KS Toruń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Speedway logo.svg KS Toruń Unibax S.A.
KS Toruń Unibax S.A.
Pełna nazwa Klub Sportowy Toruń
Unibax Spółka Akcyjna
Przydomek Anioły, Krzyżacy
Barwy żółto-niebiesko-białe[1]
Data założenia 21 lutego 1962 jako Klub Sportowy Apator Toruń
Liga Ekstraliga
Debiut w najwyższej lidze 4 kwietnia 1976
Adres ul. Pera Jonssona 7
87-100 Toruń
Stadion Motoarena Toruń
im. Mariana Rosego
Numer KRS 0000273592
Właściciel Roman Karkosik[2]
Prezes p.o. Tomasz Kaczyński[3]
Trener Stanisław Chomski[4]
Asystent trenera Jan Ząbik[4]
Jacek Krzyżaniak[4]
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Klub Sportowy Toruń Unibax S.A.polski klub sportowy z siedzibą w Toruniu. Założony został 21 lutego 1962 roku jako Klub Sportowy Apator Toruń. Od 13 listopada 2006 roku, kiedy został przekształcony w spółkę akcyjną, nosi obecną nazwę.

Aktualnie posiada jedynie sekcję żużlową, która czterokrotnie zdobyła mistrzostwo Polski. Zespół występuje obecnie w Ekstralidze. Jest to jedyny klub, który od chwili awansu do najwyższej klasy rozgrywkowej, cały czas w niej pozostaje. Sezon 2014 jest 39. sezonem „Aniołów” w najwyższej lidze.

W przeszłości istniały także sekcje: brydża sportowego, hokeja na lodzie, łyżwiarstwa szybkiego, pływania i szachów.

Historia klubu[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze zawody żużlowe rozegrano w Toruniu w 1930 r. Ścigano się w kategoriach według pojemności silnika. Czarny sport rozwijał się w grodzie Kopernika, aż do wybuchu II wojny światowej. Zaraz po wojnie, w 1946 r. tradycja toruńskiego żużla odrodziła się w postaci Toruńskiego Klubu Motocyklowego. Najlepszym zawodnikiem w tamtym okresie był zdecydowanie Zbigniew Raniszewski, którego karierę przerwała tragiczna śmierć w trakcie zawodów rozgrywanych w Wiedniu w połowie lat 50. Od 1957 roku toruński klub działał w ramach Ligi Przyjaciół Żołnierza, a dwa lata później zadebiutował w rozgrywkach III ligi, zajmując siódme miejsce. Do II ligi LPŻ Toruń awansował wskutek reorganizacji rozgrywek w 1960 r., jednak w swoim pierwszym, drugoligowym sezonie zajął ostatnie miejsce w grupie zachodniej.

W 1962 roku powstał Klub Sportowy Apator Toruń, który swoją nazwę wziął od Pomorskich Zakładów Wytwórczych Aparatury Niskiego Napięcia. Z czasem żużel i nazwa Apator zrosły się niemal w jedno, dzięki finansowaniu sportu przez zakład, a z drugiej strony żużel promował także tę toruńską firmę. W latach 60. niezmiennym dominatorem toruńskiego żużla był Marian Rose. Popularny Maryś osiągnął wiele sukcesów, także na arenie międzynarodowej. Największym jego sukcesem był złoty medal w drużynowych mistrzostwach świata w 1966 roku. W tym samym sezonie Marian Rose zdobył srebrny medal indywidualnych mistrzostw Polski. Karierę torunianina przerwał wypadek 19 kwietnia 1970 roku na torze w Rzeszowie, w którym lider torunian poniósł śmierć.

W 1973 roku Stal Toruń zajęła drugie miejsce w rozgrywkach II ligi, jednak w spotkaniach barażowych o awans do I ligi lepsza okazała się Polonia Bydgoszcz. Dwa lata później torunianie ponownie zajęli drugie miejsce w II-ligowych rozgrywkach i ponownie przegrali spotkania barażowe z bydgoszczanami, jednak powiększenie liczebności I ligi do 10 zespołów pozwoliło torunianom awansować do najwyższej klasy rozgrywek. Największy udział w historycznym awansie do I ligi mieli: Janusz Plewiński, Jan Ząbik, Bogdan Krzyżaniak oraz Roman Kościecha.

