Giovanni Francesco Commendone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Giovanni Francesco Commendone
Kardynał prezbiter
Giovanni Francesco Commendone
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1523
Wenecja
Data i miejsce śmierci 26 grudnia 1584
Padwa
biskup Zanty
Okres sprawowania 1555-1584
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska 12 marca 1565
Pius IV
Kościół tytularny San Marco

Giovanni Francesco Commendone (ur. 17 marca 1523 w Wenecji, zm. 26 grudnia 1584 w Padwie) – włoski kardynał, biskup Zanty od 1555 r., legat papieski i nuncjusz apostolski w I Rzeczypospolitej w latach 1563-1565 i 1571-1573, działacz kontrreformacji.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował prawo i nauki humanistyczne na Uniwersytecie w Padwie. W 1550 r. przybył do Rzymu. Dzięki protekcji ambasadora Republiki Weneckiej został sekretarzem papieża Juliusza III. W sierpniu 1553 r. brał udział w legacji do Anglii, mającej na celu doprowadzenie do powrotu tego kraju, rządzonego przez Marię Tudor, na łono kościoła katolickiego. W 1555 r. papież Paweł IV mianował go biskupem Zanty. W 1556 r. brał udział w legacji do Niderlandów Hiszpańskich, na dwór cesarza Karola V Habsburga i Filipa II. W tym samym roku mianowany nuncjuszem nadzwyczajnym w Urbino, Ferrarze, Parmie i Wenecji. Usiłował uzyskać pomoc wojskową tych republik dla Państwa Kościelnego, zagrożonego postępami wojsk hiszpańskich.

W 1560 r. wysłany jako legat papieski do Świętego Cesarstwa Rzymskiego, w celu zaproszenia przedstawicieli państw katolickich i protestanckich na otwieraną właśnie sesję soboru trydenckiego. Przybył na konwencję religijną przedstawicieli władców protestanckich w Naumburg (Saale), gdzie bezskutecznie próbował przekonać ich do wznowienia unii z kościołem rzymskim.

W styczniu 1563 r. wyjechał z misją do Innsbrucku, gdzie konferował nad kwestiami soboru z cesarzem Ferdynandem I Habsburgiem. W październiku tego roku jako legat i nuncjusz apostolski przybył do Rzeczypospolitej. Tu odwiódł króla Polski Zygmunta II Augusta od idei utworzenia (nieuznającego prymatu papieża) polskiego kościoła narodowego. Wraz z biskupem warmińskim kardynałem Stanisławem Hozjuszem przeprowadził uznanie dekretów soboru trydenckiego przez polski episkopat, sprowadził też zakon jezuitów. W 1566 r. mianowany legatem papieskim na sejm Rzeszy w Augsburgu. W 1568 odbył legację do cesarza Maksymiliana II Habsburga. W 1571 r. jako legat do cesarza i Zygmunta II Augusta zabiegał o stworzenie ligi przeciwko imperium osmańskiemu. W 1573 r. poparł kandydaturę Henryka Walezego.

Jest autorem wspomnień z czasów swojego pobytu w Rzeczypospolitej pod tytułem Pamiętniki o dawnej Polsce.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Graziani. Vita Commendoni Cardinalis (Paris, 1669), Fr. tr. by FLECHIER (Paris, 1671, and Lyons, 1702)
  • Pallavicino Istoria del Concilio di Trento (Rome, 1846), II, 13, 15, III, 24;
  • Prisac Die Legaten Commendone und Capacini in Berlin (Neuss, 1846);
  • Reiman Die Sendung des Nunzius Commendone nach Deutschl. im Jahre 1561 in Forschungen zur deutsch. Gesch. (Göttingen, 1867), 237-80;
  • Susta Die römische Kurie und das Konzil von Trient unter Pius IV (Wien, 1904)
  • Szwarz Der Briefwechsel des K. Maximilian II mit Papst Pius V. (Paderborn, 1889);

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Bernardo Bongiovanni
Nuncjusz apostolski w Polsce
1563-1565
Następca
Giulio Ruggieri
Poprzednik
Vincenzo dal Portico
Nuncjusz apostolski w Polsce
1571-1573
Następca
Vincenzo Laureo