Ił-96

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Iliuszyn Ił-96
Ił-96-300 Rossiya Airlines
Ił-96-300 Rossiya Airlines
Dane podstawowe
Państwo  Rosja
Producent Iljuszyn, Woroneskie Zakłady Lotnicze
Typ Samolot pasażerski
Załoga 3 (Ił-96-300), 2 (Ił-96M, Ił-96T)
Historia
Data oblotu 22 września 1988
Lata produkcji 1993 - nadal trwa
Egzemplarze 26
Dane techniczne
Napęd 4 x silnik turbowentylatorowy Aviadvigatel PS-90A
Pratt & Whitney PW2000
Wymiary
Rozpiętość 60,11 m
Długość 55,3 m (Ił-96 300), 64,7 (Ił-96M), 63,9 (Ił-96T)
Wysokość 17,50 m
Powierzchnia nośna 392
Masa
Własna 183,000 kg
Startowa 250,000 kg
Zapas paliwa 150,000
Osiągi
Zasięg 11 482 km (Ił-96M)
9 700 (Ił-96T)
Dane operacyjne
Liczba miejsc
259 - 307 (zależy od wersji)
Użytkownicy
Aerofłot, Polet Airlines, Rossiya Airlines, Cubana de Aviación
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wersja transportowa Iła-96 Polet Airlines we wspólnym locie z samolotem pasażerskim Ił-114
Kabina pasażerska Iła-96-300

Ił-96 (ros. Ил-96) - rosyjski samolot pasażerski zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Iljuszyna. Samolot został oblatany we wrześniu 1988 roku. 28 września 1988 roku samolot wystartował po raz pierwszy, pilotowany przez pilota S. G. Bliznuka. W 1993 roku wszedł do produkcji seryjnej. Przewóz pasażerów rozpoczął w lipcu 1993 roku. Jest jednym z nowocześniejszych samolotów rosyjskich.

Z samolotu tej serii korzystają najwyższe władze Rosji - prezydent i premier.

Projekt[edytuj | edytuj kod]

Ił-96 to skrócona konstrukcja pierwszego radzieckiego samolotu szerokokadłubowego Ił-86. Oprócz tego zwiększono zasięg maszyny czyniąc ją samolotem dalekodystansowym oraz zastosowano nowoczesną awionikę oraz szklany kokpit z sześcioma kolorowymi wyświetlaczami LCD. Samolot jest przystosowany do lotów z dwuosobową załogą oraz pozwala na lądowanie w trudnych warunkach pogodowych (kategoria ILS III A). Skrzydła samolotu zakończone są wingletami, a sterowanie samolotem odbywa się za pomocą systemu Fly-by-wire. Pierwszy lot miał miejsce w 1988, a certyfikacja płatowca zakończyła się w 1992. Pierwszą wersja, która weszła do użytku to Ił-96-300. Wersje rozwojowe to Ił-96M/T i Ił-96-400.

Ił-96-300 w standardowej konfiguracji dwuklasowej zabiera na pokład 262 pasażerów, w tym 18 miejsc z odstępem 54 cali (140 cm) między fotelami, pozostałe 244 miejsca z odstępem 32 cali (81 cm) w układzie 3-3-3. Możliwy jest także bardziej komfortowy układ 2-4-2. Choć cena katalogowa jednego Iła-96-300 jest około 30% niższa od popularnych zachodnich samolotów tej wielkości, to samoloty te nie są chętnie kupowane przez linie lotnicze. W 2006 w służbie cywilnej było tylko 17 samolotów Ił-96, 6 w liniach Aerofłot, 2 w KrasAir, 3 w Domodedovo Airlines, 1 w Atlant-Soyuz Airlines, 3 w Cubana de Aviación oraz 2 w Rossiya Airlines. Linie lotnicze Aerofłot oraz Transaero zostały zwolnione z podatku od sprowadzanych samolotów z zachodu, w zamian miały zamówić kilka sztuk samolotów Ił-96.

Air Zimbabwe złożyło zamówienia na 5 maszyn Ił-96, jednak po rozmowach z władzami rosyjskimi zamówienia zostały anulowane.

11 sierpnia 2009 rosyjski minister przemysłu i handlu Wiktor Christienko ogłosił, że produkcja samolotów dalekiego zasięgu Ił-96 będzie anulowana ze względu na odbiegające wyniki tych maszyn od popularnych Airbusów i Boeingów. Ponadto zakłady produkcyjne nie wprowadziły masowej produkcji, co znacznie zmniejszyłoby koszty. Samoloty towarowe Ił-96T będą nadal produkowane.

Warianty[edytuj | edytuj kod]

Ił-96-300[edytuj | edytuj kod]

Model bazowy całej serii. Wyposażony jest w 4 silniki turowentylatorowe Aviadvigatel PS-90A, każdy o sile ciągu 157 kN. Prace nad tym samolotem zaczęły się w połowie lat 80. Pierwszy egzemplarz wzniósł się w powietrze 28 września 1988. Pierwszy Ił-96 wszedł do służby w 1993. Samolot zabiera na pokład 262 pasażerów, jego zasięg to około 11 000 km, który umożliwia m.in. bezpośrednie loty z Moskwy do Los Angeles. Dwa takie egzemplarze wykorzystywane są przez prezydenta Rosji.

Wersja ze zwiększonym zasięgiem została oznaczona jako Ił-96-300V

Ił-96M[edytuj | edytuj kod]

Samolot ten przeznaczony był na eksport. Jego kadłub został przedłużony o 10 m, a jego masa zwiększyła się o 15 ton. Zamontowano zachodnią awionikę, napęd stanowiły 4 silniki Pratt & Whitney PW2337, każdy o sile ciągu 165 kN. Zabiera na pokład 312 pasażerów lub 92 tony ładunku. Jego zasięg to 10 400 km. Samolot jest porównywany do Airbusa A330-300 lub do MD-11CF, jednak jest od nich o wiele tańszy. Wyprodukowano jedynie jeden egzemplarz, maszyna nigdy nie weszła do czynnej służby cywilnej. Jednym z powodów był ograniczony dostęp do zachodniej awioniki i silników.

Ił-96T[edytuj | edytuj kod]

Jest to wersja towarowa samolotu Ił-96M oraz Ił-96-400. Zasilany jest przez silniki turbowentylatorowe Aviadvigatel PS-90A.

Ił-96-400[edytuj | edytuj kod]

Oparty na kadłubie Iła-96M jednak z rosyjskimi silnikami oraz awioniką. Zasilany jest przez silniki turowentylatorowe Aviadvigatel PS-90A1. Maksymalnie może pomieścić do 436 pasażerów. Jego zasięg w trzyklasowej konfiguracji (315 pasażerów) wynosi 10 000 km.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

rok 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012
ilość 1 1 2 0 2 1 3 2 0 1 0 1 0 0 0 1 2 1 2 2 0 2 0 1 1

Operatorzy[edytuj | edytuj kod]

Stan na 13.08.2013:

Operator Kraj Ilość
Aerofłot  Rosja 6
Cubana de Aviación  Kuba 3
Iljuszyn AB  Rosja 1
Polet Airlines  Rosja 3 (1 zamówiony)
Rossiya Airlines  Rosja 7 (4 zamówione)

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]