Francesco Colasuonno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Francesco Colasuonno
Kardynał diakon
Francesco Colasuonno
Laetus serviam
Będę służył z radością
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia 1925
Grumo Appula
Data i miejsce śmierci 31 maja 2003
Grumo Appula
nuncjusz apostolski we Włoszech
Okres sprawowania 1994 - 1998
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 28 września 1947
Nominacja biskupia 6 grudnia 1974
Sakra biskupia 9 lutego 1975
Kreacja kardynalska 21 lutego 1998
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Eugenio
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 9 lutego 1975
Konsekrator Corrado Ursi
Współkonsekratorzy Duraisamy Simon Lourdusamy
Anastasio Alberto Ballestrero

Francesco Colasuonno (ur. 2 stycznia 1925 w Grumo Appula koło Bari, zm. 31 maja 2003 w Grumo Appula), włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, kardynał.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował w seminariach w Bari i Molfetta, na uniwersytecie w Bari, na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie (obronił doktoraty z teologii i prawa kanonicznego) i na Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie. Przyjął święcenia kapłańskie 28 września 1947. Wykładał przez pewien czas w seminarium w Bari. W 1960 podjął pracę w służbie dyplomatycznej Stolicy Apostolskiej; początkowo był członkiem personelu Rady Spraw Publicznych Kościoła, w 1962 wyjechał na placówkę do USA, gdzie był kolejno sekretarzem i audytorem delegatury apostolskiej. W latach 1968-1972 był audytorem nuncjatury w Indiach, 1972-1974 radcą nuncjatury i charge d'affaires ad interim w Republice Chińskiej (Tajwanie). Otrzymał tytuły nadzwyczajnego tajnego szambelana (1961), kapelana Jego Świątobliwości (1963), prałata honorowego Jego Świątobliwości (1971).

W grudniu 1974 został mianowany delegatem apostolskim w Mozambiku; otrzymał równocześnie tytularną stolicę arcybiskupią Truentum i odebrał sakrę biskupią 9 lutego 1975 w Bari z rąk kardynała Corrado Ursiego, arcybiskupa Neapolu. W marcu 1981 został pronuncjuszem w Zimbabwe. W styczniu 1985 przeniesiony do pracy w Europie, był początkowo pronuncjuszem w Jugosławii, a w kwietniu 1986 został nuncjuszem z nadzwyczajnymi pełnomocnictwami i szefem delegatury Stolicy Apostolskiej do stałych kontaktów z Polską; przyczynił się do ponownego nawiązania stosunków dyplomatycznych Polski i Watykanu na najwyższym szczeblu. Od marca 1990 był przedstawicielem Stolicy Apostolskiej w ZSRR.

W listopadzie 1994 objął kierownictwo nuncjatury we Włoszech (zastąpił Carlo Furno), które łączył od kwietnia 1995 z funkcją nuncjusza w San Marino. Przeszedł na emeryturę w lutym 1998; jednocześnie Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając diakonię S. Eugenio. W sierpniu 1998 kardynał Colasuonno reprezentował papieża na zakończeniu obchodów 500-lecia ewangelizacji Mozambiku w Maputo w charakterze specjalnego wysłannika.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Carlo Furno
Emblem of the Papacy SE.svg Nuncjusz apostolski we Włoszech
1994 - 1998
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Andrea Cordero Lanza di Montezemolo