W pierwszym sezonie w I lidze torunianie obronili miejsce w elicie, zajmując 8 miejsce na koniec sezonu. W tym samym 1976 roku w historii klubu miało miejsce kolejne tragiczne wydarzenie – 25 lipca w czasie zawodów w Częstochowie w jednym z wyścigów upadł Kazimierz Araszewicz i kilka minut po dotarciu do szpitala zmarł w wyniku obrażeń odniesionych na torze. W 1979 roku torunianie zajęli w ligowej tabeli 4 miejsce, mając szanse na medal do ostatniego meczu. Liderami drużyny byli Jan Ząbik oraz Wojciech Żabiałowicz.

To, co nie udało się cztery lata wcześniej, udało się w 1983 roku. Niekwestionowanym liderem drużyny był już Wojciech Żabiałowicz, wspierany przez Jana Woźnickiego i Eugeniusza Miastkowskiego. Zespół prowadzony przez trenera Andrzeja Pogorzelskiego nie przegrał ani jednego meczu na własnym torze, ponadto trzykrotnie triumfował na wyjazdach. 24 zdobyte punkty wystarczyły do zajęcia trzeciego miejsca w lidze i zdobycia pierwszego brązowego medalu w rozgrywkach o drużynowe mistrzostwo Polski.

Trzy lata później – w 1986 roku Apator Toruń świętował jeszcze większy sukces, jakim był złoty medal w ligowych rozgrywkach. Przez niemal cały sezon o prymat najlepszej drużyny w kraju, torunianie rywalizowali z odwiecznym rywalem zza miedzy – bydgoską Polonią i choć wydawało się, że w końcówce sezonu to bydgoszczanie są bliżsi triumfu, to jednak ich niespodziewana porażka na własnym torze ze Stalą Gorzów, otworzyła drogę do toruńskiego złota. Po wygranej w ostatnim meczu z Kolejarzem Opole 64:26 – torunianie po raz pierwszy mogli świętować tytuł najlepszej drużyny w kraju. Oprócz sukcesów ligowych żużlowcy Apatora odnosili coraz więcej sukcesów w innych rozgrywkach – zdobywali złote medale w indywidualnych mistrzostwach Polski, młodzieżowych drużynowych mistrzostwach Polski, a także mistrzostwach Polski par klubowych.

Do najjaśniejszych punktów zespołu z grodu Kopernika należeli wówczas Wojciech Żabiałowicz, Stanisław Miedziński, Eugeniusz Miastkowski, Krzysztof Kuczwalski oraz Jan Ząbik, zbliżający się powoli do końca swojej bogatej kariery, którą ostatecznie zakończył w 1987 roku. Jego turniej pożegnalny wygrał słynny Duńczyk Hans Nielsen.

6 czerwca 1987 roku na torze w Toruniu odbył sie półfinał mistrzostw świata par. W zawodach, w czasie których w każdym wyścigu startowało po 6 zawodników, triumfowali Duńczycy – Hans Nielsen i Erik Gundersen przed parą Nowej Zelandii – Mitch Shirra i David Bargh oraz Polakami – Wojciech Żabiałowicz i Roman Jankowski.

Lata dziewięćdziesiąte, to złoty okres w historii toruńskiego żużla. W pierwszej ich połowie torunianie nie schodzili z podium, zdobywając seryjnie medale w lidze, a także w innych rozgrywkach krajowych. Drugi złoty medal ligowy torunianie zdobyli w 1990 roku, już w nieco zmienionym składzie. W klubie pojawiła się trójka młodych muszkieterów: Robert Sawina, Jacek Krzyżaniak, Mirosław Kowalik, która przebojem wdzierała się do krajowej czołówki. Liderem ciągle był jednak Wojciech Żabiałowicz oraz Szwed Christer Karlsson, który jako pierwszy zawodnik zagraniczny założył plastron z Aniołem na piersi. Tym razem torunianie przez całe rozgrywki nie pozostawiali rywalom złudzeń, kto jest najlepszy. Tytuł zapewnili sobie już kilka ligowych kolejek przed końcem, deklasując w tabeli pozostałych rywali.

