Grossular

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grossular
Ziel. granat1, Madagaskar.JPG
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny krzemian wapnia i glinu (Ca3Al2(SiO4)3)
Twardość w skali Mohsa 7–7,5
Przełam muszlowy; kruchy
Łupliwość brak
Układ krystalograficzny regularny
Gęstość minerału 3,4–3,6 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biały, wszelkie odmiany zielonego, brązowy, rzadko czarny, niekiedy bezbarwny
Rysa biała
Połysk żywiczny lub szklisty
Inne minerał izotropowy
Dyspersja: 0,027
Widmo absorpcyjne: częściowo diagnostyczne
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Grossular – rzadki minerał z gromady krzemianów zaliczany do grupy granatów, rozpowszechniony, tylko w niektórych regionach Ziemi.

Nazwa pochodzi od botanicznej nazwy ribes grossularia, agrestu gdyż barwą i kształtem przypomina owoc tej rośliny.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Występuje w formie skupień zbitych, ziarnistych, naskorupień oraz prawidłowo wykształconych, dużych kryształów. Spotykany jest jako minerał wrosły i narosły. Jest kruchy, przezroczysty, spotykany jest w wielu kolorach; niektóre noszą odrębne nazwy mineralogiczne i gemmologiczne:

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Minerał skał metamorficznych, występuje głównie w wapieniach, marmurach, żyłach serpentynitów i rodonitów. Niekiedy występuje w skałach okruchowych, najczęściej w piaskach i żwirach.

Miejsca występowania:

W Polsce – spotykany w skałach metamorficznych okolic Strzelina, w rejonie Sobótki, w okolicach Kowar.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Do najbardziej poszukiwanych należą kamienie o zabarwieniu cynamonowym i pomarańczowoczerwonym. Okazy oszlifowane o masie ponad 60 ct są ozdobą kolekcji gemmologicznych, np. kamea z hessonitu z rzeźbą głowy Chrystusa o masie 61,5 ct.
  • Materiał biały, zbity wykorzystywany jest w rzeźbiarstwie.
  • Cieszy się dużym uznaniem wśród kolekcjonerów

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Zobacz hasło grossular w Wikisłowniku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Maślankiewicz: Kamienie szlachetne. Wyd. 3 poprawione i uzupełnione. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1982.
  • Michał Sachanbiński: Vademecum zbieracza kamieni szlachetnych i ozdobnych. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1984. ISBN 8322001991.