Janusz Palikot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Palikot
Janusz Palikot Kongres Katowice.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 października 1964
Biłgoraj
Przewodniczący Ruchu Palikota
Przynależność polityczna Ruch Palikota
Okres urzędowania od 1 czerwca 2011
do 6 października 2013
Przewodniczący Twojego Ruchu
Przynależność polityczna Twój Ruch
Okres urzędowania od 6 października 2013
Przewodniczący Klubu Poselskiego
Twojego Ruchu
Przynależność polityczna Twój Ruch
Okres urzędowania od 8 listopada 2011[1]
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Janusz Palikot udzielający wywiadu w Korytarzu Marszałkowskim w gmachu Sejmu

Janusz Marian Palikot (ur. 26 października 1964 w Biłgoraju) – polski przedsiębiorca, polityk, poseł na Sejm V, VI i VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Rodzina i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Jego matka, Czesława, przeżyła obóz na Majdanku[2], po wojnie była zastępcą dyrektora w zakładach metalowych, należała do PZPR, zmarła w październiku 2013[3]. Ojciec, Marian, do 1982 także był członkiem PZPR. Wystąpił z partii po tym, jak jego syn został aresztowany w związku z działalnością opozycyjną[4][5].

Janusz Palikot studiował na Wydziale Filozofii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jest absolwentem Uniwersytetu Warszawskiego, na którym obronił w 1986 pracę magisterską zatytułowaną Transcendentalna jedność apercepcji u Kanta. W okresie studiów zajął się handlem, a na początku lat 90. prowadzeniem działalności gospodarczej.

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1989 utworzył zakład produkujący palety, które eksportował do krajów Europy Zachodniej[6]. W 1990 utworzył produkującą wina musujące firmę "Ambra", w której przez jedenaście lat zajmował stanowisko prezesa zarządu. Po sprzedaży udziałów w tym przedsiębiorstwie założył następną spółkę Jabłonna S.A., poprzez którą kontrolował Polmos Lublin S.A., produkujący m.in. wódkę Żołądkową Gorzką. Akcje Polmosu sprzedał w 2006 po wprowadzeniu spółki na giełdę[7].

Został także współwłaścicielem wydawnictwa słowo/obraz terytoria. Do 2005 pełnił funkcję wiceprezesa Polskiej Rady Biznesu i Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych, zasiadał w Komisji Trójstronnej. Był większościowym udziałowcem spółki Ozon Media[7], w latach 2005–2006 wydającej tygodnik "Ozon".

Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z 7 lutego 2000, za zasługi w działalności na rzecz rozwoju polskiej gospodarki, został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[8].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2005 ogłosił wstąpienie do regionalnych struktur Platformy Obywatelskiej w Lublinie. W wyborach parlamentarnych wystartował do Sejmu z listy PO, zdobył 26 275 głosów i uzyskał mandat poselski. W sprawie domniemanego finansowania jego kampanii wyborczej przez podstawionych ludzi, w tym emerytów i studentów, w Prokuraturze Okręgowej w Radomiu było prowadzone śledztwo, zostało ono umorzone w 2009[9], a następnie wznowione[10].

Był członkiem prezydium Klubu Parlamentarnego PO oraz Komisji Kultury i Środków Przekazu.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 44 186 głosów. W VI kadencji został członkiem Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, do 2009 kierował Komisją Nadzwyczajną do spraw związanych z ograniczaniem biurokracji "Przyjazne Państwo", następnie został jej wiceprzewodniczącym, a w październiku 2009 ponownie przewodniczącym (po roku został ponownie odwołany). W tym samym miesiącu wybrany został na wiceprzewodniczącego Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej (funkcję tę pełnił do sierpnia 2010).

2 października 2010 podczas kongresu poparcia swojej osoby zapowiedział rezygnację z członkostwa w PO, w związku z planami założenia własnej partii politycznej oraz złożenie mandatu poselskiego 6 grudnia 2010[11]. Z członkostwa w klubie i partii zrezygnował jednak już 6 października[12], natomiast mandat poselski złożył dopiero 10 stycznia 2011[13], dzień po przekazaniu legitymacji poselskiej na licytację WOŚP[14].