W 1991 roku kariery zakończyli Wojciech Żabiałowicz i Eugeniusz Miastkowski, jednak w zespole byli już ich następcy. W polskiej lidze pojawiało się również wielu zawodników zza granicy, wśród których wyróżniał się Szwed Per Jonsson. Mistrz świata z 1990 roku trafił rok później do Torunia, będąc jego niekwestionowanym liderem. Karierę Długiego Pera przerwał jednak upadek w czasie Derbów Pomorza w Bydgoszczy w 1994 roku, po którym Per Jonsson zmuszony jest do poruszania się przy pomocy wózka inwalidzkiego. Także na początku lat 90. rozbłysła gwiazda Tomasza Bajerskiego, który mimo młodego wieku zaczął odgrywać coraz poważniejsza role w toruńskim zespole. Ukoronowaniem złotego okresu lat 90. wydawał się być sezon 1996, w którym torunianie byli bardzo blisko kolejnego złota. Pomimo jednak fantastycznego sezonu w wykonaniu Tomasza Bajerskiego, Wiesława Jagusia i młodej australijskiej gwiazdy – Ryana Sullivana, torunianie musieli zadowolić się srebrnym medalem, po porażce w dwumeczu o złoty medal z Włókniarzem Częstochowa.

Po tym sezonie skład Aniołów uległ pewnym zmianom, a cały zespół jeździł nieco słabiej przez kilka kolejnych sezonów. W 1999 roku torunianie zmuszeni byli nawet do rozgrywania spotkań barażowych o utrzymanie w ekstraklasie, na szczęście poradzili sobie wówczas z Polmosem Zielona Góra.

Powrót na ligowe podium miał miejsce w roku 2001, kiedy to w składzie torunian pojawili się Szwedzi: Tony Rickardsson i Andreas Jonsson, a także wrócił po czterech latach spędzonych w Pergo GorzówTomasz Bajerski. Taki zespół, wsparty ponadto Wiesławem Jagusiem, Robertem Kościechą oraz Tomaszem Chrzanowskim do ostatniego meczu, a nawet ostatniego biegu w sezonie rywalizował o złoto z Atlasem Wrocław. Ostatecznie po niezwykle emocjonującym meczu torunianie wygrali ostatni mecz z ekipą wrocławską 48:42 i zapewnili sobie trzeci tytuł drużynowych mistrzostw Polski. Z kolei najlepszy skład w historii polskiej ligi, torunianie zmontowali w 2003 roku, kiedy to w drużynie startowali m.in. mistrz świata Tony Rickardsson, wicemistrz Jason Crump, ponadto dwaj uczestnicy Grand Prix: Piotr Protasiewicz i Tomasz Bajerski, a jakby na dokładkę jeszcze Wiesław Jaguś i Robert Sawina. Zespół ten jednak zdołał wywalczyć tylko srebrny medal, po przegraniu finałowego meczu z Włókniarzem w Częstochowie. Po opuszczeniu zespołu przez kilku czołowych jeźdźców, torunianie w latach 2004 i 2005 skazywani byli na walkę o utrzymanie się w ekstraklasie, jednak za każdym razem zespół Apatora zaskakiwał wszystkich fachowców, plasując się zwykle w górnej części ligowej tabeli.

Przed 2006 rokiem ze sponsoringu toruńskiego klubu wycofała się firma Apator, dodatkowo drużynę opuścił Jason Crump, a jego miejsce zajął Duńczyk Bjarne Pedersen, wspomagany przez Nielsa Kristiana Iversena. Pomimo dobrego początku sezonu, torunianie w drugiej jego części mieli spore problemy finansowe, które odbiły się na wynikach. Ostatecznie KS Toruń zajął 7. miejsce w ekstralidze i musiał spotkać się w barażach o utrzymanie z KM Ostrów. Oba spotkania barażowe torunianie pewnie wygrali i zapewnili sobie dalszy ekstraligowy byt.

