Karol Durski-Trzaska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol Durski-Trzaska
Karol Durski-Trzaska
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 6 września 1849
Spas
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 1935
Wadowice
Przebieg służby
Lata służby 1868 – C. i K. Armia
1919 – WP
Stanowiska komendant Legionów Polskich, dowódca Okręgu Generalnego „Warszawa”
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Późniejsza praca przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Żelazny (1813) II Klasy

Karol Durski-Trzaska (ur. 6 września 1849 w Spasie, zm. 15 sierpnia 1935 w Wadowicach) – polski dowódca wojskowy, feldmarschalleutnant Cesarskiej i Królewskiej Armii, generał broni Wojska Polskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1864-1868 słuchacz Wojskowej Wyższej Szkoły Realnej w Hranicach (niem. Mährisch Weißkirchen). Od 1 października 1868 służył w Cesarskiej i Królewskiej Armii. 30 września 1908 przeszedł na emeryturę w stopniu generała majora. 16 maja 1912 mianowany tytularnym Feldmarschalleutnantem (odpowiednik generała-porucznika).

W chwili wybuchu I wojny światowej powołany został do służby czynnej. Od 23 września 1914 do grudnia 1915 był komendantem Legionów Polskich z ramienia Austrii. 24 grudnia 1915 został rzeczywistym Feldmarschalleutnantem, a 16 marca 1916 ponownie przeniesiony w stan spoczynku.

Od marca 1919 służył w Wojsku Polskim. Do 20 września 1920[1] dowodził Okręgiem Generalnym „Warszawa”. Był także członkiem Rady Wojennej. 27 września 1920 Minister Spraw Wojskowych powierzył mu synekurę, w postaci urzędu Inspektora Instytucji Oficerskich[2]. Później został przewodniczącym Komisji Weryfikacyjnej. 1 czerwca 1921 został przeniesiony w stan spoczynku i zatwierdzony w stopniu generała broni ze starszeństwem od 1 czerwca 1919. Mieszkał w Gniewie i Wadowicach, gdzie zmarł.

Żonaty z Anną Edlbacher, z którą miał dwie córki i dwóch synów, oficerów Wojska Polskiego. Syn Antoni był pułkownikiem WP.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • Podporucznik (Leutnant) – 1868
  • Porucznik (Oberleutnant) – 1875
  • Kapitan (Hauptmann II kl.) – 1883
  • Kapitan (Hauptmann I kl.) – 1887
  • Major – 1894
  • Podpułkownik (Oberstleutnant) – 1898
  • Pułkownik (Oberst) – 1 listopada 1901
  • Generał brygady (Generalmajor) – 1 listopada 1907
  • Tytularny generał porucznik (Feldmarschalleutnant) – 16 maja 1912, po reaktywowaniu 1 stycznia 1916 rzeczywisty generał porucznik
  • Generał broni WP, zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 38 z 06.10.1920 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 37 z 12.10.1920 r.
  3. 3,0 3,1 Karol Trzaska-Durski – gen. broni. W: nac.gov.pl [on-line]. Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny - Archiwum Ilustracji. [dostęp 2014-09-26].
  4. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 15 z 11.11.1928.
  5. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 15 z 11.11.1928.
  6. Adolf Nowaczyński, Dokumenty historyczne z wojny europejskiej, z. 1. Warszawa 1922, s. 42.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 24.
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 106.
  • Jan Rydel, W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918, Księgarnia Akademicka, Kraków 2001, ISBN 83-7188-235-1, s. 192-193.
  • Antonio Schmidt-Brentano, Die k. k. bzw. k. u. k. Generalität 1816-1918, Wiedeń 2007.