18 października 2010 zostało zarejestrowane wspierające go Stowarzyszenie "Ruch Poparcia Palikota"[15], a 4 dni później – partia Ruch Poparcia[16]. W związku z możliwością wykreślenia tej ostatniej z ewidencji partii politycznych, z powodu niezłożenia sprawozdania finansowego, złożył wniosek o rejestrację nowej partii Ruch Palikota, która została wpisana do ewidencji 1 czerwca 2011[17]. 2 lipca 2011 został wybrany na przewodniczącego tej partii[18].

W wyborach w 2011 kierowana przez niego partia zajęła 3. miejsce. Sam Janusz Palikot ponownie uzyskał mandat poselski, startując w okręgu warszawskim i otrzymując 94 811 głosów[19]. Został następnie wybrany na przewodniczącego klubu poselskiego Ruchu Palikota w Sejmie VII kadencji. W 2013 założył wspólnie z Aleksandrem Kwaśniewskim i Markiem Siwcem ruch Europa Plus[20], który stał się stowarzyszeniem i koalicją kilku lewicowych i centrowych ugrupowań politycznych. W dniach 5–6 października 2013 na nadzwyczajnym kongresie Ruch Palikota przekształcił się w ugrupowanie Twój Ruch[21], a Janusz Palikot został przewodniczącym nowej formacji.

Wystąpienia publiczne i wypowiedzi[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2007 podczas konferencji programowej PO wystąpił w koszulce z napisami "jestem gejem", "jestem z SLD". Argumentował, iż chciał w ten sposób ukazać rolę, jaką odgrywać powinna Platforma we współczesnej polityce; jego zdaniem priorytetowym celem partii powinna być obrona mniejszości i "słabych"[22]. 24 kwietnia 2007 podczas konferencji prasowej poświęconej sprawie lubelskich policjantów oskarżonych o zgwałcenie i molestowanie seksualne kobiet zatrzymywanych w lubelskiej komendzie policji, przemawiał trzymając w jednej ręce silikonowego penisa, a w drugiej pistolet, tłumacząc, iż według niego były to ówczesne symbole prawa i sprawiedliwości w Polsce oraz symbole policji w Lublinie[23][24].

22 lipca 2008 podczas programu Magazyn 24 godziny w stacji TVN24 powiedział: "Ja uważam prezydenta Lecha Kaczyńskiego za chama". Po tych słowach zostało wszczęte postępowanie sprawdzające w sprawie ewentualnego znieważenia[25], które zostało prawomocnie umorzone[26].

W kwietniu 2010 Sąd Rejonowy w Lublinie ukarał go grzywną w wysokości 1200 zł za m.in. wykroczenie spożywania alkoholu w miejscu publicznym podczas happeningu na lubelskim rynku[27].

Stylistyka niektórych jego wypowiedzi doprowadziła do powstania określenia "palikotyzacja" (polityki, życia publicznego) jako – według osób używających tego pojęcia – pejoratywnego określenia na postępującą wulgaryzację lub upotocznienie języka wypowiedzi publicznych oraz stosowanie niekonwencjonalnych rekwizytów lub stylów zachowań w publicznych wystąpieniach. Spośród osób publicznych terminu tego użył na swoim blogu Grzegorz Napieralski[28]. Od tego czasu termin ten bywa używany przez polityków i w różnych mediach[29][30].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Rozwiedziony z Marią Nowińską, z którą ma dwóch synów: Emila i Aleksandra. Drugi związek małżeński zawarł z Moniką Kubat, z którą ma syna Franciszka i córkę Zofię.