Jesienią 2006 roku toruński klub przejął Roman Karkosik, a nazwa klubu zmieniła się na Klub Sportowy Toruń Unibax S.A. Dzięki temu w składzie torunian znaleźli się ponownie Ryan Sullivan, Robert Kościecha, a także Matej Žagar. Przez cały sezon 2007 żużlowcy Unibaksu spisywali się fantastycznie, pewnie wygrywając rundę zasadniczą Speedway Ekstraligi. Po wyeliminowaniu Unii Tarnów i Atlasu Wrocław, Unibax w finale rozgrywek spotkał się z Unią Leszno. Tu jednak lepsi okazali się leszczynianie, a torunianom pozostało cieszyć się ze srebrnych medali. Jednak cały sezon żużlowcy z grodu Kopernika powinni zaliczyć do bardzo udanych, a na ostatecznie wyniki miały z pewnością wpływ także liczne kontuzje, które nękały zespół.

Przed sezonem 2008 torunianie dokonali kolejnych zmian w zespole. Drużynę opuścili zawodzący Matej Žagar i Aleš Dryml, a ich miejsce zajęli Hans Andersen i Chris Holder. W pierwszych 8 spotkaniach Unibax był niepokonany i pewnie zmierzał po czwarty tytuł mistrzowski. Następnie przyszły jednak niespodziewane dwie porażki na własnym torze z Unią Leszno i Włókniarzem Częstochowa i to właśnie na rzecz częstochowian torunianie stracili pozycje lidera w Speedway Ekstralidze. W rundzie play off Unibax najpierw wyeliminował gorzowską Stal, a następnie w półfinale okazał się lepszy od ZKŻ Zielona Góra. W finale ponownie spotkały się drużyny Unii Leszno i Unibaksu Toruń. W pierwszym spotkaniu w Lesznie lepszy okazał się Unibax, wygrywając 49:41, także w rewanżu, który był ostatnim w historii pojedynkiem na stadionie przy ul. Broniewskiego 98, Anioły były lepsze, wygrywając tym razem 47:43. To oznaczało, że Unibax Toruń zdobył złoty medal, zostając po raz czwarty w historii drużynowym mistrzem Polski. W całym sezonie torunianie wygrali 17 spotkań, przegrywając tylko trzykrotnie. Warto zauważyć, że torunianie wygrali aż dziewięć z dziesięciu spotkań wyjazdowych w sezonie 2008. Najlepszymi zawodnikami w całym sezonie byli Wiesław Jaguś, Ryan Sullivan i Chris Holder.

Poszczególne sezony[edytuj | edytuj kod]

