Karol Durski-Trzaska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karol Durski-Trzaska
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 6 września 1849
Spas
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 1935
Wadowice
Przebieg służby
Lata służby 1868 – C. i K. Armia, 1919 – WP
Stanowiska komendant Legionów Polskich, dowódca Okręgu Generalnego "Warszawa"
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Późniejsza praca przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Durski-Trzaska Karol (ur. 6 września 1849 w Spasie, zm. 15 sierpnia 1935 w Wadowicach) – polski dowódca wojskowy, feldmarschalleutnant Cesarskiej i Królewskiej Armii, generał broni Wojska Polskiego.

W latach 1864-1868 słuchacz Wojskowej Wyższej Szkoły Realnej w Hranicach (niem. Mährisch Weißkirchen). Od 1 października 1868 służył w Cesarskiej i Królewskiej Armii. 30 września 1908 przeszedł na emeryturę w stopniu generała majora. 16 maja 1912 mianowany tytularnym Feldmarschalleutnantem (odpowiednik generała-porucznika).

W chwili wybuchu I wojny światowej powołany został do służby czynnej. Od 23 września 1914 do grudnia 1915 był komendantem Legionów Polskich z ramienia Austrii. 24 grudnia 1915 został rzeczywistym Feldmarschalleutnantem, a 16 marca 1916 ponownie przeniesiony w stan spoczynku.

Od marca 1919 służył w Wojsku Polskim. Do 20 września 1920[1] dowodził Okręgiem Generalnym "Warszawa". Był także członkiem Rady Wojennej. 27 września 1920 Minister Spraw Wojskowych powierzył mu synekurę, w postaci urzędu Inspektora Instytucji Oficerskich[2]. Później został przewodniczącym Komisji Weryfikacyjnej. 1 czerwca 1921 został przeniesiony w stan spoczynku i zatwierdzony w stopniu generała broni ze starszeństwem od 1 czerwca 1919. Mieszkał w Gniewie i Wadowicach, gdzie zmarł.

Żonaty z Anną Edlbacher, z którą miał dwie córki i dwóch synów, oficerów Wojska Polskiego. Syn Antoni był pułkownikiem WP.

Awanse

Ordery i odznaczenia

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 38 z 06.10.1920 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 37 z 12.10.1920 r.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 15 z 11.11.1928
  4. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 15 z 11.11.1928

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 24.
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 106.
  • Jan Rydel, W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918, Księgarnia Akademicka, Kraków 2001, ISBN 83-7188-235-1, s. 192-193.
  • Antonio Schmidt-Brentano, Die k. k. bzw. k. u. k. Generalität 1816-1918, Wiedeń 2007.