W 2008 wyróżniono go tytułem Honorowy Obywatel Miasta Biłgoraja. W tym samym roku dubbingował postać Sir Brie w filmie Łowcy smoków[31].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. do 9 października 2013 jako przewodniczący KP Ruchu Palikota
  2. Tomasz Kwaśniewski: O, o – Marian. wysokieobcasy.pl, 5 października 2011. [dostęp 2011-10-13].
  3. Zmarła Czesława Emilia Palikot, mama Janusza Palikota. wp.pl, 20 października 2013. [dostęp 2013-10-28].
  4. Magdalena Brożko: Kim jest Janusz Palikot?. bilgoraj.pl, 1 grudnia 2006. [dostęp 2012-04-06].
  5. Palikot: Lech Kaczyński w 1979 r. był marksistą. wprost.pl, 2 maja 2009. [dostęp 2011-10-13].
  6. Jak zostać milionerem, czyli krótka historia Palikota. tvn24.pl, 13 października 2011. [dostęp 2011-10-13].
  7. 7,0 7,1 Janusz Palikot w serwisie "Ludzie Wprost". [dostęp 2011-10-13].
  8. M.P. z 2000 r. Nr 13, poz. 264 – pkt 5.
  9. Andrzej Stankiewicz, Grzegorz Indulski, Piotr Śmiłowicz. Gorąca kasa Palikota. „Newsweek Polska”. 2009 (19), s. 25–27, 2009-05-10. Warszawa: Axel Springer Polska. ISSN 1642-5685. 
  10. Finansowanie kampanii Palikota pod lupą śledczych. money.pl, 3 marca 2010. [dostęp 2011-12-23].
  11. Palikot: 6 grudnia odchodzę z PO, zakładam swoją partię. 24kurier.pl, 2 października 2010. [dostęp 2011-10-13].
  12. Składam rezygnację. palikot.blog.onet.pl, 6 października 2010. [dostęp 2011-10-13].
  13. M.P. z 2011 r. Nr 6, poz. 63
  14. Palikot przed kamerami oddaje legitymację poselską na aukcję WOŚP. gazeta.pl, 9 stycznia 2011. [dostęp 2011-10-13].
  15. Ruch Poparcia Palikota oficjalnie zarejestrowany. polskatimes.pl, 18 października 2010. [dostęp 2011-10-13].
  16. Ruch Poparcia zarejestrowany!. palikot.blog.onet.pl, 5 listopada 2010. [dostęp 2011-10-13].
  17. Ruch Palikota zarejestrował się. Ponownie. tvn24.pl, 1 czerwca 2011. [dostęp 2011-10-13].
  18. Zakładał partię, teraz wybrali go przewodniczącym. wp.pl, 2 lipca 2011. [dostęp 2011-10-13].
  19. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-11-05].
  20. Ludzie. europaplus.org.pl. [dostęp 2013-07-05].
  21. To już oficjalne. Z Ruchu Palikota – Twój Ruch. tvp.info, 6 października 2013.
  22. PO powinna bronić gejów, Żydów i ludzi z SLD. interia.pl, 14 kwietnia 2007. [dostęp 2011-10-13].
  23. Palikot z silikonowym penisem w ręce. interia.pl, 24 kwietnia 2007. [dostęp 2011-10-13].
  24. Rafał Zakrzewski: Cała prawda o sztucznym penisie Palikota. wyborcza.pl, 4 czerwca 2010. [dostęp 2011-10-13].
  25. Palikot znieważył prezydenta?. onet.pl, 23 lipca 2008. [dostęp 2011-10-13].
  26. Palikot nie znieważył prezydenta. newsweek.pl, 9 lutego 2009. [dostęp 2011-10-13].
  27. Palikot skazany za happening z "małpkami". wp.pl, 26 kwietnia 2010. [dostęp 2011-10-13].
  28. Palikotyzacja Platformy Obywatelskiej postępuje z siłą huraganu. napieralski.blog.onet.pl, 27 lipca 2008. [dostęp 2011-10-13].
  29. Konrad Żelazowski: Burdel, wieprze i Belzebub – świat oczami pewnego posła. wp.pl, 15 grudnia 2008. [dostęp 2011-10-13].
  30. Tomasz Lis, Pali-hipokryci, "Gazeta Wyborcza" z 14 stycznia 2009
  31. Janusz Palikot w bazie filmweb.pl. [dostęp 2011-10-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]