Wyniki ze wszystkich sezonów KS Toruń[a]
  • 1959: 7. miejsce w III lidze. Awans do II ligi.
  • 1960: 11. miejsce w II lidze.
  • 1961: 7. miejsce w II lidze.
  • 1962: 3. miejsce w II lidze.
  • 1963: 6. miejsce w II lidze.
  • 1964: 7. miejsce w II lidze.
  • 1965: 4. miejsce w II lidze.
  • 1966: 5. miejsce w II lidze.
  • 1967: 6. miejsce w II lidze.
  • 1968: 7. miejsce w II lidze.
  • 1969: 8. miejsce w II lidze.
  • 1970: 8. miejsce w II lidze.
  • 1971: 4. miejsce w II lidze.
  • 1972: 3. miejsce w II lidze.
  • 1973: 2. miejsce w II lidze.
  • 1974: 5. miejsce w II lidze.
  • 1975: 2. miejsce w II lidze. Awans do I ligi.
  • 1976: 8. miejsce w I lidze.
  • 1977: 8. miejsce w I lidze.
  • 1978: 8. miejsce w I lidze.
  • 1979: 4. miejsce w I lidze.
  • 1980: 6. miejsce w I lidze.
  • 1981: 7. miejsce w I lidze.
  • 1982: 6. miejsce w I lidze.
  • 1983: 3. miejsce w I lidze.
  • 1984: 5. miejsce w I lidze.
  • 1985: 5. miejsce w I lidze.
  • 1986: Mistrzostwo Polski.
  • 1987: 4. miejsce w I lidze.
  • 1988: 7. miejsce w I lidze.
  • 1989: 4. miejsce w I lidze.
  • 1990: Mistrzostwo Polski.
  • 1991: 3. miejsce w I lidze.
  • 1992: 3. miejsce w I lidze.
  • 1993: 3. miejsce w I lidze.
  • 1994: 3. miejsce w I lidze.
  • 1995: 2. miejsce w I lidze.
  • 1996: 2. miejsce w I lidze.
  • 1997: 4. miejsce w I lidze.
  • 1998: 5. miejsce w I lidze.
  • 1999: 7. miejsce w I lidze.
  • 2000: 4. miejsce w Ekstralidze.
  • 2001: Mistrzostwo Polski.
  • 2002: 5. miejsce w Ekstralidze.
  • 2003: 2. miejsce w Ekstralidze.
  • 2004: 4. miejsce w Ekstralidze.
  • 2005: 4. miejsce w Ekstralidze.
  • 2006: 7. miejsce w Ekstralidze.
  • 2007: 2. miejsce w Ekstralidze.
  • 2008: Mistrzostwo Polski.
  • 2009: 2. miejsce w Ekstralidze.
  • 2010: 3. miejsce w Ekstralidze.
  • 2011: 4. miejsce w Ekstralidze.
  • 2012: 3. miejsce w Ekstralidze.
  • 2013: 2. miejsce w Ekstralidze.

Bilans spotkań[edytuj | edytuj kod]

Apator Toruń vs. Polonia Piła w 2001 roku
Karol Ząbik podczas spotkania derbowego w 2006 roku
Derby Pomorza w 2009 roku
Bilans spotkań w latach 1959-2014
drużyna przeciwna ilość spotkań ilość zwycięstw ilość remisów ilość przegranych
Zielona Góra 97 43 4 50
Leszno 96 41 6 49
Bydgoszcz 88 50 2 36
Gorzów Wielkopolski 86 41 1 44
Częstochowa 76 41 0 35
Tarnów 71 39 5 27
Wrocław 69 45 0 24
Gdańsk 59 30 1 28
Rzeszów 58 37 0 21
Gniezno 52 32 1 19
Lublin 44 24 0 20
Piła 42 20 6 16
Rybnik 40 23 1 16
Opole 40 22 0 18
Łódź 26 16 1 9
Krosno 20 10 1 9
Świętochłowice 16 8 0 8
Śrem 10 7 0 3
Kraków 8 4 0 4
Ostrów Wielkopolski 6 6 0 0
Grudziądz 6 3 0 3
Czeladź 2 0 1 1
Łącznie 1012 542 30 440

Derby Pomorza[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Derby Pomorza (żużel).

Derby Pomorza to spotkania drużyn żużlowych z Torunia i Bydgoszczy. Dotychczas rozegrano 84 pojedynki derbowe, podczas których drużyna toruńska odniosła 48 zwycięstw nad bydgoszczanami, zespół z Bydgoszczy 34 razy pokonał drużynę z Torunia, a dwa spotkania zakończyły się remisem. Poza ligowymi potyczkami rozegrano także 4 spotkania w barażach o wejście do I ligi. Spotkania te odbyły się w 1973 i 1975. Bilans tych meczów to 2 zwycięstwa Stali Toruń i 2 Polonii Bydgoszcz.

Stadiony[edytuj | edytuj kod]

Stadion KS Apator[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Stadion KS Apator.

