 1038–1227 | |||||||
| Jin 1115–1234 | |||||||
| Dynastia Yuan 1271–1368 | |||||||
| Dynastia Ming 1368–1644 | |||||||
| Dynastia Qing 1644–1911 | |||||||
| Współczesność | |||||||
| Republika Chińska 1912–1949 | |||||||
| Chińska Republika Ludowa od 1949 |
Republika Chińska (Tajwan) od 1949 | ||||||
|
Powiązane artykuły
|
|||||||
Epoka Trzech Królestw (chiń. trad. 三國時代, chiń. upr. 三国时代, pinyin: Sānguó shídài; 220 - 265) - za datę jej początku uznaje się najczęściej upadek dynastii Han w 220 r. Dla wielu chińskich historyków Epokę otwiera jednak już powstanie Żółtych Turbanów w 184 r. W 220 r. Cesarstwo rozpadło się na trzy oddzielne państwa: Shu Han (蜀漢, zwane także Shu, 蜀), Wei (魏) oraz Wu (吳).
Ich władcy, rywalizując ze sobą o jak największe wpływy i rozszerzenie swych domen, prowadzili nieustanne wojny między sobą. W ich trakcie korzystali także z pomocy koczowniczych państw, okalających Chiny od północy i zachodu. Najbardziej ucierpiało na tym Królestwo Północne, z którego część ludności zmuszona została do ucieczki przed najazdami plemion koczowniczych do Królestwa Południowego. Ciągłe wojny spowodowały znaczne osłabienie gospodarki Chin, a nawet zmniejszenie liczby ludności. Najważniejszym wydarzeniem Epoki Trzech Królestw było rozprzestrzenienie się w Chinach religii buddyjskiej.
Koniec epoki rozpoczął się w 263 r. wraz z podbojem Shu przez Wei. W 265 r. w Wei nastała Dynastia Jin, która w 280 r. podbiła również państwo Wu.
Następstwa [edytuj]
W IV wieku n.e. północne Chiny zostały podbite na 300 lat przez koczownicze ludy, wywodzące się od Xiongnu i Xianbei. Najeźdźcy zasymilowali się z tubylczą ludnością, przyjęli miejscowe zwyczaje i kulturę i rządzili wspólnie z chińskimi elitami. W okresie tym trwała nadal intensywna kolonizacja południowych terytoriów Chin przez mieszkańców Królestwa Północnego, przy czym na południe od rzeki Jangcy istniało wówczas kilkanaście różnych państw. Ponowne zjednoczenie Chin nastąpiło dopiero w 589 r. naszej ery.
Nawiązania w kulturze [edytuj]
Okres Trzech Królestw cieszył się wielkim zainteresowaniem w chińskiej kulturze popularnej. Przyczyniła się do tego m.in. powieść Luo Guangzhonga pt. Opowieści o Trzech Królestwach, która doczekała się licznych adaptacji powieściowych, filmowych, a także na gry komputerowe (m.in. Fate of the Dragon), także w Japonii i Korei Płd. Ulubione sceny tej powieści to m.in. Przysięga w Brzoskwiniowym Sadzie oraz Bitwa pod Czerwonymi Klifami. Tę sfilmował w 2008 roku znany chiński reżyser John Woo[1]. Powstały także gry o tytułach "Dynasty Warriors" i "Dragon Throne", które obrazują przebieg wojny. Ukazało się także anime Ikkitousen, nawiązujące postaciami do tej epoki.
Przypisy