Jerzy Szaniawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jerzy Szaniawski
Jerzy Szaniawski.jpg
Szaniawski w Zegrzynku, 1950 r.
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1886
Zegrzynek
Data i miejsce śmierci 16 marca 1970
Warszawa
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła Dwa teatry
Adwokat i róże
Profesor Tutka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Nagrody
Państwowa Nagroda Literacka (1930), Nagroda Literacka m. Warszawy (1958), Nagroda Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie (1959), Nagroda Młodych im. Włodzimierza Pietrzaka (1962)

Jerzy Szaniawski (ur. 10 lutego 1886 w Zegrzynku, zm. 16 marca 1970 w Warszawie) – polski dramaturg, felietonista i pisarz, członek Polskiej Akademii Literatury. Sławę przyniosła mu seria opowiadań o profesorze Tutce.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1886 w Zegrzynku nad Narwią, w rodzinie ziemiańskiej o inteligenckich korzeniach. Ojciec pisywał do "Przeglądu Tygodniowego", w domu bywali Maria Konopnicka, Klemens Junosza, Konrad Prószyński i Bolesław Wysłouch. Po ukończeniu warszawskiego gimnazjum Szaniawski zaczął studia przyrodnicze, wyjechał też do Lozanny, by uczyć się w Instytucie Rolniczym. Później wrócił do rodzinnego majątku; unikał kontaktu z ludźmi, był niechętny artystycznej śmietance Warszawy.

Debiutował w 1912 na łamach "Kuriera Warszawskiego". Pięć lat później jego sztuka Murzyn została wystawiona na deskach Teatru Polskiego. Po sukcesie przedstawienia z Ireną Solską w roli głównej Szaniawski stał się wziętym dramatopisarzem. W latach 20. napisał m.in. Lekkoducha, Ptaka, Papierowego kochanka; jego dramaty wystawiał m.in. teatr Reduta Juliusza Osterwy. W 1924 Szaniawski napisał swą jedyną powieść – Miłość i rzeczy poważne.

Lata 30. przyniosły Szaniawskiemu uznanie środowiska, szacunek m.in. Boya-Żeleńskiego oraz liczne nagrody literackie (które umożliwiły mu wybranie w 1933 do Polskiej Akademii Literatury). W jego dramatach grali Kazimierz Junosza-Stępowski i Mieczysław Frenkiel, wystawiano je także w teatrze radiowym, służyły jako scenariusze filmów.

Po wybuchu wojny Szaniawski przeniósł się z Zegrzynka do Warszawy, gdzie działał w ruchu oporu. W 1944 został aresztowany, po uwolnieniu wyjechał do Krakowa, gdzie opublikował Dwa teatry. Współpracował z prasą codzienną, pisząc cykl miniatur o profesorze Tutce. Odmówił jednak tworzenia w stylu realizmu socjalistycznego, skutkiem czego począwszy od szczecińskiego zjazdu Związku Literatów Polskich w styczniu 1949, na którym oficjalnie zadekretowano socrealizm i rozprawiono się z szeregiem twórców – m.in. Szaniawskim i Zawieyskim – aż do 1955 nie mógł wystawiać ani wydawać. Wyjątkiem był Przekrój, któremu do 1952 pozwolono na drukowanie cyklu o prof. Tutce.

W 1950 Szaniawski ponownie zamieszkał w Zegrzynku, starając się zadbać o opuszczony dotąd dworek rodzinny. Duży majątek ziemski został w czasie reformy rolnej przekazany utworzonemu w Jadwisinie Zakładowi Doświadczalnemu Instytutu Ziemniaka, pozostawiając Szaniawskiemu modrzewiowy dworek, 15 ha ziemi ornej, 10 ha lasu i 5 ha sadu. Resztówka ta została obłożona gigantycznymi podatkami, tak, że pisarz wegetował w skrajnej nędzy, przeznaczając wszystkie dochody ze sprzedaży płodów rolnych na targu w Serocku na spłatę zadłużenia.

W początku odwilży 1 marca 1955 Związek Literatów Polskich zorganizował mu huczny jubileusz, po którym zaczyna znowu wydawać i wystawiać. W tym też okresie został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. Krótkie sukcesy kolejnych dramatów – m.in. Łuczniczki i Dziewięciu lat nie mogły zaprzeczyć jednak faktowi, że najlepszy okres twórczy miał już za sobą. Okres ten zamyka na początku lat sześćdziesiątych śmierć Wandy Natolskiej – oddanej mu gospodyni i lokatorki w dworku, bez której nie daje sobie rady z niechętnym mu otoczeniem – w tym sąsiadów, lokalnych władz i Instytutu Ziemniaka oraz z coraz większym naporem cywilizacyjnym na spokojne i dzikie dotąd tereny, po zbudowaniu zapory w Dębem i powstaniu Zalewu Zegrzyńskiego[2].

W wieku 76 lat ożenił się z malarką Anitą Szatkowską. Ich relacjom poświęcona jest sztuka Remigiusza Grzeli Uwaga – złe psy! (premiera w warszawskim Teatrze Wytwórnia w marcu 2006). Schizofreniczną, znęcającą się nad pisarzem żonę zagrała Małgorzata Rożniatowska.

Jerzy Szaniawski zmarł 16 marca 1970 w Warszawie.

We wrześniu 1977 spłonął doszczętnie dworek w Zegrzynku, zamieszkiwany przez wdowę. Okoliczności nie są jasne, prawdopodobnie został podpalony przez dwóch młodych, pijanych mężczyzn, którzy wdarli się do budynku, lecz zostali zamknięci przez Szatkowską, która pobiegła wezwać milicję. Kiedy wróciła, dom stał w płomieniach – obaj napastnicy zginęli[3]. Spłonęła także cała spuścizna po Szaniawskim, w tym liczne niepublikowane utwory. Wspominał, że napisał 77 dramatów, a wydrukowano około 30.[4]

O prywatnym życiu Szaniawskiego powstała książka Krystyny Kolińskiej pt. Szaniawski. Zawsze tajemniczy[5].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Dramaty sceniczne[edytuj | edytuj kod]

Sztuki radiowe[edytuj | edytuj kod]

  • Zegarek (1935)
  • W lesie (1937)
  • Służbista (1938)
  • Srebrne lichtarze (1938)
  • Dziewczyna z lasu (1939)

Inne formy i wydawnictwa[edytuj | edytuj kod]

  • Miłość i rzeczy poważne (1924) – powieść
  • Łgarze pod Złotą Kotwicą (1928) – zbiór debiutanckich opowiadań publikowanych w prasie od 1912
  • Profesor Tutka (1954)
  • Juliusz Osterwa (1956) – z J. Hennelową
  • W pobliżu teatru (1956) – wspomnienia
  • Dramaty zebrane (1958)
  • Profesor Tutka. Nowe opowiadania (1960)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. M.P. z 1955 r. Nr 50, poz. 514
  2. J. Siedlecka, Obława. Losy pisarzy represjonowanych, Prószyński i S-ka, Warszawa 2005, s. 157
  3. S. Stanik, Samotnik z Zegrzynka. Studium o Jerzym Szaniawskim, Świadectwo, Bydgoszcz 1998, s. 174
  4. J. Siedlecka, op. cit. s. 157
  5. K. Kolińska: Szaniawski. Zawsze tajemniczy. PIW. Warszawa 2009..

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]