Pierwszym obiektem, na którym w Toruniu odbywały się wyścigi motocyklowe był tor przy ulicy Bema. Następnie żużlowcy przenieśli się na tor przy ulicy Broniewskiego, który przed wojną użytkowany był jako ujeżdżalnia koni. Wówczas tor liczył około 500 metrów. W roku 1950 na nowym torze odbyły się pierwsze zawody motocyklowe. W kolejnych latach tor dostosowywano do wymogów żużlowych, czego efektem było oficjalne otwarcie zmodernizowanego toru, które przy asyście 10 tysięcy kibiców miało miejsce 20 października 1957 r. o godz. 14[5]. Tor otrzymał imię Zbigniewa Raniszewskiego. Kiedy w 1962 roku powstał profesjonalny klub żużlowy, to on stał się naturalnym gospodarzem obiektu. W kolejnych latach dodawano ogrodzenie toru, częściowe zadaszenie trybuny głównej, oświetlenie. Na mocy uchwały rady Klubu Sportowego Apator Toruń w 1994 roku tor przy ulicy Broniewskiego otrzymał nazwę Stadion KS Apator im. Mariana Rose. W sezonie 2006 dodano wymagane dla uzyskania licencji sztuczne oświetlenie o mocy 900 luksów. Ostatnimi zawodami toruńskiego klubu na starym stadionie był drugi mecz finałowy drużynowych mistrzostw Polski w sezonie 2008 rozegrany 19 października 2008. Mecz ten zakończył się zwycięstwem gospodarzy nad leszczyńską Unią 47:43 i przypieczętowaniem mistrzowskiego tytułu dla toruńskiej drużyny. Kilka dni później, bo 25 października, stadion przy ulicy Broniewskiego po raz ostatni oficjalnie gościł żużlowców – był gospodarzem finału Pomorskiej Ligi Młodzieżowej. W związku z budową nowego obiektu, stary miasto sprzedało za 60 270 000 zł. Po wyburzeniu, na jego miejscu powstało centrum handlowe Toruń Plaza[6].

Motoarena Toruń[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Motoarena Toruń.

1 grudnia 2006 prezydent Torunia ogłosił przetarg na budowę nowego obiektu[7]. Wygrało go konsorcjum Alstal. Obiekt nosi nazwę Motoarena Toruń, a patronem stadionu pozostał Marian Rose. Z powodu nieznacznego opóźnienia stadion oddano do użytku pod koniec kwietnia, a więc już po rozpoczęciu sezonu 2009. Inauguracyjny mecz odbył się natomiast 3 maja 2009. Tego dnia broniący tytułu toruński Unibax podejmował ówczesnego wicemistrza kraju – Unię Leszno. Mecz zakończył się nieznacznym zwycięstwem drużyny gospodarzy, a pierwszym rekordzistą toru został zawodnik Unii LesznoLeigh Adams. Przed sezonem 2011 zostało przebudowane zadaszenie stadionu – obecnie zasłania nie tylko trybuny, ale także cały tor[8].

Osiągnięcia klubu[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki mistrzostw Polski Złote medale Srebrne medale Brązowe medale
Suma Lata Suma Lata Suma Lata
Drużynowe Mistrzostwa Polski 4 1986, 1990, 2001, 2008 6 1995, 1996, 2003, 2007, 2009, 2013 7 1983, 1991, 1992, 1993, 1994, 2010, 2012
Młodzieżowe Drużynowe Mistrzostwa Polski 6 1985, 1990, 1992, 2004, 2005, 2009 3 1979, 1989, 1993 3 1988, 1994, 1999
Indywidualne Mistrzostwa Polski 2 1987, 1997 5 1966, 1986, 1993, 1994, 2006 2 1992, 1998
Młodzieżowe Indywidualne Mistrzostwa Polski 4 1993, 1996, 2005, 2006 7 1969, 1992, 2000, 2003, 2006, 2007, 2013 7 1967, 1971, 1980, 1991, 1993, 1999, 2005
Mistrzostwa Polski Par Klubowych 4 1986, 2004, 2008, 2010 3 1981, 1997, 2002 6 1991, 1992, 1993, 1995, 1996, 2003
Młodzieżowe Mistrzostwa Polski Par Klubowych 5 1990, 1991, 1992, 1993, 2007 3 1980, 2010, 2013 4 1994, 1995, 2000, 2004
Łączny dorobek medalowy: 81 złotych: 25 srebrnych: 27 brązowych: 29
Rozgrywki krajowe Złote medale Srebrne medale Brązowe medale
Suma Lata Suma Lata Suma Lata
Złoty Kask 3 1985, 2004, 2011 5 1982, 1986, 1987, 2010, 2013 5 1981, 1992, 1994, 1995, 2008
Srebrny Kask 3 1996, 2004, 2006 1 1992 6 1967, 1980, 1991, 1992, 1994, 2000
Brązowy Kask 2 1994, 2004 2 1993, 1999 2 1977, 1988
Drużynowy Puchar Polski 4 1993, 1996, 1997, 1998 1 1999 0
Indywidualny Puchar Polski 2 1986, 1987 0 0
Puchar Polskiego Związku Motorowego 0 0 1 1974
Młodzieżowy Puchar Polskiego Związku Motorowego 0 0 0
Drużynowe Mistrzostwa Ligi Juniorów 1 2013 1 2011 0
Indywidualne Mistrzostwa Ligi Juniorów 1 2013 1 2011 0
Łączny dorobek medalowy: 41 złotych: 16 srebrnych: 11 brązowych: 14
Rozgrywki międzynarodowe Złote medale Srebrne medale Brązowe medale
Suma Lata Suma Lata Suma Lata
Drużynowe Mistrzostwa Świata / Drużynowy Puchar Świata 3 1966, 2009, 2010 2 1997, 2008 0
Drużynowe Mistrzostwa Świata Juniorów 3 2005, 2006, 2007 1 2013 0
Indywidualne Mistrzostwa Świata 0 0 0
Indywidualne Mistrzostwa Świata Juniorów 1 2006 0 0
Mistrzostwa Świata Par 0 0 0
Drużynowe Mistrzostwa Europy Juniorów 2 2013, 2014 0 0
Indywidualne Mistrzostwa Europy 0 0 0
Indywidualne Mistrzostwa Europy Juniorów 1 2005 1 2004 0
Mistrzostwa Europy Par 2 2006, 2008 0 0
Klubowy Puchar Europy 0 1 2009 1 2002
Indywidualny Puchar Mistrzów 0 0 0
Łączny dorobek medalowy: 18 złotych: 12 srebrnych: 5 brązowych: 1

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Żużlowcy KS Toruń.

Kadra drużyny[edytuj | edytuj kod]

Unibax Toruń
stat. imię i nazwisko nar. data ur.
S Fricke, MaxMax Fricke  Australia 1996.03.29
S Gollob, TomaszTomasz Gollob  Polska 1971.04.11
S Holder, ChrisChris Holder Captain sports.svg  Australia 1987.09.24
S Kułakow, WiktorWiktor Kułakow  Rosja 1995.02.21
S Miedziński, AdrianAdrian Miedziński  Polska 1985.08.20
S Sajfutdinow, EmilEmil Sajfutdinow  Rosja 1989.10.26
S Ward, DarcyDarcy Ward  Australia 1992.05.04
S Ząbik, KarolKarol Ząbik  Polska 1986.10.25
J Beyger, TomaszTomasz Beyger  Polska 1995.12.06
J Fajfer, OskarOskar Fajfer  Polska 1994.04.30
J Gollob Ajtner OskarOskar Ajtner-Gollob  Polska 1995.07.25
J Krzyżanowski, DawidDawid Krzyżanowski  Polska 1997.08.25
J Przedpełski, PawełPaweł Przedpełski  Polska 1995.06.23
J Wolender, PawełPaweł Wolender  Polska 1994.11.01

Wypożyczeni zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Uwzględniono wyniki LPŻ Toruń, uzyskane w latach 1959-1961.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]